Ugięcia płyt

Ugięcia takich płyt są tego samego rzędu co ich grubość i dlatego sumowanie naprężeń od obu rodzajów obciążenia (w płaszczyźnie płyty i prostopadle do jej płaszczyzny) musi być dokonywane z uwzględnieniem geometrycznej nieliniowości. Przypadek ten nie zachodzi na ogół ani w płytach żelbetowych ani sprężonych stosowanych w mostownictwie, natomiast występuje często w stropowych i ściennych elementach wielkopłytowego budownictwa mieszkaniowego (program uprawnienia budowlane na komputer).

W poprzednio omówionych płytach o większej sztywności, sprężenie realizujemy zwykle kablami, natomiast w budownictwie przemysłowym i mieszkaniowym spotyka się szereg innych sposobów sprężenia, z których najczęściej w zakładach prefabrykacji bywa stosowany sposób nawijania Michajłoica (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Ta różnica ma charakter nie tylko konstrukcyjny, lecz również i statyczny. Wynika ona z tego, że w ustrojach kablobetonowych nie ma potrzeby rozpatrywania problemu wyboczenia jeśli kabel jest dostatecznie często oparty o ustrój sprężany, natomiast jest to konieczne przy sprężaniu metodą Michajłoioa.

W płytach i tarczach o niewielkich grubościach, pracujących na małe obciążenia boczne, sprężonych systemem nawijania (lub też bez uzbrojenia) stosujemy więc model płyty wiotkiej, a naprężenia znajdujemy po rozwiązaniu równań Karmana Nie dysponujemy, jak dotąd, ścisłym rozwiązaniem tego układu równań Karmana (uprawnienia budowlane). Zastosowanie rachunku wariacyjnego daje dobre przybliżenie, ale metodą tą wyliczono jedynie szczególne przypadki. Jeśli potraktujemy naprężenia w płaszczyźnie środkowej jako stałe i znane, ugięcia przyjmiemy jako nie większe niż grubość płyty h, a sprężenie jako działające centrycznie (w0 = 0), to układ równań Karmana zredukuje się do jednej zależności.

Do rozwiązania tego równania możemy wykorzystać metodę różnic skończonych. Problem sprężonych płyt wiotkich był w ostatnim czasie badany przez wielu autorów; w szczególności zajmowali się nim od strony teoretycznej R. Craemer, G. Kirchner, G. L. Rogers, a od strony doświadczalnej N. W. Morozow, i M. J. Karczemski. Na szczególną uwagę zasługują doświadczenia tego ostatniego (program egzamin ustny).

Konieczność badań

Przeprowadził on badania poligonowe kilkunastu płyt kwadratowych i prostokątnych o stosunku grubości do rozpiętości h : l s= 1 : 43. W strunobetonowych płytach tego typu procent uzbrojenia jest zazwyczaj bardzo mały; waha się on w granicach 0,2-5-0,3%. W doświadczeniach Karczemskiego wynosił on 0,26%. Wpływ sprężenia drugiego kierunku w płytach opartych na przeciwległych krawędziach wyraził się tu głównie w istotnym zwiększeniu odkształcalności (ugięć) płyt w obszarze obciążeń użytkowych.

W tym przedziale ugięcia te były około pięć razy większe n:ż w płytach sprężonych jednokierunkowo (opinie o programie). Przy wzroście obciążenia różnica malała, ale w każdym razie w chwili poprzedzającej zarysowanie stosunek wielkości ugięć osiągał wartość 2,0-5-2,5. Bezpośrednio przed złamaniem ugięcia dla obu rodzajów płyt wyrównywały się. Nie zaobserwowano tu różnic w nośności, ani w charakterze złamania, natomiast zarysowanie następowało nieco prędzej w płytach sprężonych dwukierunkowo (przy obciążeniu o-5-8% mniejszym). W płytach opartych na obwodzie zaznaczyły się również - choć mniej jaskrawo - te same zjawiska (segregator aktów prawnych).

Złamanie następowało nie nagle, lecz stopniowo przy znacznej rozwartości rys. Należy również zwrócić uwagę na fakt, że 50% ogólnej ilości stali zużywanej przy budowie domów prefabrykowanych wbudowana jest do konstrukcji stropowych, a przy ścianach wykonywanych metodami tradycyjnymi ilość ta wzrasta nawet do 80%. Dlatego też problem zastosowania racjonalnych płyt stropowych jest decydujący dla efektów ekonomicznych budownictwa uprzemysłowionego. Uzasadnia to konieczność dalszych badań nad tym zagadnieniem (promocja 3 w 1)..