Ujemna strona

Ujemną stroną omówionych dotychczas metod badania wilgotności jest długi czas potrzebny na przeprowadzenie badania, konieczność strat ma kien przebieg prostoliniowy; na tej zasadzie oparto wilgotno-ściomierze oporowe. Dają one możność oznaczania wilgotności naszych gatunków drewna z dokładnością ± 1,5%; wyjątek stanowi drewno topolowe, przy badaniu którego błąd wynosi ±3% (program uprawnienia budowlane na komputer). Osiągnięcie większej dokładności jest trudne, gdyż w wodzie przesycającej drewno rozpuszczone są elektrolity, co wpływa ujemnie na dokładność pomiaru.

Nieznaczne powiększenie zawartości soli w wodzie może być przyczyną znacznego
powiększenia przewodności elektrycznej badanego drewna. Niektóre typy wilgotnościomierzy oporowych zaopatrzone są w tabele lub wykresy pozwalające obliczyć poprawkę lub mają wymienne skale dostosowane do poszczególnych gatunków drewna. Konieczność stosowania poprawek zachodzi przy oznaczaniu wilgotności bielu i twardzieli oraz drewna żywicznego (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Obok wilgotności na przebieg i dokładność pomiaru wpływają takie czynniki, jak ciężar właściwy, kierunek przepływu prądu (prostopadle lub równolegle do przebiegu włókien), gładkość powierzchni, ewentualna obróbka termiczna, temperatura drewna, wahania napięcia w sieci itd. Według Jeżewskiego’ przewodność elektryczna drewna zmienia się o 2% przy wzroście temperatury o 1°C (uprawnienia budowlane).

Podziałki wilgotnościomierzy elektrycznych podają wilgotność drewna przy 21 C. Według Nussera zmianom temperatury o 10 C odpowiada średnio poprawka o 1 % wilgotności; odpowiada to w przybliżeniu wartościom podanym przez Kiihnego i Strasslera. W przedziale teriałowych związanych z wyrobieniem próbek oraz trudno przenośna aparatura o dużych wymiarach. Metody te nie nadają się do doraźnego oznaczania wilgotności na składowiskach, w budowlach i w zakładach przemysłowych.

Określenie wilgotności

Do szybkiego określania wilgotności sortymentów lub wyrobów drzewnych stosuje się w przemyśle i w technice wilgotnościomierze elektryczne różnego typu wprowadzone w życie w 1930 r., po wprowadzeniu wielu ulepszeń wilgotnościomierze znalazły ogólne zastosowanie w drzewnictwie (program egzamin ustny). Oznaczenie wilgotności drewna przy pomocy wilgotnościomierzy elektrycznych polega na tym, że drewno całkowicie suche oraz woda wykazują duże różnice w oporze elektrycznym (odwrotność przewodnictwa elektrycznego), w stałej dielektrycznej i w kącie stratności. Na skutek tych różnic małe nawet zmiany wilgotności pociągają za sobą wyraźne zmiany elektrycznych własności drewna (opinie o programie).

W tych warunkach mierząc opór elektryczny lub pojemność elektryczną drewna można określić jego wilgotność.
Opór elektryczny drewna zmniejsza się przy wzroście wilgotności drewna od stanu całkowicie suchego (0% wilgotności), do punktu nasycenia włókien (około 30% wilgotności) od 25 000 Megohmów do 0,5 Me- gohma dalszy wzrost wilgotności powyżej punktu nasycenia włókien powoduje nieznaczny spadek oporu elektrycznego. Podobnie stała dielektryczna drewna zmienia się bardziej w przedziale od 0 do 30% niż przy dalszym wzroście wilgotności (segregator aktów prawnych).

Z tych względów zakres działania wilgotnościomierzy elektrycznych jest praktycznie ograniczony do zakresu higroskopijnej wilgotności drewna. Niektóre typy wilgotnościomierzy dostosowane są do badania wilgotności do 40%, a nawet do 120%, jednak w najwyższym przedziale wilgotności maleje wydatnie dokładność oznaczeń.

Stosowane obecnie wilgotnościomierze elektryczne można podzielić na dwie grupy:
- Wilgotnościomierze oporowe, oparte na pomiarze elektrycznego oporu drewna.
- Wilgotnościomierze pojemnościowe, oparte na pomiarze pojemności elektrycznej kondensatora z próbkami drewna (promocja 3 w 1).

Główne źródło błędów pomiaru przy użyciu wilgotnościomierzy oporowych stanowi nierównomierny rozkład wilgotności na poprzecznym przekroju drewna, a przy użyciu wilgotnościomierzy pojemnościowych zmienność ciężaru właściwego drewna.