Układ urbanistyczny stolicy

Uzupełniła ją druga oś, biegnąca wzdłuż innej trasy historycznej : dzisiejszych ulic Senatorskiej, Elektoralnej i Chłodnej. Była to triumfalna magistrala, którą nowoobrany król wraz z uroczystą procesją kierował się z pola elekcyjnego do swej siedziby - Zamku. W połowie XIX wieku po zbudowaniu mostu Kierbedzia trasa ta została przedłużona na Pragę (program uprawnienia budowlane na komputer).

Wybitna rola południkowego „ciągu królewskiego" w Warszawie epoki nowożytnej przejawiła się między innymi w fakcie, że wielkie, regularne założenia XVJII w. przeobrażające i wzbogacające układ urbanistyczny stolicy wyrastają od węzłów tej magistrali, kształtując w powiązaniu z nią najwybitniejsze swe ogniwa (np. Oś Saska - dziedziniec pałacu Saskiego, Oś Stanisławowska, tzw. układ latawca) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W okresie utrwalania swej władzy po wojnie północnej August II zamierzył założenie w Warszawie nowej, wspaniałej rezydencji. Po rozważeniu możliwych warunków lokalizacji przyszłego zespołu wybór padł na tereny położone na zachód od Krakowskiego Przedmieścia, a na północ od drogi wiodącej do traktu krakowskiego (dzisiejsza Królewska) (uprawnienia budowlane). Na tym właśnie obszarze istniało już wówczas skromne założenie pałacowe, w którego orientacji i układzie umiejętnie wyzyskano walory terenu i usytuowania wobec sieci drogowej miasta i które dzięki temu stało się zalążkiem wielkiej osi królewskiej uplasowany na najwyższym w okolicy garbie terenu znalazł się w bezpośredniej bliskości wałów zygmuntowskich, w węźle dróg, z których jedna (późniejsza ulica Królewska) biegła ku traktowi krakowskiemu, druga zaś stanowiła odcinek obwodnicy na zewnątrz wału. Oś pałacu przebiegająca swobodnie na wschód poprzez wyłom w obwarowaniach dokonany jednocześnie z budową rezydencji - na zachód od gmachu stanowiła dwusieczną kąta obu dróg, a więc swoistą oś krajobrazowo-topograficzną (program egzamin ustny).

Koncepcja przestrzenna

Koncepcja przestrzenna radykalnego przcplanowania terenów przyszłej Osi Saskiej jest dziełem sztabu nadwornych architektów Augusta II, wśród których na czoło wysuwają się Daniel Póppelman i Zachariasz Longuelune. Przyjmując istniejący pałac Morsztynów za punkt wyjścia całego założenia i podstawę do przebudowy na przyszłą rezydencję królewską autorzy zamierzali włączyć go w wieloczłonowy system przestrzenny uosabiający hierarchiczność władzy królewskiej. Od strony Krakowskiego Przedmieścia miał powstać między dwoma kompleksami zabudowań dziedziniec wjazdowy - przedsionek całej kompozycji (opinie o programie). Dopiero stąd przybysz mógł przedostać się na główny podwórzec założenia przylegający do właściwego pałacu. Pałac miał tworzyć centralną kompozycję kwadratową z własnym, trzecim z kolei dziedzińcem wewnętrznym.

Za pałacem rozplanowano świetny ogród barokowy o powierzchni 17 ha, założony na pięciokącie wydłużonym wzdłuż osi zespołu. Zbiegające się ku centralnemu dziedzińcowi obrzeża ogrodu, cały jego wewnętrzny układ podporządkowany świadomie pałacowi - wszystko to jednoznacznie określało kierunkowość kompozycyjną założenia narastającą ku Krakowskiemu Przedmieściu, ku Skarpie, ku rzece (segregator aktów prawnych). W kompozycji ogrodu, a nawet całego założenia dużą wagę przywiązują pierwotne projekty do miejsca zbiegu promienistych alei zachodniej części parku, gdzie stanęła później wielka altana - dzieło Longuelune’a. Wśród dziesiątków wariantów projektowych rezydencji saskiej znajdujemy również koncepcje nadające temu właśnie miejscu dominującą rolę w układzie, a więc lokalizujące na terenie późniejszej altany sam pałac królewski, jeszcze dalej zaś na zachód - główny jego dziedziniec.

Przeważyła jednak idea spiętrzenia kompozycji ku wschodowi, usytuowania dominanty w powiązaniu z Krakowskim Przedmieściem (promocja 3 w 1). Od zachodu założono na przedłużeniu ogrodu aleję widokową długości 800 m, włączającą się dalej w trakt wolski.