Usuwalna przegroda

W Rosji stosują obok aparatu Ve-Be aparat B. G. Skramtajewa, różniący się od aparatu Ve-Be głównie tym, że babka nie jest obciążona; poza tym stosuje się wibrator o n = 3000 i a = 0,35 mm, mierząc czas rozpływu w sekundach. W Austrii obowiązuje aparat Empergera, w którym mierzy się wartość Wszystkie dotąd omawiane metody lub aparaty przyjęły się dość szeroko i stosowane są często obok siebie (program uprawnienia budowlane na komputer).

Dają one zadowalające wyniki tylko dla betonów dostatecznie nawodnionych i urabialnych. W poszukiwaniu większej uniwersalności oraz dla specjalnych celów opracowano wiele innych jeszcze metod i aparatów, dość wyczerpująco opisanych w literaturze. Blaszana rynna A w czołach B i D jest zamknięta, w środku C znajduje się usuwalna przegroda.

Napełniamy do równi przestrzeń BC betonem, usuwamy przegrodę C oraz podnosimy i opuszczamy rynnę przy końcu D 5-krotnie o 2,5 cm, po czym mierzymy drogę spływu h. Po dalszych 5 wstrząsach mierzymy U. Wartość Z2 to miara konsystencji, zaś stosunek 2 IJl, to współczynnik plastyczności lub urabialności (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Konsystencję można również mierzyć kątem pochyłości rynny. Próba nadaje się jednak raczej dla betonów ciekłych wylewanych za pomocą rynny i ma na celu głównie stwierdzić czy beton się nie rozmieszcza. Próba pogrążenia2).

Metodę tego typu opisano w p. 3.4.1.8 jako metodę stożka Nowikowa, który stosowany jest raczej tylko do zaczynów i zapraw. Podobny do niego jest stożek Stroicniłowa (wysokość 15 cm, kąt 30° względem poziomu). Taką próbą jest w zasadzie też próba Vicata dla zaczynów (uprawnienia budowlane).

Cement glinowy

Dla betonów istnieje też kilka analogicznych metod. Dla badania betonów wilgotnych i gęstoplastycznych stosuje się próbę pogrążania, polegającą na tym, że walec o ciężarze 12,5 lub 15 kG i o zaokrąglonym końcu spada na beton z wysokości 20 cm, przy czym mierzy się głębokość zanurzenia się walca w betonie (program egzamin ustny). Metoda ta służy głównie do bieżącej kontroli porównawczej i ma tę zaletę, że można ją stosować zarówno przy badaniu betonów w naczyniu, jak i bezpośrednio w deskowaniu. Stosowano tę metodę głównie przy budowie autostrad betonowych, gdzie używany był beton o konsystencji pośredniej między wilgotną a gęstoplastyczną.

W USA stosują metodę J. C. Pearsona i F. A. Hitchcocka, według której napełnia się naczynie betonem i opuszcza się na jego środek kalibrowany pręt w prowadnicy; pręt ten zanurza się w betonie pod ciężarem własnym i wskutek utrząsania naczynia. Ilość kresek opadania pręta po określonej ilości wstrząsów to miara konsystencji, ale też i urabialności, gdyż o opadzie decyduje raczej granulacja mieszanki niż ilość wody. Ale utrząsanie naczynia z betonem może wywołać rozmieszanie betonu (opinie o programie). Toteż wg G. A. Smitha wbija się w beton pręt za pomocą małego młota opadającego ze stałej niewielkiej wysokości; reszta jak wyżej.

Przy cemencie glinowym odpowiada określonemu o> suchsza konsystencja niż przy portlandzkim, jak widzimy to wg A. Eigera. Podobnie przedstawiałaby się sprawa z cementami bitumicznymi. Z urabialnością jest liczbowo w ogóle nieuchwytny (segregator aktów prawnych).

Można tylko zakreślić obszar urabialności betonów wg B. Bukowskiego. Poniżej krzywej I otrzymamy betony jamiste, trudno urabialne. Obszar urabialności mieści się między krzywymi 1 i III dla kruszyw otoczakowych, a między krzywymi I i /V dla kruszyw łamanych (z piaskiem łamanym). Wykres jest ważny tylko dla kruszyw ciągle uziarnionych (promocja 3 w 1).