Utrata pierwotnej barwy

Zagranicą produkowany jest specjalny gatunek płytek ceramicznych przeznaczonych do pomieszczeń o dużym ruchu. Powierzchnię takich płytek stanowi warstwa sztucznego karborundu odpornego na ścieranie i nadającego powierzchni chropowatość (program uprawnienia budowlane na komputer).

Oprócz uszkodzeń mechanicznych płytki terakotowe mogą mieć wady polegające na utracie pierwotnej barwy, na istnieniu punktowych plamek, większych plam oraz pęcherzyków i pęknięć powstałych przy suszeniu i wypalaniu. Najpoważniejszą wadą jest odstawanie płytek. Płytki posadzkowe łatwiej oddzielają się od zaprawy niż ścienne, ponieważ porowatość ich jest znikoma. Poza tym osiadanie zaprawy przy twardnieniu może spowodować wypaczanie poszczególnych miejsc posadzki (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Zazwyczaj stosuje się następujące środki zapobiegające osiadaniu zaprawy: zwilżanie posadzki w okresie twardnienia zaprawy cementowej, używanie chudych zapraw w warstwie niewielkiej grubości i zbrojenie zaprawy siatką. Na niedużych powierzchniach stosuje się również cienkie płytki układane w zaprawie w szachownicę, dzięki czemu osiadanie zmniejsza się. Zaleca się układanie płytek niezbyt ciasno, z pozostawieniem cienkich spoin wypełnionych zaprawą (uprawnienia budowlane).

Oddzielanie się płytek z zaprawą od konstrukcji stropu wywoływane jest wstrząsami i deformacją samej konstrukcji. Płytki oddzielają się nie bezpośrednio po ułożeniu, lecz po pewnym czasie. Płytki wybrzuszają się w kształcie sklepienia na dużej powierzchni i następnie wypadają całymi połaciami (program egzamin ustny).

Aby zapobiec oddzielaniu się posadzki z płytek od żelbetowego stropu, można wprowadzić między strop a zaprawę, na której leżą płytki, warstwę piasku grubości 4-5 om z dodatkiem 1% cementu. Taka poduszka z piasku utrudnia przekazywanie posadzce deformacji stropu, zapobiega wchłanianiu wody z zaprawy przez beton i tłumi głośne dźwięki posadzki z płytek. Nad szczelinami dylatacyjnymi stropu należy również umieścić dylatację w posadzce (opinie o programie).

Okładzina ceramiczna

Wypaczenie się posadzki z płytek ułożonych w suterenie lub w parterze na podłożu betonowym, spoczywającym na gruncie, powodowane jest osiadaniem albo pęcznieniem gruntu oraz pęcznieniem warstwy betonu. Osiadanie gruntu może być wywołane zagęszczaniem się nasypanej warstwy ziemi, pęcznienie zaś - obecnością wody gruntowej albo działaniem wilgoci wydobywającej się ze źle izolowanych rur centralnego ogrzewania przechodzących pod podłogą (segregator aktów prawnych).

Przyczyną pęcznienia podłoża betonowego jest stopniowe lasowanie się grudek wapna tam, gdzie do zalania tłucznia ceglanego użyto odpadków ciasta wapiennego. Trzeba podkreślić, że oddzielanie się okładziny i posadzki od podłoża w większości wypadków powodowane jest następującymi przyczynami:

• nie dość starannym oczyszczeniem powierzchni z kurzu, brudu i tłustych lub żywicznych plam;
• obecnością gipsu - zjawiskiem najczęściej występującym w podłogach parteru, w pomieszczeniach, których używano na składowanie tego materiału;
• oblicowaniem konstrukcji chwiejnych lub murów niedostatecznie zwilżonych;
• niedokładnym oczyszczeniem ścian z resztek tynku;
• przedwczesnym dopuszczeniem ruchu na świeżo ułożonych posadzkach;
• użyciem odświeżonej zaprawy (w której rozpoczął się już proces wiązania);
• nie dość mocnym osadzeniem płytek na zaprawie;
• nagrzaniem promieniami słonecznymi świeżo wykończonych okładzin (promocja 3 w 1).

Okładzina ceramiczna jest długotrwała d nie wymaga zbyt starannej konserwacji. Kurz i brud zmywa się wodą. Nie zaleca się używania do tego kwasów. Części okładziny, które oddzieliły się od podłoża, łatwo jest wykryć przez opukanie powierzchni. Naprawa miejsc odstających lub pozbawionych płytek zaczyna się od rozbiórki. Rozbiórkę wykonuje się w miarę możności bez uszkodzenia płytek. W przeciwnym razie naprawianą powierzchnię trzeba rozbić. Rozbiórka obejmuje następujące czynności: 1. rozbicie pierwszej płytki; 2. zdjęcie pozostałych płytek; 3. ułożenie płytek w stosie.