Wartość kąta

W miarę zwiększania kąta zsypu, pojedyncze ziarna zaczynają staczać się po pochyłości, aż ostatecznie w miarę dalszego zwiększania kąta masa materiału jako całość dozna poślizgu. Z chwilą ustania poślizgu średnie nachylenie zbocza w przybliżeniu będzie równe kątowi stoku naturalnego tego samego rodzaju piasku swobodnie zsypywanego. W tych wszystkich przypadkach grubość niestatecznej ruchomej masy jest mała w porównaniu z wysokością zbocza (program uprawnienia budowlane na komputer). W takich przypadkach zbocze nazywamy zboczem nieograniczonym. Płaszczyzna odłamu jest równoległa do zbocza. W celu przeprowadzenia analizy stateczności zbocza wydzielimy element gruntu ze zbocza. Zakładamy, że zbocze jest bardzo szerokie w kierunku prostopadłym do przekroju i rozpatrujemy jedynie naprężenia działające w płaszczyźnie przekroju (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Ogólnie rzecz biorąc, naprężenia będą występować na trzech bokach tego ciała swobodnego. Jednakże dla zbocza nieograniczenie długiego jest uzasadnione założenie, że naprężenia na dwóch płaszczyznach pionowych równają się sobie i dokładnie się równoważą (uprawnienia budowlane). Gdyby to założenie nie było prawdziwe, to naprężenia na płaszczyznach pionowych zmieniałyby się w zależności od położenia elementu na zboczu, co byłoby sprzeczne ze spostrzeżeniem, * że cienka warstewka na całej długości zbocza przesuwa się jako masa jednolita. Dlatego też jedynie naprężenia działające na płaszczyźnie CD, łącznie z ciężarem gruntu, wejdą do równania równowagi ciała swobodnego. Wartość kąta w dużym stopniu zależy od wskaźnika porowatości piasku (program egzamin ustny). W przypadku gdy piasek lub żwir jest po prostu zsypywany z wywrotek, to taki piasek zwykle jest w stanie luźnym.

Stok naturalny

Jak już uprzednio podaliśmy, kąt 0> w stanie luźnym na ogół równa się kątowi. Stąd też kąt stoku naturalnego piasku lub żwiru zsypanego równa się w przybliżeniu kątowi tarcia wewnętrznego w stanie luźnym 0_CV. Typowe wartości kątów stoku naturalnego oraz ich tangensy. Jednakże istnieją również zbocza stateczne o pochyłości większej niż wartość kąta stoku naturalnego. W nowoczesnych zaporach kamienno-narzutowych układa się nasyp cienkimi warstwami i dokładnie zagęszcza, pozwala to na osiągnięcie stanu zwartego, co z kolei wpływa na to, że wartość kąta tarcia wewnętrznego wywołującego opór na poślizg jest większa niż kąt stoku naturalnego (opinie o programie).

Jedynym nieznanym czynnikiem stateczności zbocza o nieograniczonej długości jest właściwa wartość kąta tarcia wewnętrznego. Tę wartość można określić z dostateczną dokładnością, przy czym prawdopodobieństwo zniszczenia takiego zbocza jest niewielkie. Dlatego też można przyjmować małe wartości współczynnika bezpieczeństwa. Zwykle przyjmuje się, że 0 = 0_CV, a F = 1.

Głównym celem tego rozdziału jest omówienie metod obliczania parcia czynnego i biernego (odporu) i zastosowania uzyskanych wyników do projektowania typowych konstrukcji oporowych. Opanowanie tych metod jest ważne, a w szczególności należy zwrócić uwagę na umiejętność analizy prostych zagadnień metodą kolejnych prób doboru klina odłamu oraz na opanowanie następujących zagadnień (segregator aktów prawnych).

• Metodę równowagi granicznej można stosować przy projektowaniu większości masywnych ścian oporowych. Parcie czynne zasypki oblicza się zakładając, że nastąpiło całkowite rozwinięcie jej oporu na ścinanie. Należy tak zaprojektować ścianę (uwzględniając odpowiedni współczynnik bezpieczeństwa), aby uniemożliwić obrót i poślizg pod wpływem parcia czynnego.
• Rozpory obudowy wykopów na ogół nie powinny być projektowane metodą równowagi granicznej, ponieważ tego rodzaju obudowa jest systemem niepewnym, którego zniszczenie nastąpi z chwilą przeciążenia dowolnej części systemu.
• Projektując inne rodzaje konstrukcji oporowych należy przede wszystkim określić wielkości i rodzaje spodziewanych przesunięć i dopiero wtedy przystąpić do wyznaczania sił działających na konstrukcję oporową (promocja 3 w 1).
• Największy kąt nachylenia zbocza z gruntu ziarnistego równa się kątowi tarcia wewnętrznego tego gruntu.