Wielkość skrzydeł przyczółków

Wielkość skrzydeł przyczółków wzrasta wraz ze zwiększeniem wysokości drogi nad dnem, wskutek czego przy dużych wysokościach nasypu zachodzi potrzeba utworzenia oddzielnego przęsła nad skarpą lub wyprowadzenia z przęseł wsporników (program uprawnienia budowlane na komputer).

Również wskazane jest przekształcenie filarów z jednolitych ścian na poprzecznice ustawione na slupach. Słupy te należy utworzyć z pali obetonowanych w otoczkach, ochraniających pale od działania wody i kry.
Wybór pali zależy od rodzaju podłoża i od sposobów współdziałania pali z konstrukcją przęseł mostu.
Do spełnienia funkcji łożysk nadają się szczególnie pale wbijane Hennebique’a, gdyż sztywność ich jest mała, może być dokładnie określona i dostosowana do wymaganej odkształcalności. Dla zmniejszenia oporów przy wbijaniu pali wskazane jest stosowanie pali o przekroju ośmiokątnym (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Zagłębienie pali wbijanych w ziemię nie powinno być mniejsze od 8 m ze względu na uzyskanie nośności w gruncie, odpowiadającej wykorzystaniu wytrzymałości pala na ściskanie.

Pale betonowane w ziemi, w rodzaju pali Wolfsholtza, nadają się szczególnie do budowy małych mostów, w których odkształcenia termiczne przęseł są niewielkie i w których użycie pali innych rodzajów byłoby kosztowne ze względu na obciążenia wynikające z przewozu i ustawiania sprzętu.
Pale Franki mają znacznie większą sztywność na zginanie od pali Hennebique’a i dlatego należy je stosować w przypadkach, w których nie wymagamy od pali spełniania funkcyj łożysk, a oddziaływania przęseł na podpory są duże (uprawnienia budowlane).
Pale o przekroju pierścieniowym należy stosować wówczas, gdy mają one stanowić trzon sztywny i odporny na działanie kry, przedmiotów niesionych przez wodę oraz taboru rzecznego. W budowie mostów o zwykłych szerokościach pomostów należy dążyć do ustawiania w jednym rzędzie nie więcej od dwóch pali dużych średnic (program egzamin ustny).

Warunek nieodzowny

W niektórych przypadkach może być celowe ustawianie tylko jednego pala dużej średnicy w jednej podporze.
Należy stosować pale o jak największej nośności. Zwiększenie nośności pala zwiększa oszczędności uzyskane przez budowę podpór z pali. Dla zwiększenia nośności należy stosować odpowiedni sprzęt do wbijania oraz odpowiednie marki betonu. Skład betonu powinien zapewniać trwałość i odporność na działanie wszystkich szkodliwych czynników, które mogą wystąpić w czasie użytkowania mostu.

Możność zastosowania pali jako podpór mostowych należy sprawdzać przez wiercenia oraz analizy chemiczne gruntu i wody (opinie o programie). Nie należy stosować pali w gruntach zawierających siarkę i kwasy organiczne.
Sprzęt do wbijania i zagłębiania pali powinien dawać możność dostatecznie dokładnego ustawiania pali w ziemi. Jest to warunek nieodzowny. Nie należy jednak stosować tzw. płyt kierowniczych układanych na dnie, z wyrobionymi otworami na pale; dokładne ustawienie pali należy zapewniać przez staranne wykonanie robót. Należy stosować sprzęt umożliwiający pochyle wbijanie pali. W budowie mostów belkowych na drogach publicznych sprzęt ten powinien dawać możność uzyskania pochylenia do 1 : 20; w budowie mostów belkowych kolejowych - pochylenie 1 : 8 dla przejmowania sił hamowania; w budowie mostów rozporowych - pochylenie 1 : 5 (segregator aktów prawnych).
W budowie mostów na drogach publicznych podpory z pali betonowych nadają się szczególnie do przęseł belkowych, wspornikowych, bezprzyczólkowych. W budowie mostów kolejowych dobre rozwiązania dają przęsła wolnopodparte na podporach wpuszczonych w nasypy.

Wykonywanie podpór z pali jest rodzajem prefabrykacji. Oszczędności uzyskane przez zastosowanie takich podpór mogą być zwiększone przez rozszerzenie prefabrykacji na przęsła.
Oszczędności te zależą w znacznym stopniu od zakresu mechanizacji nie tylko wykonania pali, lecz i ich wbudowywania oraz od ciągłości wykorzystania maszyn (promocja 3 w 1). Głównymi przeszkodami mechanizacji podpór mostowych z pali małych i dużych średnic w Polsce był brak odpowiednich maszyn oraz nieumiejętność ich wykorzystania i zapewnienia dostatecznej ciągłości pracy.