Wieżowce moskiewskie

Wieżowce moskiewskie są faktem. Faktem jest również radykalne przeobrażenie i czytelność oblicza Moskwy pod wpływem ich powstania. Krytyka i teoria architektoniczna winna ocenić zarówno walory urbanistyczne i braki układu wieżowców, jak i miejsce historyczne tego nowego typu budowli. Określeniu gmachów wysokościowych jako nowego typu budowli powstałego nie przeczy istnienie amerykańskich drapaczy chmur. Jest to bowiem odrębny typ budownictwa różny w swej genezie, treści i formie przestrzennej (program uprawnienia budowlane na komputer).

Drapacze nieba - to wykwit prywatnej własności gruntów miejskich, wzrostu renty gruntowej, spekulacji działkami i pogoni za maksymalnym zyskiem, to wyraz dążności do wyciśnięcia największych dochodów z każdego centymetra kwadratowego śródmiejskich parceli. Wieżowce moskiewskie wyrosły jako wcielenie polityki dążącej do zaspokojenia potrzeb materialnych ludzi pracy oraz ich rosnących aspiracji ideowo-artystycznych, do stworzenia bogatego obrazu i sylwety ludowej stolicy. Drapacze amerykańskie odzwierciedlające chaos i wewnętrzne sprzeczności gospodarki kapitalistycznej piętrzą się obok siebie w bezładnych, pokracznych zwaliskach rosnących bez żadnej funkcjonalnej, a tym bardziej kompozycyjnej myśli i troski o miasto, zamieniają jego ulice w szczeliny (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Gmachy wysokościowe wznoszone wśród rozległych placów i magistral odnowionej Moskwy tworzą prawidłowy system odpowiadający potrzebom i strukturze miasta, stanowiący o emocjonalnej jedności jego sylwety i obrazu. Lokalizacja gmachów wysokościowych w Moskwie i zasady ich powiązań kompozycyjnych były przedmiotem pracy twórczej i badawczej i ustaliły się na podstawie analizy i selekcji kilkudziesięciu wstępnych wariantów poddawanych wielu skomplikowanym nieraz sprawdzianom (uprawnienia budowlane).

Siły gospodarcze, pod których wpływem wystrzelają w górę nowojorskie drapacze, stanowią zarazem o ich zwyrodniałej formie bryłowej wyciągającej się w niebotyczne „zapałki" o rozszerzonej podstawie, niewygodne w budowie i w eksploatacji. Wieżowce moskiewskie kształtując się harmonijnie na dużej, nieograniczonej powierzchni tworzą „ustawne" powierzchnie kondygnacji oraz szerokie, rozłożyste bryły, bardziej dogodne funkcjonalnie i pozwalające na stworzenie pełnowartościowego obrazu architektonicznego w kompozycji przestrzenno-plastycznej (program egzamin ustny).

Zespół wieżowców

Już dziś praktycznie wyczuwalny efekt urbanistyczno-kompozycyjny budowy wieżowców demonstruje siłę miastotwórczą i przeobrażającą urbanistyki radzieckiej, zwiastuje i przesądza zakończenie zespołu Moskwy jako komunistycznej stolicy (opinie o programie). Choć nie ma jeszcze Pałacu Rad, choć zabudowa dzielnicy południowo-zachodniej dopiero się rozpoczyna, a wiele innych dzielnic oczekuje przebudowy - panoramy już wzniesionych wieżowców określają jednoznacznie i wyraziście kontury przyszłego zespołu śródmieścia moskiewskiego. Błyskawiczna niemal realizacja wysokościowców przekonuje przy tym również realności zakończenia już wkrótce tej szeroko pomyślanej kompozycji.

Zespół wieżowców nie tylko kształtuje sylwetę nowej Moskwy, lecz jednocześnie rozszerza i wytycza w terenie układ stołecznego śródmieścia. Na szczególne podkreślenie zasługuje fakt, że obrana w wyniku wielu selekcji i badań lokalizacja wieżowców zbiega się z tradycyjnymi typami usytuowania budowli wysokościowych, że nowe kolosy moskiewskie rozsiadają się na terenach, których walory dla kompozycji sylwetowych miasta wskazane zostały przez usytuowanie na nich w przeszłości wybitnych obiektów architektonicznych (segregator aktów prawnych). Te główne tendencje lokalizacyjne moskiewskich wieżowców, rozwijające tradycje Moskwy, można ująć w 5 punktów:

1. Maksymalne spiętrzenie sylwetowe w centrum miasta.
2. Wyzyskanie i uwypuklenie głównej nici kompozycyjnej miasta - rzeki Moskwy (gmach na wybrzeżu Kotlarskim, Pałac Rad, Uniwersytet Moskiewski, gmachy na placu Smoleńskim i wybrzeżu Dorogomiłowskim, a częściowo i na placu Powstania) (promocja 3 w 1).