Woda krystalizacyjna

Wskutek wysokiego ciężaru właściwego kruszywa beton ciężki wydaje się chudy przy stosowaniu proporcji Wagowych jego składników. Właściwości betonu rzeczywistych objętościowych proporcji z betonem zwykłym masa barytu powinna być pomnożona przez współczynnik 2,6/4,1 (program uprawnienia budowlane na komputer).

Innym rodzajem naturalnego ciężkiego kruszywa jest ruda żelaza, tj. stosowane są: magnetyt, limonit, hematyt oraz getyt, a jako drobne kruszywo używany jest ilmenit FeTiO_s. Rudę żelaza cechuje zazwyczaj tendencja do pylenia, dużej absorpcji wody, lecz - zakładając że nie wykazuje ona braku stałości objętości można z niej wykonać zadowalający beton o gęstości pozornej 3000-3900 kg/m⁸. Woda krystalizacyjna występująca w limonicie i getycie tworzy niezawodne źródła wodoru do osłabienia nautronów, jeżeli temperatura nie przekracza 200°C (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Stosując magnetytowe lub ilmenitowe kruszywo grube i drobne w mieszankach zawierających 490-580 kg cementu na 1 m^s betonu i mających stosunek wodno-cementowy 0,3-0,35 uzyskuje się po 28 dniach wytrzymałość 75 MN/m² przy gęstości pozornej 3700 kg/m⁸ (uprawnienia budowlane).

Sztuczne kruszywa ciężkie są również stosowane, przeważnie stal, żelazofosfór (fosforki żelaza otrzymywane przy produkcji fosforu) i czasami ołów. Śrut stalowy nadaje betonowi bardzo wysoką gęstość pozorną, aż do 5500 kg/m⁸, lecz ten rodzaj kruszywa jest droższy ok. 6 razy niż naturalne kruszywa ciężkie. Beton wykonany ze śrutem stalowym jest dość podatny na segregację ze względu na dużą różnicę ciężarów właściwych stali stosowanej jako kruszywo grube i zwykłego piasku stosowanego jako kruszywo drobne (program egzamin ustny).

Rozszerzalność cieplna

Stosuje się również wykrojki i stalowe pocięte pręty; mogą one być nieco tańsze niż śrut, lecz ze względu na ich kształt występują dodatkowe trudności w mieszaniu betonu. Należy pamiętać, że wszystkie wypełniacze ze stali powinny być wolne od oleju, który wpływa ujemnie na przyczepność. Beton ciężki może być wykonywany dwufazowo, tj. metodą wtłaczania zaprawy między kruszywo grube obniża to segregacją szczególnie gdy stosowane jest kruszywo drobne o zwykłym ciężarze, ponadto unika się również dużego zużycia betoniarki (opinie o programie).

Poza funkcjami dotyczącymi promieniowania i osłabiania neutronów beton stosowany w osłonach musi mieć również dobre cechy konstrukcyjne w istniejących warunkach przy wysokiej temperaturze, tj. zadowalające właściwości ze względu na przewodność cieplną, skurcz, rozszerzalność cieplną i pełzanie. Ponieważ mogą nie być dostępne wystarczające dane o wszystkich tych cechach, w wielu przypadkach w praktyce, tam gdzie nie ma ograniczenia miejsca, należy rozpatrzyć zastosowanie grubej osłony wykonanej przy użyciu zwykłego kruszywa (segregator aktów prawnych).

Niniejsza książka zajmuje się betonami stosowanymi do bardzo różnych zadań konstrukcyjnych, lecz istnieją ponadto betony specjalne, budzące zainteresowanie ze względu na szczególne zastosowanie. Główne ich odmiany będą teraz rozpatrzone.

Pierwszą z nich jest beton zbrojony włóknami. Jest to materiał wieloskładnikowy, tzw. kompozyt, składający się z zaczynu cementowego, zaprawy lub betonu z włóknami z azbestu, szkła, tworzyw sztucznych lub stali. Taki beton zbrojony włóknami może być przydatny, gdy muszą być pochłaniane duże ilości energii (np. przy oddziaływaniu wybuchu), gdy pożądane są wysokie wytrzymałości na rozciąganie i zmniejszenie podatności na pękanie lub nawet, jeżeli tradycyjne zbrojenie nie może być ułożone ze względu na kształt elementu (promocja 3 w 1). Z poszczególnymi włóknami związane są różne zagadnienia i do ich stosowania potrzebna jest specjalistyczna wiedza. Interesujące są tu materiały Monfore’a. Drugą odmianą może być beton ogólnie nazywany żywicznymi zaprawa żywiczna. Są to materiały, w których kruszywo połączone jest żywicą sztuczną zamiast cementem hydraulicznym. Żywice epoksydowe są najczęściej stosowanym lepiszczem, lecz stosuje się również żywice poliestrowe, a nawet fenolowe.