Wpływ zawojów

Wpływ zawojów na mechaniczne własności drewna zależy od rodzaju rozpatrywanej wytrzymałości, od odmiany i od wymiarów zawoju oraz od jego położenia w sortymencie; silnie zarysowany jest wpływ dwustronnych zawojów przechodzących. Zawoje nie wpływają w wyraźny sposób na wytrzymałość drewna na ścinanie wzdłuż włókien; inne natomiast własności mechaniczne ulegają wyraźnemu obniżeniu (program uprawnienia budowlane na komputer). Wytrzymałość na zginanie statyczne obniża się przeciętnie o 30%, wytrzymałość na zginanie dynamiczne o 40%, udarność o około 50%. Wyraźny spadek wytrzymałości na zginanie występuje zwłaszcza wówczas, gdy zawoje leżą w strefie rozciąganej w pobliżu przekroju niebezpiecznego.

Według Pieriełygina wytrzymałość na zginanie statyczne drewna sosnowego i dębowego przedstawia się - zależnie od wymiarów Zawojów jednostronnych - następująco (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Wymiar zawoju określono stosunkiem średniej strzałki zawoju (pomierzonej na dwu powierzchniach próbki) do szerokości przekroju próbki; zawój był położony w strefie rozciąganej, w połowie długości próbki.
Zależność wytrzymałości na zginanie statyczne drewna sosnowego od miejsca położenia zawoju dwustronnego w próbce podaje poniższa tabela.

W praktyce przyjmuje się, że wpływ zawojów na wytrzymałość drewna zależy od wymiarów sortymentu. Im mniejsze są wymiary sortymentu, tym silniej występuje ujemny wpływ zawoju; dlatego zawoje stanowią istotną wadę drobnych sortymentów tartych, zwłaszcza wówczas, gdy stosuje się je do celów konstrukcyjnych (uprawnienia budowlane). Zawoje są również przyczyną powstawania wad obróbki przy struganiu i frezowaniu drewna oraz pękania drewna przy gięciu. Wygięcie włókien powoduje w tym przypadku powstawanie odłupów oraz stanowi przyczynę nienormalnej szorstkości obrobionej powierzchni. Obniża to jakość wyrobów lub powoduje konieczność powtórnej obróbki, co wiąże się z dodatkowym nakładem pracy i obniża wydajność materiałową.

Zawiły układ włókien

Pomiaru zawojów w materiałach tartych dokonuje się na powierzchni promieniowej odnosząc największą szerokość pasma, w którym występują przecięte słoje i włókna do szerokości sortymentu; w fornirze określa się liczbę zawojów dopuszczalną na 1 m2 lub na jednym arkuszu. Zawojów otaczających sęk dopuszczalny w danym sortymencie nie bierze się pod uwagę (program egzamin ustny).
Polega on na nieregularnym, falistym lub splątanym przebiegu włókien.

Zasięg tej anormalnej budowy drewna jest zwykle lokalny; zdarza się on w odziomkowej części pnia, przy szyi korzeniowej lub w obrzękach. Znaczną część pnia obejmuje jedynie u brzozy karelskiej. Zawiły układ włókien występuje najczęściej u gatunków liściastych (brzoza, jawor, orzech, topola, jesion), u gatunków iglastych jest rzadziej spotykany.
Odchylenie włókien od kierunku prostoliniowego może mieć różny charakter (opinie o programie). Niekiedy wykazuje ono daleko posuniętą regularność; mówimy wówczas o falistym układzie włókien (barankowatość). Falisty układ włókien występuje najczęściej w dolnej części pnia, zwłaszcza u jego podstawy, co Pieriełygin tłumaczy naciskiem wywieranym przez ciężar drzewa.

Włókna drewna wygięte są faliście w kierunku promieniowym, co uwydatnia się w postaci falistego rysunku drewna na przekroju promieniowym; na przekroju stycznym widoczne są faliste załamania słojów rocznych, co urozmaica rysunek drewna (segregator aktów prawnych).
Promieniowy przełup takiego drewna ma zarys falisty. Charakterystyczną falistość wykazuje jesion węgierski (Fraxinus ornus L.), poszukiwany do wyrobu oklein.

Wpływ falistego układu włókien na mechaniczne własności drewna zależy od wysokości fali; wraz z jej wysokością wzrasta wytrzymałość na rozłupanie i na ścinanie oraz twardość, a obniżają się pozostałe rodzaje wytrzymałości. Pieriełygin przypuszcza, że w drewnie falisto- włóknistym wzrasta także udarność (promocja 3 w 1).