Wykonywanie izolacji posadzek niedrewnianych

Izolację płyty można również wykonać z powłoki bitumicznej (lekka izolacja bitumiczna). Izolację poziomą ściany należy połączyć z izolacją podłogi. Na izolowanej w ten sposób płycie betonowej układa się bezpośrednio legary podłogowe. Przestrzeń podłogowa powinna mieć zapewnioną wymianę powietrza.
Wykonywanie izolacji posadzek niedrewnianych i z klepek drewnianych układanych bez ślepej podłogi (program uprawnienia budowlane na komputer).

Izolację przeciwwilgociową posadzek niedrewnianych zarówno w budynkach nie podpiwniczonych, jak i w podziemiach wykonuje się w ten sposób, że na podkładzie betonowym o grubości 10-15 cm (najlepiej z betonu żwirowego marki 70 lub 90) ułożonym na warstwie tłucznia, żwiru lub piesku o grubości 5-15 cm układa się izolację przeciwwilgociową. Jako izolację można zastosować wyprawę cementową wodoszczelną z dodatkami uszczelniającymi, lekką izolację bitumiczną wszelkich rodzajów lub izolację bitumiczną z wkładkami. Wybór rodzaju izolacji zależy od przeznaczenia budynku oraz od spodziewanego stopnia zawilgocenia.
Izolację posadzki należy układać na tym samym poziomie co izolację poziomą ścian i połączyć z tą ostatnią (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Na izolacji układa się górną warstwę posadzki w postaci płyty betonowej z ułożoną na niej terakotą, gładzią cementową, płytkami lastrykowymi itp. Można też ułożyć posadzkę z klinkieru, cegły lub innych materiałów używanych na posadzki.
W razie wykonywania podłogi z klepki drewnianej wskazane jest ułożenie jej na warstwie asfaltu będącego jednocześnie izolacją przeciwwilgociową. Można też ułożyć posadzkę z asfaltu lanego, która w tym przypadku równocześnie będzie izolacją przeciwwilgociową (uprawnienia budowlane).
W budynkach przemysłowych o ciężkim ruchu warstwę betonową posadzki układanej na izolacji należy wykonać odpowiednio grubą (10-20 cm) i uzbroić siatkę z prętów o średnicy 3-8 mm ułożonych w odstępach 20-30 cm. Uzbrojenie płyty posadzkowej jest wówczas wskazane, gdy posadzka może podlegać większym zmianom temperatury.
W zasadzie dla każdego budynku podpiwniczonego należy obok izolacji poziomej, ułożonej w dwóch poziomach, przewidzieć również przynajmniej lekką izolację pionową (program egzamin ustny).

Warstwy izolacyjne

Dolnej izolacji poziomej i pionowej można zaniechać jedynie w budynkach o drugorzędnym znaczeniu, a przede wszystkim w budynkach z podziemiami, których zabezpieczenie przed wilgocią ze względu na rodzaj użytkowania nie jest konieczne (opinie o programie).
Przykład 1. Podziemie powinno być zabezpieczone przed wilgocią gruntową, pojawiającą się przede wszystkim na skutek przesiąkania wody opadowej z przyległego terenu. W pomieszczeniu dopuszczalne jest występowanie umiarkowanej wilgoci, jaka może przenikać przez podłogę nie zabezpieczoną żadną izolacją (segregator aktów prawnych).
Warstwy izolacyjne należy wykonać na zewnętrznej powierzchni ścian, w ścianach nad fundamentem i w ścianach nad terenem.

Izolacja pionowa ścian powinna wystawać co najmniej 15 cm ponad teren, a u dołu kończyć się ok. 10 cm poniżej izolacji poziomej ścian lub łączyć się z tą ostatnią.
Izolacja pionowa ścian może być wykonana jako wyprawa cementowa (o stosunku objętościowym mieszaniny cementu do piasku 1 : 2 lub 1 : 2,5) o grubości ok. 2 cm z domieszkami wodochronnymi. Należy jednak liczyć się z możliwością pękania i odpadania wyprawy (promocja 3 w 1)..

Inny sposób izolacji pionowej polega na nałożeniu na uprzednio wykonaną wyprawę (najlepiej zagruntowaną materiałem gruntującym) warstwy z masy powłokowej smołowej lub asfaltowej. Konsystencja i temperatura mięknienia używanej do tego celu masy powłokowej powinny być takie, aby naniesiona powłoka nie spływała ze ściany. Zamiast zwykłej masy powłokowej można zastosować masę asfaltową lub smołową o konsystencji bardziej gęstej, a więc pasty albo, jeśli zastosuje się domieszki mineralne, zaprawy.