Wymiar pęknięć rdzeniowych

Według Volkerta i Perkitnego pęknięcia rdzeniowe mogą być wywołane przez naprężenia powstające w drewnie podczas wzrostu drzewa; są to naprężenia rozciągające w przyobwodowych warstwach pnia wywołane obecnością drewna napięciowego. Przy ścince, a zwłaszcza przy podziale pnia na kłody i dalszej ich obróbce (przy przecieraniu), następuje zakłócenie równowagi naprężeń wzrostowych, co powoduje gwałtowne pękanie drewna (program uprawnienia budowlane na komputer).

Pęknięcia takie powstają bardzo często w drewnie bukowym przy dużej jego wilgotności, co wskazuje, że pęknięcie nie jest związane ze skurczem desorpcyjnym, lecz powstaje wskutek działania innych przyczyn. Badania Perkitnego i Bielczyka wykazały, że skutecznym środkiem przeciwdziałającym powstawaniu pęknięć wywoływanych przez naprężenia wzrostowe jest ścinanie drzew przy samej szyi korzeniowej, tak aby pozostające w części odziomkowej zgrubienia korzeniowe i splot włókien uniemożliwiały powstawanie pęknięć w czasie ścinki. Koronę należy również odcinać powyżej podstawy konarów. Sposób ten chroni dłużycę przed pękaniem do chwili dalszego jej podziału na kłody; natomiast w czasie wyrzynki kłód mogą wystąpić pęknięcia (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Według Volkerta pęknięcia, odkrywające się przy przecieraniu drewna w postaci tzw. „rybich łusek”, należy również przypisywać naprężeniom wzrostowym. Pęknięcia te powstają jeszcze w czasie wzrostu drzewa, a spiralny przebieg spowodowany skrętem włókien nadaje im charakterystyczny kształt na płaszczyźnie tarcicy. Pęknięcia tego typu występują najczęściej w drewnie pochodzącym z przestoi sosnowych.
Wymiar pęknięć rdzeniowych w drewnie tartacznym wyraża się grubością tarcicy rdzeniowej obejmującej pęknięcia; w drewnie łuszczarskim
podaje się grubość zewnętrznej strefy wolnej od pęknięć w centymetrach lub w ułamku średnicy (uprawnienia budowlane).
Ze względu na kształt pęknięć rdzeniowych na przekroju poprzecznym wyróżnia się kilka odmian pęknięć rdzeniowych.

Pęknięcie rdzeniowe proste

Pęknięcie rdzeniowe proste jest to pęknięcie biegnące wzdłuż jednej średnicy drewna okrągłego. Najmniej szkodliwe jest ono w drewnie tartacznym, gdyż przy przetarciu kłody równolegle do kierunku pęknięcia można je umiejscowić w jednej sztuce tarcicy (program egzamin ustny). W drewnie łuszczarskim natomiast pęknięcie to (przy większych wymiarach) uniemożliwia łuszczenie, gdyż wyrzynek rozpada się w czasie obróbki.

Pęknięcie rdzeniowe załamane przebiega wzdłuż dwu promieni tworzących kąt różny od 180pęknięcie takie jest dużą wadą, gdyż można je zamknąć tylko w grubych sztukach tarcicy.
Pęknięcie gwiaździste ma kilka odnóg wychodzących z rdzenia; jeśli wymiary pęknięcia są duże, to drewno nie nadaje się do dalszej obróbki (opinie o programie).
Zależnie od przebiegu wzdłuż drewna okrągłego wyróżnia się pęknięcia o przebiegu prostym i pęknięcia o przebiegu wichrowatym.
Pęknięcie rdzeniowe o przebiegu prostym jest to pęknięcie, które na obu czołach drewna okrągłego leży w tej samej płaszczyźnie.

Pęknięcie rdzeniowe o przebiegu wichrowatym przebiega spiralnie wzdłuż kłody; występowanie tego rodzaju pęknięć jest związane ze skrętem włókien. Pęknięcie o przebiegu wichrowatym, tzn. nie leżące w jednej płaszczyźnie, jest większą wadą niż pęknięcie o przebiegu prostym (segregator aktów prawnych).
Pęknięcia okrężne są to pęknięcia przebiegające wzdłuż słoja rocznego. Występują one na przekroju poprzecznym drewna okrągłego w postaci szczelin łukowatych lub kołowych, w związku z czym wyróżnia się: pęknięcia łukowe i pęknięcia pełne.
Pęknięcia okrężne spotyka się często w starych jodłach; przyczyna ich powstawania nie jest dostatecznie wyjaśniona (promocja 3 w 1).

Hipotetycznie tłumaczy się ich występowanie działaniem zmiennej temperatury lub działaniem wiatru. Pęknięcia okrężne występują najczęściej na granicy stref drewna wąskosłoistego i szerokosłoistego; taka niejednolita budowa drewna spowodowana jest zmiennymi warunkami wzrostu w różnych okresach życia drzewa.