Wysoka wartość

Wielkie i piękne diamenty wzbudzały od dawna szczególne zainteresowanie ze względu na wysoką wartość i rzadkość występowania. Były one przedmiotem osobnych opracowań m.in. takich wybitnych mineralogów, jak L. J. Spencer ii A. Fersman. Niektóre z nich mają interesującą historię, gdyż przechodziły różne koleje losu (program uprawnienia budowlane na komputer).
Najpiękniejsze i najsłynniejsze kamienie pochodzą z Indii, które do połowy XVIII w. były jedynym krajem dostarczającym diamentów. Należały one do książąt indyjskich i niemal z reguły były przechowywane w ich skarbcach, przechodząc z pokolenia na pokolenie lub stanowiły własność bogatych świątyń. Później dopiero - przeważnie jako zdobycz wojenna - wędrowały do innych krajów, dostając się nierzadko do Europy (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Najsłynniejszym z indyjskich diamentów jest Koh-i-Noor (Koh-i-nur), tj. Góra Światła. Nie jest dokładnie znane miejsce znalezienia tego kamienia ani jego najwcześniejsze dzieje. Wiadomo tylko, że był on w posiadaniu różnych radżów i książąt indyjskich. Dostał się jako zdobycz wojenna do Delhi i z kolei stał się własnością szacha Nadira, który w 1739 r. zawładnął tym miastem. Po dalszych licznych zmianach właścicieli, czemu towarzyszyły nieraz tragiczne okoliczności, dostał się on w 1813 r. do skarbca władcy w Lahore! Po stłumieniu powstania Sipajów w 1850 r. został wraz z innymi klejnotami koronnymi skonfiskowany przez angielskie oddziały Kompanii Wschodnio-Indyjskiej i ofiarowany Królowej Wiktorii. Od tego czasu znajduje się w angielskim skarbcu koronnym (uprawnienia budowlane).

Pierwotny kształt nieregularnej rozety bogatego w ścianki szlifu, zwanego Hindu, został unowocześniony w 1852 r. Ze stratą ponad 40% pierwotnej masy (181,1 kr) kamień ten został przeszlifowany w Holandii na owalny, płaski brylant o masie 108,9 kr (program egzamin ustny).

Masa kamienia oszlifowanego

Za najpiękniejszy indyjski diament uchodzi Orłów, zdobiący niegdyś szpadę koronacyjną carów rosyjskich. Prawdopodobnie został on znaleziony w Golkondzie, w słynnych kopalniach Kol- lar. Jego masa w stanie surowym wynosiła około 400 kr.-Kamień ten ma również szlif Hindu; masa kamienia oszlifowanego wynosi 199,6 kr. Jest to kamień najczystszej wody, barwy bladoniebieskawozielonej (opinie o programie). Według podań indyjskich stanowił on dawniej oko słynnej statuy Brahmy w świątyni w Szeringham, skąd na początku XVIII w. został skradziony przez francuskiego żołnierza. Według dociekań Fersmana, Orłów jest bardzo podobny do kamienia, który w 1665 r. widział w pałacu Aurengzeba w Jehan- nabad francuski podróżnik Tavernier. Zarówno Koh-i-Noor, jak i Orłów, który poprzednio nosił nazwę Deyai-i-Noor, tj.

Morze Światła, były w posiadaniu szacha Nadira. Po jego zamordowaniu diament został skradziony i przez wiele rąk dostał się w końcu na rynek jubilerski w Amsterdamie, gdzie w 1772 r. nabył go za 400 tys. rubli książę rosyjski Orłów i ofiarował Katarzynie II (segregator aktów prawnych).
Z nazwiskiem perskiego szacha Nadira wiążą się również interesujące dzieje innego diamentu, zwanego Szachem, który został znaleziony przed kilku wiekami w dolinach rzek Golkondy. Bardzo czysty, o lekko żółtawym odcieniu kamień był niezwykłej wielkości: jego długość wynosiła 3 cm, a szerokość - 1 cm. Stanowił własność książąt Achmednaharu. Na jednej ściance Szacha został wyryty przez miejscowych mistrzów napis „Burchan- -Nazim-Szach Drugi 1000 r. Wkrótce potem władca północnych Indii, Wielki Mogoł, zdobywszy Achmednahar zagarnął skarbiec wraz ze wspaniałym diamentem, który odtąd stanowił ozdobę skarbca Wielkich Mogołów (promocja 3 w 1).

Na polecenie miłośnika kamieni szlachetnych, szacha Dżechana (Władcy Świata), który sam zajmował się szlifowaniem, na innej ściance diamentu wyryto napis „Syn Dżechangirszacha-Dżechan-Szach 1051”. Wreszcie po zdobyciu Indii przez perskiego szacha Nadira piękny ten kamień wraz z innymi klejnotami dostał się do koronnego skarbca Persji. W sto lat później wyryto na nim trzeci napis: „Władca-Kadżar Fath-Ali- -Szach-Sułtan 1242 r.”. Po zamordowaniu w 1829 r. dyplomatycznego przedstawiciela Rosji w Teheranie, Persja - jak gdyby dla okupienia swej winy - ofiarowała Rosji ten wspaniały kamień.