Zabudowy wzdłuż rzeki

Większość z nich wykazuje przemożny wpływ promienistego układu Petersburga. Do najwybitniejszych dziel planistycznych tego okresu, obleczonych później w udany wystrój architektoniczny, należą kompozycje planów Twieri, Kostromy, Jarosławia i in. Na tle szerokiego rozmachu działalności urbanistycznej w całym kraju Petersburg zachował czołową pozycję stolicy - skupiska najlepszych sił architektonicznych, kuźni przodujących doświadczeń (program uprawnienia budowlane na komputer).

Już w r. 1769 Komisja Bieckiego sporządziła nowy projekt urbanistyczny Petersburga. Projekt ten przyjmował za punkt wyjścia istniejący szkielet planistyczny, skupiając całą uwagę na jego detalizacji poprzez kształtowanie poszczególnych węzłów, a zwłaszcza placów. Od r. 1762 trwała budowa granitowych monumentalnych bulwarów Newy, podjęta w tej skali po raz pierwszy w urbanistyce światowej. W dalszym ciągu zostały ujęte w granit wszystkie kanały Petersburga. W związku z budową nadbrzeży na wniosek Bieckiego ustalono jako obowiązujący nowy, podwyższony gabaryt pionowy zabudowy wzdłuż rzeki. Doprowadziło to do podniesienia i spotęgowania skali architektonicznej zabudowy całego miasta (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W architekturze Petersburga okresu Katarzyny zaznacza się powszechny zwrot ku klasycyzmowi. Do czołowych mistrzów klasycyzmu tego okresu należą: Kokorinow i de La Mothe (Akademia Sztuk Pięknych, Stary Ermitaż, kościół katolicki na Prospekcie Newskim), Fel ten (wybrzeża Newy, zabudowa placu Pałacowego, kościół ormiański), Rinaldi (pałac Marmurowy), Starów (pałac Taurydzki), Quarenghi (Bank Asygnacyjny, Teatr w Ermitażu) i in. W r. 1782 odsłonięto nad Newą pomnik Piotra I dłuta Falconeta, niezrównane dzieło rzeźby monumentalnej opiewane przez wielu artystów i poetów, podnoszone nieraz do roli symbolu epoki „jeźdźca miedzianego" i jej wielkiego tworu - Petersburga (uprawnienia budowlane).

Monumentalnie zwięzły

W początkach XIX wieku nastąpiło ogromne ożywienie ruchu budowlanego w Rosji; dotyczy to zwłaszcza lat 1801-1807, kiedy też dzięki dogodnemu dla cesarstwa pokojowi z Anglią i handlowi z nią dwór zdolny był do podjęcia wielkich prac urbanistycznych w stolicy (budowa nowej Admiralicji, Giełdy, soboru Kazańskiego, i in.). Po zawarciu pokoju w Tylży (1807), zgodnie z którym Rosja musiała przystąpić do blokady kontynentalnej, gospodarka kraju stanęła wobec kryzysu, a ruch budowlany uległ zahamowaniu (program egzamin ustny). Kolosalny rozkwit budownictwa nastąpił po odparciu armii Napoleona w r. 1812. Zwycięstwo nad „wielką armią" umocniło na długo polityczną i gospodarczą potęgę Rosji, co stworzyło przesłanki reprezentacyjnego budownictwa stołecznego. Jednocześnie ogromne poruszenie patriotyczne szerokich mas ludowych Rosji stało się przesłanką rozwoju demokratycznej kultury rosyjskiej w następnym okresie, okresie bohaterskiego buntu dekabrystów, okresie Puszkina i Glinki (opinie o programie).

W sztuce urbanistyczno-architektonicznej epoka ta zaznacza się szybką i doskonale skoordynowaną architektonicznie odbudową Moskwy, zabudową setek miast prowincjonalnych zgodnie z planami Komisji Bieckiego. Patos zwycięstwa, bogactwo duchowe i siła moralna ludu, które przejawiły się w powszechnym porywie mas, wcieliły się szczególnie dobitnie w budownictwie Petersburga, którego centrum w tych właśnie latach przybrało najpełniejszą, dojrzałą szatę architektoniczną (segregator aktów prawnych).

Monumentalnie zwięzły, bogaty w swej prostocie klasycyzm rosyjski pierwszej połowy XIX wieku znajduje wyraz w twórczości Zacharowa i Woronichina, Stasowa i Thomasa de Thomona, Grigoriewa i Rossiego. Zwłaszcza dzieła Rossiego wywierają ogromny w"pływ na oblicze centrum Petersburga kształtując szereg najwybitniejszych jego założeń (gmach Sztabu Generalnego formujący plac Pałacowy, zespół Teatru Aleksandryjskiego wraz z ulicą Teatralną - dziś Rossiego, zespół pałacu Michajłowskiego wraz z ulicą Michajłowską, zespół Senatu i Synodu, kształtujący plac Senatorski - dziś plac Dekabrystów) (promocja 3 w 1).