Zaprawa spoinowa

Szerokość spoin powinna wynosić z reguły od 2 do 4 mm. Zaprawa spoinowa powinna możliwie słabo chłonąć wodą. Do powierzchni narażonych na działanie wilgoci szczególnie nadaje się kił z żywicy epoksydowej. Większość półpłynnych materiałów spoinowych należy starannie nanieść do spoin i docisnąć za pomocą gumy spoinowej (program uprawnienia budowlane na komputer).

Szkody w postaci spękań powierzchni występowały szczególnie często przy połączeniach elementów budynku, jak np. przy połączeniach tynków sulitów i ścian, szczególnie w przypadku stropodachów lub stropów z belkami drewnianymi, i przy połączeniach ścian działowych wykładanych płytami gipsowo-kartonowymi ze ścianami nośnymi tynkowanymi na mokro (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Rysy widoczne były również przy połączeniach tynku z drewnianymi ościeżnicami drzwiowymi, jeśli te połączenia nie były zakryte listwami.

W przypadku ścian narażonych na silne działanie wilgoci rysy występujące w narożach powierzchni lekkich ścian działowych wyłożonych płytkami, a przede wszystkim w miejscach połączeń z wannami kąpielowymi i natryskowymi oraz w miejscach przejść armatury, wywoływały szczególnie poważne skutki, ponieważ woda mogła przedostawać się za okładzinę i powodować jej odpadanie. Brak dylatacji w połączeniu ściany z urządzeniami sanitarnymi powodował poza tym zwiększone przenoszenie się dźwięków(uprawnienia budowlane).

We wszystkich wymienionych przypadkach połączenia wykonano bez jakichkolwiek specjalnych spoin, zwyczajnie je zatynkowując lub zaszpachlowując. W okolicy metalowych listew w szczelinach dylatacyjnych i listew narożnych w tynkach gipsowych obserwowano zabarwienie się wierzchniej warstwy tynku na skutek rdzewienia listew(program egzamin ustny).

Przecięcie spoiny

Przy połączeniach różnych warstw powierzchniowych i różnych elementów budynku powstają często różnice odkształceń, których następstwem jest powstawanie rys lub naweł odpadanie okładzin, jeżeli spoina jest pokryta materiałem o małej odkształcalności, jak np. tynkiem lub gipsową masą szpachlową.

Czy i jaki środek zapobiegawczy powinien być zastosowany przeciwko tym szkodom, zależy przede wszystkim od funkcji, jaką maję spełniać spoiny. Należy więc rozróżnić następujące zadania tych spoin (opinie o programie).

Przewidywane zmiany długości elementów budynku lub łączonych warstw powierzchni są małe, a rysy są optycznie niekorzystne tylko przy nieregularnym ich przebiegu. Przecięcie spoiny ma na celu jedynie stworzenie prostej rysy dzielącej powierzchnie. Wystarczy więc tylko cięciem kielni wyżłobić powierzchnię i w żłobek ten wkleić przed zaszpachlowaniem taśmę samoprzylepną. Typowymi miejscami występowania takich szczelin są połączenia tynku ściany z tynkiem sufitu przy stropie żelbetowym oraz połączenia ścian z tynkiem suchym ze ścianami tynkowanymi na mokro (segregator aktów prawnych).

Wymienione szczeliny można ostatecznie zlikwidować przy pierwszym odnawianiu pomieszczeń po ich oddaniu do użytku, ponieważ powodujące powstawanie rys zmiany w długości wynikają ze skurczu i pełzania nowo wzniesionej budowli, tj. tworzących ją materiałów, i występują tylko raz. Przewidywane zmiany długości elementów budynku są tak duże, iż pozostawienie otwartych szczelin byłoby niekorzystne optycznie. Zmiany długości elementów po bokach spoin powtarzają się. Szerokość szczelin zależy od przewidywanych zmian długości.

Szczeliny muszą zostać pokryte lub zamknięte, przy czym zamknięcie to nie może ulegać uszkodzeniom przy ruchach dzielonych elementów. Do tego można zastosować: dwuczęściowe listwy dylatacyjne do tynków, listwy kryjące mocowane w jednym tylko lub w obu dzielonych elementach, wykonanie spoiny z wpuslem lub rąbkiem. Typowe miejsca występowania takich szczelin to: spoina przy przesuwnym podparciu stropodachu, spoiny dylatacyjne, połączenia nienośnych ścian wewnętrznych z innymi ścianami i stropami, spoiny przy ościeżnicach drzwi (promocja 3 w 1).