Zarys historyczny

Już we wczesnych okresach cywilizacji znane było stosowanie niewypalonej gliny do celów budownictwa. W wielu krajach np. w Mezopotamii, w Hiszpanii, znajdują się szczątki starożytnych budowli, których ściany wykonane były z gliny ubijanej lub z cegieł i bloków niewypalanych. Elementy ścian były uprzednio suszone na słońcu, a przy układaniu poszczególne warstwy łączono zaprawą glinianą (program uprawnienia budowlane na komputer).
Jak wykazały badania, zwłaszcza w krajach, gdzie klimat jest ciepły i suchy, glina surowa (niewypalana) była używana, równolegle z gliną wypaloną w postaci cegieł, przy wznoszeniu budynków mieszkalnych i gospodarczych i przy niektórych robotach wykończeniowych, np. do polep, klepisk i do robót zduńskich (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

We wszystkich wypadkach używano gliny bez żadnych dodatków pochodzenia przemysłowego. Jedynie dla schudzania dodawano piasku, a dla zwiększenia własności cieplnych - sieczki, sierści itp.
W naszych warunkach klimatycznych ściany z gliny niewypalonej mogą w pewnych wypadkach wykazywać wady, np. w miejscach wilgotnych nie wysychają i pęcznieją; wykonanie tynków na tych ścianach nastręcza pewne trudności. Ponadto mała wytrzymałość gliny niewypalonej ogranicza możliwości wykorzystania tego surowca pod względem konstrukcyjnym (uprawnienia budowlane).
Wykorzystując w szerszym zakresie nowe surowce mineralne przeprowadzono badania nad przemianami, jakie mogą zajść w glinie przy przemieszaniu jej z cementem i wodą.

Okazało się, że po stwardnieniu otrzymano materiał, który odznaczał się znaczną spoistością, dostateczną wytrzymałością i odpornością na wpływy atmosferyczne. Te pozytywne wyniki badań stanowią zwrot w dotychczasowym wykorzystywaniu gliny, gdyż powszechnie spotykana glina może być w szerszym zakresie wprowadzana do budownictwa. Hasło Miczurina: „My nie możemy oczekiwać darów przyrody, ale musimy je sami zdobywać/4 znalazło na tym odcinku swoje odbicie (program egzamin ustny).

Oszczędność cementu

Dzięki nowym odkryciom i pracom uczonych stało się możliwe „zdobywanie darów przyrody44. Rosyjscy uczeni już na początku XX wieku, badając wpływ, jaki na siebie wywierają cement i glina w środowisku wodnym, stwierdzili, że po przemieszaniu tych składników można otrzymać materiał, który po stwardnieniu pod wpływem wilgoci nie pęcznieje, zachowując znaczną spoistość i wytrzymałość i nie wykazując takich wad gliny, jak np. zwiększenie objętości w wodzie, pękanie przy wysychaniu, rozwarstwianie się w niskich temperaturach itp.
Cechy te początkowo zostały wykorzystane przy budowie nawierzchni dróg (tzw. nawierzchni z gliny stabilizowanej), przy czym glina nie była rozdrabniana do miałkości cementu, lecz użyta w drobnych grudkach (opinie o programie).

Prace w tym kierunku i praktyczne osiągnięcia wpłynęły częściowo na usunięcie uprzedzeń co do możliwości uzyskania trwałych tworzyw złożonych z gliny i cementu. Ale dopiero po Rewolucji Październikowej niebywały w historii świata rozmach budownictwa w Związku Radzieckim i rozwijający się dzięki sprzyjającym warunkom ustroju socjalistycznego postęp techniczny skierowały uwagę uczonych na szersze wykorzystanie surowców tradycyjnych, między innymi także gliny (segregator aktów prawnych).

Uczeni radzieccy, jak: Popow, Budników’, Kniaziuk i inni, przeprowadzili obszerne studia i badania laboratoryjne nad tym zagadnieniem. Wyjaśniono wiele spraw związanych z wpływem dodatków gliny na własności zapraw cementowych i korzyści ekonomiczne wynikające z ich stosowania. Między innymi udowodniono, że odpowiedni dodatek gliny do zapraw’ wpływa na polepszenie ich jakości i powoduje oszczędność cementu. Po przeprowadzeniu szeregu badań opracowano w Związku Radzieckim tablice proporcji składników zapraw z dodatkiem gliny dla niektórych marek betonów oraz podano sposoby wykonania mieszanek (promocja 3 w 1).

Opierając się na tych danych zostały wydane przez odpowiednie ministerstwa Rosji zarządzenia (pierwsze w 1940 roku) zalecające - ze względu na oszczędność cementu - stosowanie zapraw cementowo-glinianych do robót murowych i tynkowych oraz do betonów niskich marek. Techniczna literatura radziecka stale propaguje stosowanie tych dodatków, podkreślając ich znaczny wpływ na oszczędność cementu.