Zastosowanie konstrukcji strunobetonowej

Zakładając, że zastosowanie konstrukcji strunobetonowej i lekkich wypełnień zmniejsza ciężar masy materiałowej w budynku do 50%, możemy uzyskać w wyniku zastosowania tych konstrukcji zmniejszenie ilości transportu budowlanego również o 50%. Koszty transportu materiałowego przy odległości do 45 km będą wynosiły wówczas tylko 16,5 x 0,5 = 8,1% (program uprawnienia budowlane na komputer).
Obok oszczędności kosztów transportu z tytułu zmniejszonej masy materiałowej, bardzo istotne jest również zmniejszenie ilości środków transportowych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Dla zilustrowania tego zagadnienia wypada nadmienić, że w roku 1962 w samym tylko resorcie rolnictwa ogólny ciężar transportowanych materiałów budowlanych wyniósł około 2,1 miliona T. Przy średniej odległości budynków wiejskich 30 km przewóz materiałów budowlanych wyniósł rocznie 63 min tonokilometrów. Jak widać z powyższego teoretycznego porównania, zagadnienie transportu przy. założonym dużym wzroście ilościowym budynków wiejskich do roku 1980 jest nader ważne i istotne i nie może być pominięte lub niedocenione. Należy ponadto wziąć pod uwagę, że w ślad za powiększaniem się ilości środków transportowych przeznaczonych dla budownictwa wiejskiego zwiększać się będą również nakłady na zaplecze remontowe środków transportowych (uprawnienia budowlane).

Bardzo istotną rolę w transporcie elementów i materiałów budowlanych odgrywa ich ciężar jednostkowy, który określa sposób załadunku, przeładunku lub wyładunku. Dlatego też ciężary elementów powinny w warunkach budownictwa wiejskiego umożliwiać ich ręczny załadunek na środki transportowe lub wyładunek bez konieczności użycia dodatkowego sprzętu w postaci dźwigów (nawet lekkich) lub innego sprzętu pomocniczego, który jest często nieosiągalny - zwłaszcza w budownictwie drobnotowarowym (program egzamin ustny).

Tak duże zadania wymagają odpowiedniej organizacji produkcji. Organizacja wytwórni oraz ich lokalizacje powinny być przedmiotem wnikliwych badań; w niniejszym opracowaniu podano wstępnie tylko ogólne wskazówki.
Wydaje się, iż problem ten może znaleźć dwa rozwiązania (opinie o programie).

Szereg nowych wytwórni

Pierwsze rozwiązanie polegałoby na zbudowaniu szeregu nowych wytwórni, przy czym realizacja tego zadania przebiegałaby etapami w sposób następujący:
- z pierwszego okresu planu perspektywicznego (lata 1966-1970) wynika, że ogólna masa prefabrykatów strunobetonowych wyrażałaby się liczbą 1044 tys. m3, czyli średnie roczne zapotrzebowanie wynosiłoby 1044 : 5 = 208,8 tys. m3. Przyjmując, że wielkość produkcji jednej wytwórni będzie wynosić ok. 20 tys. m3 produkcji rocznej wyrobów, zachodziłaby konieczność budowy ok. 10 zakładów tego typu, odpowiednio rozmieszczonych na terenie kraju;
- z danych wynikających z drugiego okresu planu perspektywicznego (lata 1971-1975) wynika, że ilość wytwórni w tym okresie musiałaby się zwiększyć do 15, a więc prawie po jednej w każdym województwie;
- ostatni okres planu perspektywicznego (lata 1976-1980) cechuje prawie dwukrotne zwiększenie zapotrzebowania na elementy (segregator aktów prawnych).

Problem ten można by rozwiązać stosując udoskonalone technologie produkcji oraz wprowadzając podwójne zmiany robocze, bez konieczności dalszych inwestycji w tym zakresie.
Drugie proponowane rozwiązanie polega na modernizacji i przebudowie względnie rozbudowie istniejących już zakładów prefabrykacyjnych. Wydaje się, że w przypadku tym powinno powstać 4-5 dużych zakładów produkcyjnych o mocy po 50-60 tys. m3 prefabrykatów strunobetonowych rocznie.

Wytwórnie tego typu powinny być zasadniczo zautomatyzowane, co zmniejszy ich wielkość oraz wydatnie obniży koszt prefabrykatu. Uruchomienie w tak dużych zakładach dwóch, a nawet trzech zmian roboczych, jest całkowicie realne i w poważnym stopniu obniża koszty inwestycyjne (promocja 3 w 1).

Niezależnie od wytwórni elementów konstrukcyjnych powinny powstać również wytwórnie elementów wypełniających, wykończeniowych, instalacyjnych itp., odpowiednio zlokalizowane i opierające się w miarę możliwości na surowcach miejscowych.