Zbiorniki homogenizacyjne

W praktyce nie można ze zwykłych glin uformować wielkich bloków cienkościennych, np. pustaków wielokanałowych, o grubości ścianek pośrednich 8 mm, bez zastosowania naparzania (po przeprowadzeniu hydratacji i hydrolizy minerałów ilastych w zbiorniku homogenizacyjnym). Ponadto masa ilasta, pozostawiona w zbiorniku homogenizacyjnym na 12-24 h (czasem w zależności od jakości gliny - dłużej), stanowi pośredni zapas surowca przed formowaniem (program uprawnienia budowlane na komputer).

Zagadnienie to rozwiązuje się przez wybudowanie zbiorników homogenizacyjnych typu wieżowego o różnej pojemności, w zależności od jakości gliny i stopnia skomplikowania kształtu wytwarzanych wyrobów. Na przykład mieszaninę gliny piaszczystej z gliną białą do produkcji lG-szczelinowych pustaków o masie 11 kg i objętości pustek 62% przerabia się w gniotowniku kołowym i w gniotowniku walcowym, a następnie przetrzymuje przez 1 miesiąc w zbiorniku homogenizacyjnym o pojemności 8 tys. m³. W jednej z fabryk francuskich, wybudowanej w 1966 r., produkującej pustaki do ścian, stropów i przegród, mieszanina trzech glin, po mokrym przerobie (wilgotność 18%) w gniotowniku kołowym, dojrzewa w zbiorniku homogenizacyjnym pod zadaszeniem w ciągu 15-20 dób (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W fabryce w Lode (Łotewska SRR) gliny do produkcji pustaków szczelinowych, po przerobieniu na mokro w gniotowniku walcowym i w gniotowniku kołowym, przetrzymuje się w zbiorniku homogenizacyjnym (pojemność zbiornika ok. 10 tys. m³) przez 7-MO dób (uprawnienia budowlane).

W cegielni Merry and Co. (Anglia), wybudowanej w 1970 r., glinę przetrzymuje się w zbiornikach homogenizacyjnych przez 2 doby. W innych cegielniach za granicą gliny przetrzymuje się przed formowaniem w wieżowych zbiornikach homogenizacyjnych, często o pojemności od 100 do 200 m³ i większej, od 5 do 36 h, a w ocieplony cli zbiornikach homogenizacyjnych nawet w ciągu kilku tygodni (program egzamin ustny).

Rozładunek wieżowego zbiornika homogenizacyjnego może odbywać się za pośrednictwem dolnego talerza obrotowego 0,21-0,3 rad/s (2-7 obr/min) i ślimaka wygarniającego. Rozładunek wielkich zbiorników gliny sypkiej, podzielonych na przegrody, przeprowadza się przy użyciu koparki wielonaczyniowej o małych wymiarach, działającej według ustalonego harmonogramu (opinie o programie).

Podatność na formowanie

Podatność na formowanie jest to zdolność masy ceramicznej do przyjmowania potrzebnego kształtu pod wpływem sił zewnętrznych bez naruszenia zwięzłości i do zachowania tego kształtu po usunięciu działania sił zewnętrznych; dotyczy to w mniejszym stopniu ciał o konsystencji plastycznej. Starożytne pojęcie (zdatny do lepienia) odpowiada pojęciu podatności na formowanie w wąskich granicach wilgotności. Podatność na formowanie gliny (masy) w stanie plastycznym stanowi szczególny przypadek podatności na formowanie glin, których wilgotność zawiera się w szerokim podziale (segregator aktów prawnych).

Struktura (w sensie zorientowanego rozmieszczenia cząstek kaolinitowych) może powstawać przy wytłaczaniu masy przez wylotnik i wtedy właściwości masy: tężenie tiksotropowe, wytrzymałość, skurczliwość itd., będą niejednakowe wzdłuż osi wytłaczania i prostopadłe do niej.

Drugie twierdzenie sformułował w 1881 r. Shwedoff, który wyraził je równaniem, potwierdzonym później (w 1919 r.) przez Binghama, proponującego jednocześnie własną metodę oceny plastyczności glin. W literaturze radzieckiej równanie to określa się jako równanie Shwedoffa-Bingliama (promocja 3 w 1).

Sirl zaproponował, aby wykonywać najpierw drewniany model głowicy dla każdej gliny, a następnie odlewać głowicę z metalu. W prasach, przeznaczonych do formowania glin przy małych wilgotnościach i dużych ciśnieniach, wielkość tarcia wewnętrznego / wzrasta gwałtownie, parabola wypływu staje się bardziej stroma, a profil głowicy przybiera najczęściej spotykany kształt.