Zbliżenie wartości złotych przedmiotów

Inicjatywa pochodziła nieraz od panującego lub zarządu miasta, dążącego do zachowania wysokiej jakości wyrobów ze złota i zbliżenia wartości złotych przedmiotów do wartości szczerego złota o tej samej masie. Kontrolą należytej zawartości złota w wyrobach zajmowały się w wielu miastach cechy złotnicze, jak również mennice oraz władze miejskie, wreszcie przejęło ją państwo (program uprawnienia budowlane na komputer).
We wszystkich niemal państwach istnieją dzisiaj normy przepisowej zawartości metali szlachetnych, tj. złota i srebra, w niektórych państwach również i platyny, w stopach.

Oprócz najniższej próby, tj. zawartości, poniżej której nie wolno wytwarzać wyrobów, istnieją zwykle dwie lub trzy próby wyższe. Próby te oznacza się zwykle liczbami porządkowymi: najwyższa próba, odpowiadająca najwyższej zawartości metalu szlachetnego jest oznaczona cyfrą 1, niższe cyframi 2; 3 itd.
W celu ochrony kupującego, jak również i wytwórcy, przed nieuczciwą konkurencją, która mogłaby sprzedawać wyroby zawierające mniej czystego złota, niemal wszystkie państwa wprowadziły kontrolę wyrobów z metali szlachetnych. Kontrolę tę przeprowadzają urzędy probiercze (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Wszystkie wyroby złote i srebrne, w niektórych krajach i wyroby platynowe, a nawet palladowe, muszą być przez wytwórcę lub sprzedającego przedłożone urzędowi probierczemu. Przedkładany przedmiot bada się, a następnie cechuje, czyli wybija na nim za pomocą znacznika probierczego, czyli stalowego stempla, cechę probierczą, oznaczającą zawartość szlachetnego metalu w stopie. Tylko przedmioty zaopatrzone w przepisowe cechy probiercze mogą się znajdować w obrocie handlowym.

W różnych państwach wprowadzono rozmaite cechy probiercze (uprawnienia budowlane). Obok głów ludzkich, jak na cechach francuskich, włoskich, czechosłowackich oraz starych cechach austriackich i rosyjskich, w wielu krajach wprowadzono na cechach probierczych wizerunki zwierząt. Każda z wybijanych cech znajduje się w charakterystycznym obramowaniu, pozwalającym na rozpoznanie rodzaju metalu szlachetnego, a zwykle także i próby.

Metale szlachetne

Ma to duże znaczenie, zwłaszcza przy oglądaniu starych używanych przedmiotów, na których cecha jest już nieraz zatarta i niewyraźna; charakterystyczny kontur pozwala na szybkie zorientowanie się, z jaką próbą ma się do czynienia. Niekiedy różne wizerunki odpowiadają różnym próbom, częściej jednak przy tym samym rysunku próba jest wyrażona odmiennym konturem oraz cyfrą (program egzamin ustny).
Obowiązujące w Polsce próby złota i innych metali szlachetnych przedstawione są na wzorcach państwowych cech probierczych.

Srebro, podobnie jak złoto, należy do metali znanych już starożytności. Niewątpliwie złoto znane było wcześniej, lecz ozdoby ze srebra znalezione w królewskich grobach w Chaldei pochodzą z IV w. p.n.e. Srebro było wymienione w starych zapiskach chińskich i perskich z III w. p.n.e (opinie o programie). Sławne były bogate greckie kopalnie w Laurion; srebro z nich wydobyte pozwoliło Temistoklesowi na zbudowanie wielkiej floty i pokonanie Persów. Kartagińczycy wydobywali duże ilości srebra w Hiszpanii i przypuszczalnie chęć zawładnięcia nimi przez Rzymian stanowiła jedną z przyczyn wojen punickich.
Piękna barwa i metaliczny połysk oraz kowalność i ciągliwość ułatwiająca obróbkę sprawiły, że srebro stało się obok złota ulubionym metalem używanym w celach zdobniczych. Spowodowane to było zapewne tym, że srebro topi się w niższej temperaturze niż złoto (segregator aktów prawnych).

Chociaż srebro jest pierwiastkiem rzadkim, jest go około 20 razy więcej niż złota; podobna jest również wielkość wydobycia tych metali.
W związku z częstym występowaniem w przyrodzie, cena srebra jest znacznie niższa od ceny złota. Były jednak okresy, kiedy wartość obu metali była podobna, a nawet takie, w których srebro ceniono wyżej niż złoto (promocja 3 w 1).