Zbrojenie podwójne

Zbrojenie podwójne stosuje się gdy na przekrój mogą działać momenty o odmiennych znakach. Wymiaruje się wtedy przekrój dwukrotnie, dla obu ekstremalnych przypadków odrębnie. Również często konieczne jest stosowanie podwójnego zbrojenia w przekrojach, które muszą przenieść naprężenia skurczu lub termiczne. Nie uwzględnia się jednak wtedy zbrojenia ściskanego, jako wzmocnienia strefy ściskanej betonu. Na ogół w przypadku żelbetów konstrukcyjnych o marce przekraczającej 110 decyduje nośność stali zbrojeniowej strefy rozciąganej przekroju, a nie nośność betonu strefy ściskanej (program uprawnienia budowlane na komputer).

Stan naprężeń przekroju zginanego określa się w najogólniejszym przypadku sześć parametrów. Są to:

1. maksymalne naprężenie w betonie <r"^iax,
2. minimalne naprężenie w betonie o))"",
3. średnie naprężenie w zbrojeniu rozciąganym a_z,
4. średnie naprężenie w zbrojeniu ściskanym a_z,
5. kształt bryły naprężeń,
6. zależność pomiędzy naprężeniami i odkształceniami (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Według klasycznej teorii żelbetu to zagadnienie jest rozwiązane za pomocą:

1. dwóch równań równowagi,
2.  założenia liniowej zależności naprężeń i odkształceń w stali zbrojeniowej
3.  założenia liniowej zależności naprężeń i odkształceń w rozciąganej strefie betonu,
4. założenia liniowej zależności naprężeń i odkształceń w ściskanej strefie betonu,
5. hipotezy płaskich przekrojów Bernouliego (uprawnienia budowlane).

Założenia te nie są w pełnym zakresie słuszne dla żelbetu. Jest to bowiem materiał elastoplastyczny, w którym poza odkształceniami sprężystymi występują również odkształcenia plastyczne. Udział odkształceń plastycznych zwiększa się wraz ze wzrostem temperatury i wzrostem naprężeń (program egzamin ustny).

Konstrukcje betonowe

Nieuwzględnienie tego zjawiska w fazie I powoduje minimalne odchylenia w obliczeniach i jest wobec tego dopuszczalne, natomiast w fazie II dla strefy rozciąganej jest już dużym błędem i może wywołać znaczne różnice między wartościami obliczonymi a rzeczywistymi. Uniemożliwia to ustalenie wielkości momentu rozwierającego rysy (opinie o programie).

Zagadnienie to rozwiązane zostało przez W. J. Muraszewa. Przyjął on hipotezę pracy betonu w strefie rozciąganej na odcinkach pomiędzy rysami. W obliczeniach uwzględnia się to przez podniesienie nośności stali zbrojeniowej strefy rozciąganej. Zagadnienie kształtu bryły naprężeń, zgodnie z założeniami Loleita. Możliwość wykorzystania hipotezy płaskich przekrojów dla określenia odkształceń betonów przegrzanych została eksperymentalnie sprawdzona przez A.F. Milowanowa.

Konstrukcje i elementy narażone na długotrwałe nagrzewanie do wysokich temperatur mogą być wykonywane z betonu lub żelbetu żaroodpornego. Zakres zastosowania uwarunkowany jest wysokością dopuszczalnej temperatury nagrzania betonu i stali zbrojeniowej oraz rzeczywistym stanem naprężeń (segregator aktów prawnych). Konstrukcje betonowe mają większo zastosowanie ze względu na szerszy zakres termiczny od konstrukcji żelbetowych, gdyż dopuszczalna temperatura nagrzania betonu jest wyższa niż stali zbrojeniowej żelbetu. Konstrukcje żelbetowe mają jednak wyższość nad betonowymi, ponieważ mogą być narażone w większym stopniu na naprężenia rozciągane niż konstrukcje betonowe. W związku z tym dla konstrukcji nagrzewanych do temperatur rzędu 500-y600°C dominuje żelbet. Wykonuje się z niego większe fundamenty i różnorodne elementy obmurzy i sklepień.

Beton żaroodporny stosuje się w przypadku mniejszych fundamentów, fundamentów blokowych oraz tych elementów obmurzy i sklepień, w których nie wy- stępują znaczniejsze siły rozciągające. W temperaturach przekraczających C>00°C wykonuje się konstrukcjo betonowe, ewentualnie betonowe zbrojone konstrukcyjnie. Można też stosować beton żaroodporny na rusztach stalowych (promocja 3 w 1). Dla tego przypadku konstrukcję uważa się za betonową, opartą na ramie lub ruszcie z profilów walcowanych lub stali zbrojeniowej. Osmołowanie tych profilów zapewnia niezależność odkształceń betonu i stali.