Zjawisko zmiany objętości betonu

<Beton to wieloskładnikowy materiał budowlany, który uzyskiwany jest w wyniku zmieszania w odpowiednich proporcjach kruszywa grubego, np. żwiru i kruszywa drobnego, np. piaskiem z mineralnym spoiwem (zwykle cementem) oraz wodą (program na komputer). Norma konstrukcyjna do konstrukcji betonowych dotyczy betonu zdefiniowanego EN 206-1, czyli betonu o zwartej strukturze wykonanego z określonych kruszyw o takim zagęszczeniu i składzie, aby zawartość zatrzymanego powietrza była jak najmniejsza (program na telefon). Betonem zwartym nazywany jest beton, który po zagęszczeniu nie zawiera więcej niż 3% powietrznych porów. Według normy PN-EN 206-1 wyróżnia się trzy rodzaje betonów:

<• beton ciężki – jego gęstość pozorna w stanie suchym wynosi powyżej 2600 km/m3,

<• beton zwykły – jego gęstość pozorna w stanie suchym wynosi 2000-2600 kg/m3,

<• beton lekki – jego gęstość pozorna w stanie suchym wynosi poniżej 2000 kg/m3.

<Beton to tworzywo niejednorodne, które składa się z trzech faz – gazowej, ciekłej i stałej. Dominuje oczywiście forma stała, czyli kruszywo i stwardniały zaczyn cementowy. Jednakże w strukturze wewnętrznej znajduje się pewna ilość wody i powietrza (program na egzamin ustny).

Wpływ na cechy betonu

Każda z tych faz ma wpływ na cechy betonu (promocja 3 w 1). Wytrzymałość betony zależy przede wszystkim od fazy stałej, czyli od jakoości kruszywa grubego i drobnego, jakości i klasy cementu, szczelności stosu okruchowego oraz warunków pielęgnacji i warunków hydratacji spoiwa. Wytrzymałość betonu w mniejszym stopniu zależy od fazy ciekłej, choć pewna część wytrzymałości wynika z więzi fizyko-chemicznych (segregator). Na tzw. skurcz, czyli zjawisko zmiany objętości betonu niezależne od zewnętrznych obciążeń, wpływa przede wszystkim zawartość i rodzaj cementu oraz stosunek wody do cementu. Wpływ skurczu można zminimalizować poprzez wykonanie mieszanki betonowej o niskim skurczy i zastosowaniem łożysk oraz przerw dylatacyjnych (opinie)

<Skurcz betonu wzrasta, gdy wzrasta ilość zaczynu, wielkość stosunku wody do cementu, zwartość alkaliów czy glizanu trójwapniowego. Skurcz zmniejsza się wraz z wiekiem beton, poziome chropowatości ziaren kruszywa, nasiąkliwości kruszywa oraz długością okresu pielęgnacji.