Zużycie materiału wybuchowego

Jeżeli w spodzie przodka znajduje się płaszczyzna uławicenia, głębokość otworu daje się taką samą, jak i wysokość przodka lub nieco mniejszą. Jeżeli w spodzie urabianej skały występuje glina lub w ogóle skała w tym miejscu oddziela się bardzo łatwo, wówczas otwór w żadnym wypadku nie powinien dochodzić do spodu, lecz kończyć się nad nim na wysokości przynajmniej 0,1 m, częściej jednak 0,3 do 0,6 m. Przeciwnie, w skale masywnej i zwięzłej otwory wierci się nawet 0,5 do 1 m poniżej spodu, w wypadkach takich wzrasta jednak znacznie zużycie materiału wybuchowego (program uprawnienia budowlane na komputer).

Wysokość odstrzeliwanych stopni (a więc i głębokość otworów) przy zwykłych sposobach wiercenia waha się od 1 do 6 m, najczęściej 3,5 do 5 m, jakkolwiek za pomocą wiertarek na trójnogach można doprowadzić głębokość otworów do 7,5 a nawet i do 9 m. Przy takiej jednak głębokości wiercenie za pomocą wiertarek nie jest już ekonomiczne i należy przejść do wierceń głębokich sposobem amerykańskim, opisanym wyżej (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Odległość między otworami

Przy wierceniu otworów za pomocą wiertarek średnica jego zmniejsza się przy wymianie krótszych dłut na dłuższe, a wskutek tego jest ona znacznie mniejsza w głębi otworu, aniżeli w górnej jego części. Tymczasem ilość materiału wybuchowego powinna być większa w dolnej części otworu, a więc w otworach wywierconych za pomocą wiertarek, rozkład materiału wybuchowego nie jest racjonalny (uprawnienia budowlane). By materiał wybuchowy mógł być odpowiednio wykorzystany, musimy bądź to wiercić większą ilość otworów w pobliżu siebie i ładować je na mniejszą wysokość (np. głębokości otworu), bądź też rozszerzyć dno otworu przez strzelanie mniejszymi ładunkami. Przy wierceniu amerykańskim średnica otworu nie ulega zmniejszeniu. Koszty 1 mb otworu są tu wprawdzie wyższe, to jednak pomieścić one mogą nawet dużą ilość materiału wybuchowego bez konieczności rozszerzania dna otworu (program egzamin ustny).

Jeżeli chodzi o wybór głębokości otworów strzelniczych, to decyduje w tym wypadku system odbudowy i przyjęta grubość poszczególnych warstw. Niezależnie od tego przy skałach bardzo twardych płytsze otwory mogą być bardziej ekonomiczne, w wypadku tym otrzymuje się urobek mniejszych, nadających się do ładowania do wózków bez stosowania rozszczepek (opinie o programie). Jeżeli natomiast zastosujemy otwory, większa część odstrzelonej skały będzie wtórnego strzelania, co zmniejsza wydajność pracy. Jeżeli a nie jest jednorodna pod względem jakości i zachodzi jej sortowania, wówczas stosowanie krótszych otworów e znacznie ułatwić pracę. Na ogół biorąc, im twardsza jest a i im mniej doskonała jest metoda wiercenia, tym płytsze my być otwory strzelnicze, mniejszą głębokość otworów należy stosować również i w skałach plastycznych, tak np. w tłustej glinie lub plastycznym ile głębokość otworów nie powinna zbytnio przekraczać 1,5 m.

Odległość między otworami. Urabianie skały może być prowadzone bądź to w ten sposób, że każdy z ładunków działa niezależnie od innych, bądź też współdziałają one ze sobą (segregator aktów prawnych). Każdy z tych sposobów ma swoje dodatnie i ujemne strony. Przy indywidualnym zakładaniu otworów możemy każdy z nich założyć tak, by pracował on w możliwie najodpowiedniejszych dla siebie warunkach; tzn. by w miarę możności wykorzystana została sytuacja, wytworzona przez poprzedni strzał.

W wypadkach takich większość otworów pracuje przy kilku obnażonych płaszczyznach, co zmniejsza znacznie zużycie materiału wybuchowego i nadmierne kruszenie urobku (promocja 3 w 1). Sposób taki nie może jednak mieć zastosowania przy większej produkcji, gdy wierci się większą ilość otworów, które następnie w określonym czasie odpala się. W wypadku tym odległość między otworami zależy przede wszystkim od tego, czy przy odrywaniu skały ma zachodzić współdziałanie ładunków, czy też nie.