Badanie własności cementacyjnych

Badanie własności cementacyjnych pyłu kamiennego ma znaczenie dla zwykłych nawierzchni makadamowych, w których pył ze ścieranego materiału kamiennego zastępuje lepiszcze zapełniające i łączące poszczególne ziarna kruszywa. Badanie polega na rozbijaniu próbek w kształcie walca (0 25 mm i wysokość 25 mm) wykonanych przez prasowanie zaprawy, otrzymanej po zmieleniu okruchów badanego materiału kamiennego z wodą w znormalizowanych młynach kulowych (program uprawnienia budowlane na komputer).

Badany materiał kruszy się najpierw w łamaczu, następnie 500 g pokruszonego materiału wsypuje się do młyna kulowego (2 kule stalowe o średnicy 13 cm), dodaje 90 cm wody w ciągu 2,5 godziny miele się. Ilość obrotów młyna wynosi 2000 obr/godz. Z utworzonej zaprawy wygniata się brykiety w specjalnej prasie pod ciśnieniem 132 kG/cm-. Z badanej próbki formuje się 5 brykietów. Po 20-godzinnym suszeniu na powietrzu suszy się jeszcze 4 godziny w suszarce w temperaturze około 100″C i po ostudzeniu w eksykatorze przeprowadza się próbę cementacji (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Próbkę umieszcza się na kowadełku i utrzymuje na miejscu za pomocą tłoka zaopatrzonego w sprężyny. Na tłok spada młot o ciężarze 1 kG z wysokości 1 cm. Równocześnie wprawiany jest. w :ruch przyrząd samopiszący, notujący uderzenia na specjalnym walcu. Na walec nawija się papier, na którym przyrząd samopiszący zaznacza pionową kreską każde uderzenie młota. Liczba uderzeń potrzebna do rozbicia brykietów, zarejestrowana przez przyrząd samopiszący, jest miarą własności cementacyjnej pyłu z badanego materiału kamiennego (uprawnienia budowlane).

Według DORNII badanie własności cementacyjnych przeprowadza się na mokro w następujący sposób. Próbkę materiału kamiennego o ciężarze 0,5 kG rozdrabnia się tak, aby otrzymać pył w 50% przechodzący przez sito 0,25 mm i w 50% przechodzący przez sito 0,074 mm. Proszek zarabia się wodą (18 - 20%) i formuje w prasie walce pod ciśnieniem 30 kG/’cm- (program egzamin ustny).

Próbki suszy

Próbki suszy się w temperaturze pokojowej, a następnie w temperaturze 105°C i po ostudzeniu w eksykatorze bada się na rozmakanie w wodzie. W tym celu próbki umieszcza się na siatce zanurzonej do naczynia z wodą o temperaturze pokojowej. Czas wyrażony w minutach od zanurzenia próbki do jej pełnego rozpadu jest wskaźnikiem cementujących własności badanego materiału kamiennego. Jako wynik podaje się średnią z trzech pomiarów (opinie o programie).

Całkowite badania materiałów brukowych obejmują: pobranie próbek, określenie wymiarów i kształtu, sprawdzenie jednorodności materiału, z którego wykonano brukowy materiał, badanie petrograficzne, oznaczenie ciężaru objętościowego, ciężaru właściwego, nasiąkliwości, porowatości, odporności na zamrażanie, wytrzymałości na ściskanie, ścieralności na tarczy oraz oznaczenie zwięzłości.

Pobieranie i przesyłanie próbek materiału brukowego do badań laboratoryjnych przeprowadza się zgodnie z obowiązującymi przepisami. Do badań należy pobrać 6 kostek. Określenie wymiarów i kształtu próbek przeprowadza się w laboratorium zgodnie z postanowieniami norm. Sprawdzanie jednorodności materiału polega na stwierdzeniu jednorodności masy kamiennej pobranych próbek. Badania te przeprowadza się makroskopowo za pomocą lupy iub w razie potrzeby na szlifach mikroskopowych (segregator aktów prawnych).

Laboratoryjne badania petrograficzne oraz własności fizycznych wykonuje się sposobami opisanymi poprzednio. Gdy odbierany materiał został dostatecznie wszechstronnie zbadany uprzednio i chodzi jedynie o zapewnienie poszczególnym partiom dostawy jednorodności w wyglądzie zewnętrznym i własności, należy przeprowadzać dodatkowe badania kontrolne.

Otrzymane wyniki należy porównać z zastrzeżonymi w umowie minimalnymi dopuszczalnymi wartościami własności mechanicznych materiału brukowego. Do całkowitych badań kruszywa zaliczamy: pobranie i przesłanie próbek cło laboratorium, ustalenie uziarnienia, zbadanie jednorodności materiału, składu, stopnia zwietrzenia, zanieczyszczeń, oznaczenie ścieralności w bębnie Deval’a, oznaczenie ciężaru właściwego, ciężaru objętościowego, twardości (kruchości) i nasiąkliwości (promocja 3 w 1).