Betony silikatowe lekkie

Beton silikatowy o wysokiej wytrzymałości. Na podstawie analizy wyżej wymienionych czynników, które wywierają wpływ na właściwości szczelnego betonu silikatowego, można ustalić metody otrzymywania betonu silikatowego o wysokiej wytrzymałości. Należy przede wszystkim na drodze wspólnego bardzo drobnego przemiału piasku kwarcowego z wapnem suchogaszonym lub palonym otrzymać spoiwo mieszane o wysokiej aktywności - cement wapienno-krzemionkowy. Dokładne zmieszanie otrzymanego kruszywa kwarcowego, przy optymalnym dozowaniu wody, i następnie intensywne zagęszczanie gęstoplastycznej mieszanki betonowej zapewnia uzyskanie po obróbce w autoklawie betonów o wysokiej wytrzymałości (marek 500-700) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Betony silikatowe o wysokiej wytrzymałości mają ciężar objętościowy 2150-2250 kG/m³, małą wodochłonność, ich mrozoodporność równa się 100 i więcej cyklom, a ogólne odkształcenia nie różnią się od odkształceń betonu zwykłego cementowego. W ostatnich latach opracowano w Związku Radzieckim technologię betonu silikatowego na kruszywach porowatych, twardniejącego w autoklawach. Do przygotowania takich betonów stosuje się te same spoiwa co do szczelnych betonów silikatowych. Jako kruszywa do rozpatrywanych betonów wykorzystuje się popiół ze spalania pyłów węglowych, zawierających nie więcej niż 10%> nie spalonego węgla, jak również porowaty żwir lub tłuczeń. Ciężar objętościowy betonów lekkich silikatowych wynosi od 500 do 1800 kG/m³, wytrzymałość na ściskanie od 35 do 200 kG/cm², a przyczepność betonu do zbrojenia waha się w granicach od 5 do 30 kG/cm² (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Wodochłonność lekkich betonów silikatowych zależy w znacznym stopniu od ich ciężaru objętościowego; przy 700-1000 kG/m³ wynosi ona odpowiednio 27-b20% wagowo, a przy ciężarze objętościowym 1100-f-1800 kG/m³-18-12%. Mrozoodporność tych betonów równa się 15-E-25 cyklom i więcej, co odpowiada wymaganiom stawianym dla zewnętrznych konstrukcji osłonowych w budynkach (uprawnienia budowlane).

Technologia produkcji spoiw żużlowych

Betony na cemencie nefelinowym. Spoiwem dla danej odmiany betonu silikatowego, twardniejącego w autoklawie, jest cement nefelinowy otrzymywany ze szlamu nefelinowego (odpadu przy produkcji tlenku glinowego ze skał nefelinowych) przez zmielenie wysuszonego szlamu razem z dodatkami wapna i gipsu. Ponieważ szlam nefelinowy składa się głównie z krzemianu dwuwapniowego, cement nefelinowy twardnieje bardzo wolno przy normalnej temperaturze, jednak w warunkach autoklawizacji wytrzymałość jego szybko narasta (program egzamin ustny).

Dla uzyskania szczelnych i wytrzymałych betonów na danym cemencie, twardniejących w autoklawie, zaleca się do składu mieszanki betonowej wprowadzić drobno zmielony piasek kwarcowy lub inny zdyspergowany dodatek krzemionkowy. W warunkach autoklawizacji dodatek taki zapewnia przekształcenie uwodnionego krzemianu dwuwapniowego (składnika cementu nefelinowego) w niskozasadowy wodokrzemian, odznaczający się wysoką wytrzymałością i długotrwałością. Wytrzymałość betonu nefelinowego, twardniejącego w autoklawie, wynosi 3004-400 kG/cm², a mrozoodporność - 50 cyklów i więcej. Betony na cemencie nefelinowym mają ten sam zakres zastosowania co zwykłe szczelne betony silikatowe (opinie o programie).

Spoiwami żużlowymi nazywa się produkty wspólnego drobnego zmielenia niestandardowych granulowanych i powoli studzonych (zwałowych) żużli metalurgii żelaza i metali nieżelaznych lub żużli otrzymanych w procesie elektrotermicznej sublimacji fosforu, jak również popiołów ze środkami uaktywniającymi ich twardnienie (cementem, wapnem i gipsem) (segregator aktów prawnych).

Technologia produkcji spoiw żużlowych i popiołowych wyróżnia się swoją prostotą, gdyż w zasadzie sprowadza się do kruszenia materiałów bryłowych, suszenia i zmielenia składników spoiwa, przy czym urządzenia susząco-mielące mieszczą się w niewielkich budynkach i produkcję można zorganizować przy minimalnych nakładach inwestycyjnych (promocja 3 w 1).