Budowa nawierzchni betonowej

Prototypem nawierzchni betonowej jest nawierzchnia słynnej i powszechnie znanej drogi Via Appia wybudowanej w czasach Cesarstwa Rzymskiego. W nawierzchni tej warstwa środkowa wykonana jest z tłucznia zapełnionego zaprawą wapienną z wapna hydraulicznego (program uprawnienia budowlane na komputer). Na niej ułożona jest warstwa ścieralna wykonana z płyt kamiennych o spoinach zapełnionych zaprawą jak warstwa środkowa.

Jednak faktyczne początki budowy nawierzchni betonowej datują się od 1865 r., kiedy w Szkocji wybudowano pierwszą w dzisiejszym rozumieniu nawierzchnię betonową. Nieco później, w roku 1872, wykonano w Edynburgu trzy odcinki uliczne o nawierzchni betonowej. Nawierzchnie te zniszczyły się szybko, co należy przypisać nieodpowiedniemu składowi masy betonowej i nieznajomości podstawowych zasad technologii betonu oraz nieudolnej jeszcze produkcji cementu, mającego mianowicie bardzo niskie właściwości wytrzymałościowe w stosunku do tych, jakie osiągamy obecnie (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Rozwój budowy nawierzchni betonowych nastąpił dopiero po pierwszej wojnie światowej. Zastosowanie ich wzrosło szczególnie tam, gdzie ruch samochodowy zdobył sobie przewagę w komunikacji drogowej.
W Związku Radzieckim w latach 1928-1931 wykonano 4 doświadczalne odcinki nawierzchni betonowej: na trakcie Symferopol-Sewastopol, Mohylów-Mińsk, Mińsk-Borysów i Leningrad-Moskwa. Ponadto w 1931 roku ułożono nawierzchnię betonową na długości 5000 m na drodze zakładowej Gorkij-Kanawino (uprawnienia budowlane).

Również w latach 1937-M938 na autostradzie Moskwa-Mińsk wykonano odcinek nawierzchni betonowej o długości 5200 m. Tak więc do II wojny światowej zagadnienie nawierzchni betonowych w Związku Radzieckim znajdowało się w fazie doświadczeń i poważnych studiów, a wyniki tych badań zostały opublikowane w 1949 r. Po II wojnie światowej przystąpiono do układania nawierzchni betonowych na zapoczątkowanych budowach autostrad, jak również rozpoczęto krajową produkcję sprzętu i maszyn potrzebnych do budowy nawierzchni betonowych (program egzamin ustny). W Niemczech wzrost budowy nawierzchni betonowych nastąpił po 1934 roku, kiedy o przystąpiono do budowy autostrad.

Płyty dwuwarstwowe

Wraz z rozwojem budowy nawierzchni betonowych zarówno na drogach zwykłych, jak i na autostradach, wzrasta też użycie betonu na nawierzchnie ścieżek dla rowerzystów  oraz do budowy dróg startowych na lotniskach. W Polsce w 1912 r. ułożona została w Krakowie pierwsza próbna nawierzchnia betonowa z zastosowaniem kruszywa bazaltowego, a w roku następnym z zastosowaniem kruszywa porfirowego (opinie o programie). Nawierzchnie te, zwłaszcza pierwsza, wytrzymały (z nieznacznymi uszkodzeniami) ciężki ruch taboru wojennego.

W 1924 roku zaczęto w Krakowie na szerszą skalę stosować nawierzchnie betonowe na ulicach. Pierwsze prace nad ułożeniem nawierzchni betonowej na drodze międzymiastowej podjął Powiatowy Zarząd Drogowy w Chojnicach, wykonując w roku 1928 jeden kilometr nawierzchni dwuwarstwowej oraz układając na odcinku 3 km obok Czerska na bardzo zniszczonej nawierzchni tłuczniowej warstwę betonu grubości 5-8 cm o zawartości 470 kg cementu na m betonu. Jedną z głównych przyczyn utrudniających zastosowanie nawierzchni betonowych na większą skalę był brak przepisów technicznych budowy tego typu nawierzchni i danych co do jej trwałości (segregator aktów prawnych).

W celu ustalenia zasad racjonalnego projektowania i budowy nawierzchni betonowych wykonano w 1930 r. próbne odcinki tych nawierzchni na Śląsku oraz w okolicach Warszawy. W czasie budowy były prowadzone szczegółowe i systematyczne badania zarówno materiałów składowych betonu, jak też i wykonanej nawierzchni. Na podstawie przeprowadzonych badań i obserwacji wykonanych nawierzchni oraz po wielu badaniach dodatkowych w Drogowym Instytucie Badawczym przy Politechnice Warszawskiej opracowano w 1935 roku pierwsze przepisy pt.: Wytyczne budowy nawierzchni betonowych (promocja 3 w 1).

Od roku 1935 rozpoczęto budowę nawierzchni betonowych w Polsce na nieco szerszą skalę. Nawierzchnie wykonane zostały zgodnie z opracowanymi „Wytycznymi” jako płyty dwuwarstwowe.