Budownictwo mieszkaniowe uprawnienia budowlane

Rozpatrując poszczególne rodzaje rozwiązań konstrukcyjno-technologicznych mieszkaniowego budownictwa uprzemysłowionego należy stwierdzić, że największy rozwój nastąpił w budownictwie wielkopłytowym, w którym powstało bardzo wiele rozwiązań regionalnych (program uprawnienia budowlane na komputer).

Ze względu jednak na to, że różnice występujące między podstawowymi systemami budownictwa wielkopłytowego a rozwiązaniami regionalnymi są stosunkowo drobne, podane zostaną tylko charakterystyki systemów budownictwa wielkopłytowego stosowanych w sposób masowy i uznanych za systemy rozwojowe.

Stopniowe wprowadzanie do budownictwa tradycyjnego elementów prefabrykowanych, przy jednoczesnym powiększaniu ich wielkości, pozwoliło w latach pięćdziesiątych na realizację pierwszych budynków wielkoblokowych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W początkowym okresie realizacji tych budynków do produkcji bloków ściennych stosowano żużel wielkopiecowy, gromadzony przez wiele lat i całkowicie przepalony na hałdach.

W pierwszym okresie w budynkach wielkoblokowych stosowano podłużny układ ścian nośnych. Bloki ścian zewnętrznych wykonywane z gotową fakturą elewacyjną były nieco niższe od bloków ścian wewnętrznych, ponieważ w celu zmonolityzowania budynku ściany te były przewiązywane prefabrykowanymi elementami nadprożowo-wieńcowymi długości znacznie większej od szerokości bloków ściennych. W bocznych obrzeżach bloków znajdują się dwa wycięcia, w których po ustawieniu bloków i wypełnieniu złącza zaprawą tworzą się kliny z zaprawy. Z czasem na zewnętrznych ścianach podłużnych zaczęto stosować prefabrykowane wieńce żelbetowe łączone z płytami stropowymi przez zespawanie prętów stropu i wieńca (uprawnienia budowlane).

dalszej fazie rozwoju budownictwa wielkoblokowego stosowano również poprzeczny układ ścian nośnych z bloków. Ściany zewnętrzne tych budynków wykonywano z bloczków z betonu komórkowego, murując je na płytach stropowych. Po wyczerpaniu zasobów żużla z hałd przepalonych zaczęto stosować do produkcji bloków żużel wielkopiecowy gorszej jakości, a następnie żużel pumeksowy, agloporyt i inne lekkie kruszywa (program egzamin ustny).

Budynki z cegły

Żelbetowe płyty wielootworowe były stosowane jako płyty stropowe w budynkach z różnorodnymi ścianami Uruchomienie w końcu lat pięćdziesiątych ściennych bloków wielootworowych dało początek systemowi budownictwa z cegły żerańskiej. Budynki wykonywane z cegły żerańskiej mają przeważnie poprzeczny układ ścian nośnych, a podłużne ściany zewnętrzne murowane były z bloczków z betonu komórkowego, z elementów pasmowych i z bloków z betonu komórkowego, z (elementów z keramzytobetonu, żużlo-betonu itp.

początkowym okresie szerokość elementów kanałowych ścian wewnętrznych była niemodularna (opinie o programie). Po wprowadzeniu do budownictwa modułu m = 30 cm zmieniono szerokości bloków na wielokrotność modułu, nie zmieniając średnic kanałów.

Budownictwo z cegły żerańskiej podlegało z czasem kolejnym usprawnieniom przez wprowadzenie prefabrykowanych elementów nadprożowych, elementów balkonowych. Grubość kanałowych elementów ściennych i stropowych, produkowanych z betonu żwirowego, wynosi 24 cm.

Wieniec w stropie z płyt kanałowych 1 - wieniec, 2 - korek płyt stropowych w poziomą tarczę wykonywano na mokro (w grubości stropu) na ścianach poprzecznych i usztywniających oraz na obwodzie budynku żelbetowe wieńce. Aby uniemożliwić zabetonowanie kanałów przy wykonywaniu wieńców, stosowano specjalne korki zamykające kanały (segregator aktów prawnych). Przy wysokich budynkach, jeśli wielkość obciążeń tego wymaga, stosowano wzmocnienie ścian poprzecznych (szczególnie na ich końcach) przez zbrojenie i zabetonowanie kanałów w blokach. Natomiast zapewnienie ciągłości stropów i zmniejszenie ich ugięcia uzyskiwano przez zazbrojenie i zabetonowanie przeciwległych kanałów płyt stropowych (przy betonowaniu wieńców na ścianach poprzecznych).

Bloki kanałowe ścian szczytowych są ocieplane bloczkami z betonu komórkowego. W początkowym okresie ocieplano ściany szczytowe obmurowując je bloczkami z betonu komórkowego na placu budowy. W późniejszym okresie bloki ścian szczytowych wykonywano wraz z ociepleniem w zakładzie prefabrykacji i dostarczano gotowe na plac budowy.

Stosowanie cegły żerańskiej jest w kraju bardzo rozpowszechnione, a budynki z niej są budowane do wysokości 11 kondygnacji włącznie (promocja 3 w 1).