Cementy

W przypadku zapewnia się taką ilość ciepła, która odpowiada normalnym Warunkom dojrzewania betonu, tj. jak przy stałej temperaturze +18°C, lub projektuje się beton, który w normalnych warunkach dojrzewania ( + 18°C) miałby wyższą wytrzymałość 28-dniową, licząc się z tym, że przy dojrzewaniu w niższej temperaturze t wytrzymałość 28-dniowa (program uprawnienia budowlane na komputer).
Z reguły stosuje się metodę pośrednią projektowania, a mianowicie zakłada się możliwą do uzyskania średnią temperaturę dojrzewania i do niej dostosowuje się skład betonu o odpowiedniej wytrzymałości (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Cementy stosowane do betonów w okresach chłodów, szczególnie gdy temperatura dojrzewających betonów ma być niska, powinny charakteryzować się:
a) wysokim ciepłem hydratacji,
b) krótkim czasem wiązania,
c) szybkim postępem tężenia,
d) małą wrażliwością procesów chemicznych na niskie temperatury,
e) możliwie małą zmianą objętości przy zmiennych temperaturach,
f) małym wskaźnikiem wodożądności,
g) uzyskiwaniem dużych wytrzymałości w krótkim czasie (uprawnienia budowlane).

W wielu państwach prowadzi się liczne badania nad wyprodukowaniem specjalnych cementów do robót zimowych. I. Orth opracował wyniki badań różnych cementów pod kątem przydatności do robót zimowych i doszedł do następujących wniosków:
- Korzystniejsze są cementy o większej ilości tlenku glinowego, a mniejszej ilości wolnego wapnia oraz dwutlenku krzemu.
- Dodatek żużli przynosi wybitną poprawę mrozoodporności betonów, jeśli poprawia skład chemiczny cementów (program egzamin ustny).
- Dużą rolę odgrywają proporcje składników cementu do siebie; np. im wyższy jest stosunek braunmilerytu do glinianu trójwapniowego, tym jest większa mrozoodporność.
- Dla wielu cementów obniżenie temperatury dojrzewania nie tylko opóźnia proces wiązania, ale i zakłóca jego jakościowy przebieg.
- Cementy z tych samych cementowni okazywały się odporne, a okresami zupełnie niekorzystne w robotach zimowych. Z reguły łączyło się to ze zmianą miejsca pobierania surowców, choć sam skład chemiczny cementu nie wiele się zmieniał.

Cementy portlandzkie

Cementy portlandzkie począwszy od marki 350 są zalecane przez krajowe przepisy do stosowania w okresie zimowym. Mimo że cementy te różnią się znacznie między sobą nawet pod względem wytrzymałości normowych, to jednak ogólnie można przyjąć, że wpływ chłodów na przebieg tężenia zapraw i betonów na tych cementach jest mniej więcej procentowo jednakowy. Wpływ temperatury dojrzewania na zaprawy normowe z cementów portlandzkich 350, - przebieg wzrostu wytrzymałości w pierwszych dniach dojrzewania.

Podobnie zachowuje się także cement portlandzki 450, wykazując proporcjonalnie wyższe wytrzymałości (opinie o programie).
Wpływ składu chemicznego cementów portlandzkich na ich przydatność do robót w okresie zimowym nie jest jednoznaczny. Więcej spotykanych badań dotyczy wpływu chemizmu cementu na mrozoodporność betonu, co, w przypadku gdy chodzi tylko o betonowanie w okresie zimowym, ma mniejsze znaczenie.

Wystarczy zatem kierować się tylko kalorycznością cementu i szybkością wiązania (segregator aktów prawnych).
Analizując tablicę podającą przebieg wydzielania ciepła przez cementy oraz ogólne ilości wydzielonego ciepła, można spośród polskich cementów portlandzkich 350 wydzielić grupę cementów wysokiej kaloryczności, zaliczając do niej cement „Odra” oraz „Groszowice".
Cementy szybko twardniejące.

Główną cechą dodatnią tych cementów jest bardzo szybki wzrost wytrzymałości betonów w pierwszych dniach dojrzewania, ale jednocześnie ujemną cechą są znaczne zmiany objętościowe. Cementy te są także wrażliwe na niską temperaturę, co objawia się poważnym opóźnieniem we wzroście wytrzymałości betonu (promocja 3 w 1). Wytrzymałość betonu wynika, że gdy C/W jest większe, to i ogólna wytrzymałość betonu przy każdej temperaturze początkowej mieszanki betonowej jest wyższa.