Ciężar masy impregnacyjnej

Wyniki oblicza się, jak następuje. Ciężar masy impregnacyjnej pomnożony przez 100 daje ciężar masy impregnacyjnej w 1 m2 papy. Ciężar tektury wyekstrahowanej i posypki mineralnej pomnożony przez 100 daje ciężar 1 m2 tektury oraz ilość posypki mineralnej na 1 m2 (program uprawnienia budowlane na komputer).
Próbkę papy o powierzchni 1 m2, zważoną z dokładnością do 0,01 g, ogrzewa się w suszarce w temperaturze 50°C w ciągu 5 godzin i po upływie tego czasu powtórnie waży. Strata na ciężarze w gramach określa zawartość części lotnych.

Z 3 próbek badanej papy o wymiarach 5 x 20 cm po lekkim ogrzaniu zdziera się za pomocą łopatki masę powłokową wraz z posyp- ką mineralną.
Impregnowane wkładki tekturowe bada się zwykłymi sposobami stosowanymi do pap bezpowłokowych, przy czym jako rozpuszczalnika należy używać chloroformu. Zebraną masę powłokową ekstrahuje się również w przyrządzie Soxhleta chloroformem i oznacza zawartość części rozpuszczalnych w chloroformie (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Przy papach z masami powłokowymi i wypełniaczami rozpuszczalną pozostałość w gilzie Soxhleta przesiewa się przez sito o otworach 0,2 mm, dolicza składniki mineralne przechodzące przez sito do masy, uważając je w całości za wypełniacz mineralny, a ziarna grubsze za materiał posypkowy.

Okrągłą próbkę badanego materiału o średnicy 23 cm umieszcza się na blasze stalowej o grubości 3 mm, posiadającej 4 szczeliny promieniste o szerokości 5 mm i długości 20 cm. Próbkę wraz z płytą umieszcza się w aparacie do badania przepuszczalności, uszczelniając pierścieniem gumowym (uprawnienia budowlane).
Na badaną próbkę wywiera się ciśnienie wody 0,3 kG/cm2 przez 1 godzinę, a następnie zwiększa się ciśnienie do 1 kG/cm2 w ciągu następnej godziny. Materiały przeznaczone do izolacji przeciwwilgociowej dla wysokich ciśnień bada się pod ciśnieniem 2-1-3 kG/cm2 w ciągu 24 godzin.

Emulsje asfaltowe izolacyjne

Papy stosowane do robót dekarskich na pokrycia zewnętrzne, które muszą posiadać gęstą i szczelnie przylegającą posypkę mineralną, poddaje się badaniu, które ma na celu określenie wytrzymałości posypki na ścieranie (program egzamin ustny).
Badanie to polega na przesuwaniu po wyciętej próbce papy (od jej strony zewnętrznej) ostrej drucianej szczotki określoną ilość razy pod przepisanym naciskiem.

Szczotki jak też ich powierzchnia, ilość drutów na 1 cm2 i ich grubość są w krajach, gdzie metody te są stosowane, ujęte odpowiednimi przepisami. Jako wynik badania podaje się ilość gramów posypki, jaka przy próbie została oderwana od powierzchni papy przepisanej normami (opinie o programie).
Nawet dobrze zaimpregnowane papy posiadają pewną niewielką nasiąkliwość, którą można wytłumaczyć niezupełnym przesyceniem wkładki, a także porowatością masy powłokowej.
Wyniki badań nasiąkliwości odnoszą się do próbek przechowywanych przez 7 dni na powietrzu nasyconym wilgocią, tj. przy wilgotności względnej 100%.

Zarówno smoły, jak i asfalty są koloru czarnego, nie dającego się zmienić żadnymi rozjaśniającymi dodatkami (segregator aktów prawnych).
Emulsje asfaltowe izolacyjne, produkowane przy użyciu bardzo aktywnych bentonitów, można wprawdzie nieco rozjaśnić przez wprowadzenie dodatku jasnych barwników mineralnych, jednak barwy powłok, jakie się w ten sposób uzyskuje, są zawsze ciemne.

Istnieją pewne gatunki asfaltów, tzw. asfaltów albinosów (np. asfalt Lobitos), które nie są tak intensywnie czarne jak inne asfalty ponaftowe lub naturalne. Asfalty te dają się w pewnym stopniu barwić i są stosowane np. do otrzymywania kolorowych mas mineralno-asfaltowych, z których układane są pasy demarkacyjne na jezdniach; jednak i te asfalty nie mogą być użyte do wyrobu jasnych względnie bezbarwnych materiałów izolacyjnych (promocja 3 w 1). Materiały izolacyjne bezbarwne muszą być produkowane na odmiennych surowcach wyjściowych.