Deficyt drewna

W roku 1790 powstaje w Anglii,, która już wtedy odczuwała deficyt drewna, pierwszy dom składany z elementów stalowych z połączeniami śrubowymi (program na komputer). W połowie wieku XIX występuje po raz pierwszy masowe — w skali wielu tysięcy sztuk — zapotrzebowanie na budynki mieszkalne w związku z masowym ruchem przesiedleńczym w Stanach Zjednoczonych, spowodowanym „gorączką złota” w Kalifornii. W szeregu krajów europejskich rozwija się wtedy produkcja domów na eksport do Ameryki (program na telefon). Na przykład w Manchester produkowano zestawy do budowy domów oblicowanych ocynkowaną blachą falistą. Dopiero rozbudowa miejscowych przedsiębiorstw budowlanych położyła kres napływowi domków prefabrykowanych z Europy.

W drugiej połowie wieku XIX konstrukcje prefabrykowanych domków mieszkalnych i baraków ciągle się rozwijają, powstaje wiele opatentowanych systemów dotyczących rozwiązań konstrukcyjno-materiałowych i połączeń montażowych. Wchodzą w użycie nowe materiały izolacyjne, jak wata szklana lub płyty korkowe, płyty z odpadów drewna; szkielet konstrukcyjny pozostaje jednak przeważnie drewniany (program egzamin ustny). Budynki te mają zwykle wysokość jednej kondygnacji, a ciężar elementów dostosowany jest do montażu ręcznego. Ciekawostką tego okresu jest, że również Edison był autorem dwupiętrowych domów mieszkalnych z gotowych elementów na Florydzie, które przetrwały do czasów obecnych. Początek wieku XX przynosi pierwsze próby na terenie Ameryki zastosowania betonu zbrojonego jako materiału konstrukcyjnego domów mieszkalnych.

Płyty ścienne o wysokości jednej kondygnacji posiadały szerokość do 2,5 m (opinie o programie). Duży ciężar tych płyt powodował konieczność zastosowania do transportu i montażu żurawi i innego sprzętu, przez co powstał po raz pierwszy problem uprzemysłowienia budownictwa w odniesieniu do budynków o trwałym przeznaczeniu użytkowym, nie jak przedtem w odniesieniu do budynków prowizorycznych, jak baraki, małe domki itp.

System budownictwa

Dalszy okres, aż do wojny w 1939 r., charakteryzują liczne próby opracowania systemów budownictwa uprzemysłowionego, które jednak poza potrzebami wojskowymi w okresie wojny nie znalazły szerszego zastosowania (segregator aktów prawnych). Przyczyny tego stanu należy szukać z jednej strony w tradycjonalizmie głęboko zakorzenionym zarówno u użytkowników jak i w przedsiębiorstwach wykonawczych, z drugiej — w braku masowych, standartowych zamówień, opartych na długofalowych planach gospodarczych.

W okresie tym jednak ukształtowały się formy prefabrykacji niektórych elementów budowlanych, które mogły znaleźć zastosowanie w tradycyjnym budownictwie (elementy stropów, klatek schodowych itp.) (promocja 3 w 1). Powstały w ten sposób zaczątki prefabrykacji, oparte głównie na zastosowaniu betonu, które dały podstawy szerokiego rozwoju metod uprzemysłowionych w dobie obecnej.