Destylacja

Destylację wykonuje się w znormalizowanej aparaturze. Zawartość składników kwaśnych (fenoli), naftalenu oraz antracenu w poszczególnych frakcjach destylatów oznacza się według znormalizowanych metod (program uprawnienia budowlane na komputer).
Jako pozostałość po destylacji smoły otrzymuje się w kolbie destylacyjnej pak. Po oznaczeniu jego ciężaru i procentowej zawartości w smole oznacza się temperaturę mięknienia bądź metodę „Pierścień i Kula” (P. i K.), podaną przy badaniu asfaltu, bądź też metodą Kraemera-Sarnowa (K. S.), stosowaną specjalnie dla paków posmołowych.

Temperatura mięknienia według Kraemera-Sarnowa jest to temperatura, w której 5 g rtęci przebija warstewkę mięknącego paku, umieszczonego w rurce szklanej w przyrządzie.
Oznaczanie zawartości wolnego węgla, a właściwie zawartości składników nierozpuszczalnych w benzenie charakteryzuje liczebność ośrodków miceli cząstek smołowych, mających wpływ na gęstość smoły, jej lepkość i zdolności wiążące oraz przyczepność do powierzchni kruszywa. Zbyt mała zawartość wolnego węgla (5% ciężarowych) czyni smołę rzadką, oleistą i łatwo wymywalną przez wodę, ponadto wywołuje skłonność do wytrącania się i łatwego naruszania równowagi układu koloidalnego (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Oznaczanie popiołu ma na celu ustalenie zawartości składników nieorganicznych. Wykonuje się je przez wyprażenie próbki smoły aż do wypalenia składników organicznych i uzyskania popiołów nieorganicznych.
Wygląd obrazu mikroskopowego ma istotne znaczenie dla trwałości i zachowania się szczególnie smół stabilizowanych asfaltem. Oznaczenie ma na celu stwierdzenie, czy układ koloidalny smoły nie uległ zaburzeniom i czy zawarty w smole wolny węgiel nie został wytrącony (uprawnienia budowlane).
Jednorodność smół bada się przy powiększeniu 5004-600-krotnym. Obraz powinien wykazywać tło o kolorze jasnobrązowym z równomiernym rozmieszczeniem czarnych punkcików wolnego węgla. Jedną z najważniejszych i obecnie coraz powszechniej stosowanych metod badania smoły jest analiza grupowa.

Wolny węgiel

Istnieje szereg sposobów jej wykonania, podobnie jak dla asfaltów (program egzamin ustny). Najstarsza jest metoda Malissona. W jednej z metod angielskich podano następujące wytyczne do przeprowadzenia analizy grupowej.
W skład smół wchodzą trzy zasadnicze składniki:

a) wolny węgiel,

b) żywice smołowe,

c) oleje smołowe (opinie o programie). Składniki te tworzą układ koloidalny, znajdujący się w stanie równowagi w określonych warunkach. Wolny węgiel jest to składnik smoły nierozpuszczalny w benzenie lub toluenie, żywice smołowe składnik rozpuszczalny, nierozpuszczalny w eterze naftowym, oleje smołowe składnik rozpuszczalny w eterze naftowym.

Wolny węgiel zawiera wprawdzie pył węglowy, lecz ponadto substancje żywicowate, wysokomolekularne, o dużej zawartości węgla (powyżej SO%) (segregator aktów prawnych).
W poszczególnych cząstkach znajduje się jądro zbliżone swym charakterem do węgla, otoczone zewnętrzną adsGrbowaną warstewką, składającą się z substancji o charakterze żywic. Jądra wraz z otoczkami wodnymi zawieszone są w środowisku oleju smołowego. Ekstrahowanie pirydyną wolnego węgla powoduje jego podział na dwa składniki: Ci - nierozpuszczalny i Co rozpuszczalny w pirydynie. Zatem wolny węgiel należy uważać jako sumę składników Ci i Co o różnym wzajemnym stosunku zależnym od rodzaju i metod przygotowania smoły.

Węgiel Ci jest jednak składnikiem podstawowym i występuje w postaci suchego proszku nie ulegającego zmianom pod wpływem niezbyt silnego ogrzewania. Węgiel Co jest to proszek koloru brązowoczarnego, ulegający spiekaniu przy podgrzewaniu (promocja 3 w 1). Żywice smołowe są to substancje koloru czerwonawobrązowego. Przy ogrzewaniu stają się plastyczne i spiekają się, gdy temperatura dochodzi do 140°C. Oleje smołowe stanowią składnik olejowy koloru żółtawoczerwonawego i konsystencji półpłynnej lub płynnej, w zależności od rodzaju smoły.