Głębokości kesonu

Przy głębokości kesonu do 4 m poniżej poziomu wody w gruncie piaszczystym średnio ubywa od 3 do 4 m3 powietrza na 1 m2 bocznej powierzchni kesonu na godzinę. Przy każdym dalszym metrze zagłębienia ubytek powietrza wzrasta o 0,2 do 0,3 m3 na godzinę i na 1 m2. W iłach i glinach ubytek jest mniejszy o ok. 50% (program uprawnienia budowlane na komputer).
Ponadto ilość powietrza nie powinna być mniejsza niż 30 m3 na godzinę na robotnika zajętego w komorze roboczej.

Poza opisanym sprzętem zasadniczym przy fundamentowaniu na kesonach używany jest sprzęt pomocniczy drugorzędny, jak pomosty, dźwigi na podwoziach i dźwignice pływające, podnośniki do opuszczania kesonów, betoniarki, sprzęt do transportu urobku i betonu na zewnątrz filara oraz zwykły sprzęt stosowany przy robotach ciesielskich i betonowych.
Jak już wspomniano, kesony mogą być zapuszczane z powierzchni terenu suchego lub z terenu pokrytego wodą. W tym ostatnim wypadku, jeżeli woda jest niegłęboka, możliwe jest usypanie sztucznej wysepki i zapuszczanie kesonów z jej powierzchni jak z powierzchni terenu suchego (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W obu podanych wypadkach kesony wykonuje się na powierzchni terenu, wprost na miejscu, w którym mają być zapuszczane w grunt. Na lądzie najczęściej, podobnie jak przy studniach, wykonuje się uprzednio wykop otwarty prawie do poziomu wody gruntowej, po czym keson montuje się lub sporządza na wyrównanym dnie tego wykopu. Głębokość takiego wykopu nie powinna przekraczać 4 m (uprawnienia budowlane).
Kesony stalowe montuje się z elementów lub sekcji przygotowanych w zakładach budowy konstrukcji stalowych i spawa się przeważnie na miejscu.
Niektórzy autorzy zalecają wykonywanie pod kesonem tymczasowej płyty z chudego betonu o grubości ok. 10 cm pogrubionej pod ścianami kesonu do 20 cm.

Zapuszczanie ksenonu

Na tej płycie, na belkowaniu i klinach stawia się rusztowanie pod deskowanie, wzdłuż zaś ścian kesonu szereg dźwigników hydraulicznych wspartych na belkowaniu, a górną swą powierzchnią podpierających deskowanie stropu lub częściej deskowanie specjalnie w tym celu wytworzonego między stropem a ścianami zbrojonego gzymsu. Po zmontowaniu deskowania i ułożeniu zbrojenia keson betonuje się (program egzamin ustny). Po stwardnieniu kesonu podnosi go się nieco na dźwignikach hydraulicznych, co pozwala na rozebranie deskowań, po czym opuszcza na płytę, która pod wpływem ciężaru konstrukcji łamie się, tak że krawędzie kesonu wrzynają się nieco w grunt.

Zapuszczanie kesonu aż do poziomu wody gruntowej odbywa się bez użycia sprężonego powietrza (opinie o programie). Dopiero gdy krawędzie kesonu dojdą do wody, zakłada się na szybach prowadzących do komory roboczej śluzy i dalsze zapuszczanie odbywa się pod ciśnieniem wzrastającym stopniowo w miarę zagłębiania się kesonu w grunt. Ciśnienie to powinno być zawsze - ok. 0,1 do 0,2 at większe od naturalnego ciśnienia hydrostatycznego wody gruntowej przy danym położeniu kesonu. Wymieniona niewielka rezerwa ciśnienia potrzebna jest po to, aby sprężone powietrze wycisnęło wodę nie tylko z obrębu samej komory, ale także i z gruntu bezpośrednio pod nią się znajdującego. Unika się w ten sposób występowania wilgoci
- błota na powierzchni wykopu w komorze oraz ułatwia pracę (segregator aktów prawnych).

Na terenach pokrytych wodą kesony mogą być wykonywane na pomostach stałych lub pływających, podobnie jak to bywa stosowane przy studniach. Zasada wykonawstwa jest tu taka sama, natomiast udoskonalone są szczegóły. Głównym jego elementem jest gwintowany pręt pionowy, przechodzący przez specjalną sześciokątną nakrętkę.

Nakrętka ta za pośrednictwem pierścieni opiera się na łożysku kulkowym. Łożysko wraz z pierścieniami mieści się w stalowej puszce ustawionej na poprzecznym belkowaniu nośnym 6, przerzuconym pomiędzy pomostami nad kesonem (promocja 3 w 1).