Grunty spoiste

Grunty spoiste nierzadko przywierają do ścian ładowni i nie wypadają z niej mimo otworzenia klap. Konieczne jest wówczas nieraz odspojenie gruntu strumieniami wody pod ciśnieniem. Czasem może być wystarczające krążenie szalandy przez pewien czas na fali z otwartymi klapami. W drodze powrotnej należy otwory w dnie szalandy zamknąć, a klapy mocno podciągnąć, aby w czasie przerzucania urobku drobnoziarnisty grunt nie uchodził do wykopu także i przez dno szaland (program uprawnienia budowlane na komputer).

Gdy pogłębiarka jest ssąca i pracuje równocześnie jako refuler, przerzucając urobek na sąsiedni teren rurociągiem tłocznym, to pomiędzy pogłębiarką a brzegiem rurociąg musi być umieszczony na pływakach umożliwiających unoszenie się go nad wodą. Poszczególne odcinki rurociągu tłocznego połączone są ze sobą sprężyście, tak że może on się wyginać i dostosowywać do ruchów pogłębiarki. Aby nie był zniesiony przez prądy i fale, musi być odpowiednio zakotwiczony. Odcinek rurociągu tłocznego na lądzie musi być nieco podniesiony w stosunku do terenu, a potem w miarę postępu robót refulacyjnych stopniowo podnoszony dalej, aby nie uległ zasypaniu (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Urobek zawarty w wodzie przewodzonej rurociągiem tłocznym wywiera na jego ściany działanie abrazyjne.

Szczególnie ścierają się dolne części rurociągu, gdyż część materiału jest wleczona po jego dnie. Aby zużycie rur stało się bardziej równomierne, konieczne jest obracanie ich co pewien czas o ok. 120° wokół osi wzdłużnej (uprawnienia budowlane).
Jeżeli w pracy pogłębiarki ssącej mają być wprowadzone przerwy, należy po zakończeniu refulowania w danym dniu podnieść rurę ssawną i przepłukać rurociąg tłoczny czystą wodą pompowaną z basenu. Zaniechanie tego może doprowadzić do zatkania przewodu tłocznego, co wymagałoby potem jego rozbiórki i mechanicznego przeczyszczenia.
Średnica i długość rurociągu tłocznego powinny być dostosowane do mocy pomp, rodzaju gruntu oraz do osiągalnej prędkości przepływu mieszaniny gruntu z wodą.

Lokalne straty ciśnienia

Mieszaninę tę charakteryzuje jej stopień nasycenia (koncentracji), który wyraża się jako stosunek objętości materiału unoszonego (z uwzględnieniem porów, po całkowitym osadzeniu się) do objętości całkowitej mieszaniny (program egzamin ustny).
W praktyce koncentracje wahają się w granicach od 5 do 25%. W tych warunkach można gęstość mieszaniny wyrazić wzorem przybliżonym.
Mieszanina ta jest co do swego składu stała, o ile porusza się z prędkością większą od krytycznej, przy której niektóre cząstki zawieszone w wodzie zaczynają osiadać; prędkość ta dla drobnych piasków wynosi 1,50 m/s, przy piaskach gruboziarnistych może dojść do 4,50 m/s (opinie o programie).

Gdy mieszanina porusza się z prędkością większą od krytycznej, można do niej stosować prawa dotyczące ruchu burzliwego cieczy.
Przy przepływie cieczy przez łuki i kolana występują dodatkowe lokalne straty ciśnienia. W przybliżeniu można przyjąć, że strata ciśnienia na każdym kolanie ruchomym odpowiada stracie na 15 m rury prostej (segregator aktów prawnych).

Poniżej prędkości krytycznej prawa rządzące ruchem mieszaniny stają się bardzo skomplikowane, gdyż część ziaren osadza się na dnie rury i jest po nim wleczona.
Ogólnie można przyjąć, że spadek ciśnienia płynącej mieszaniny jest dwukrotnie większy niż spadek ciśnienia wody. Jeżeli do mieszaniny wody z piaskiem doda się pewną ilość żwiru, spadek ten może wzrosnąć do trzykrotnej, a nawet czterokrotnej wartości spadku ciśnienia czystej wody. Nietrudno w takich warunkach o zatkanie przewodu.

W budownictwie morskim nierzadko zachodzi potrzeba wykonywania poza robotami czerpalnymi pewnych robót ziemnych lądowych. Ze względu na duże zwykle objętości takich robót, należy je w miarę możności mechanizować, posługując się zwykłymi, używanymi do tego celu maszynami, jak koparki czy spycharki. Te ostatnie nadają się szczególnie przy wyrównywaniu obszarów narefulowanych, których powierzchnia zwykle wymaga wygładzenia (promocja 3 w 1).