Konstrukcja silosów prostokątnych

Rosji przy projektowaniu dużych lejów w silosach stosowano rachunek różnic skończonych. Poszczególne ściany leja podzielono siatką prostokątną lub trójkątną, po czym równania różniczkowe płyt przekształcono na równanie różnicowe. Otrzymane równania różnicowe dają wtedy, przy zachowaniu wszystkich warunków brzegowych i ciągłości, rzędne powierzchni ugięcia, które w ten sposób umożliwiają określenie zarówno momentów jak i oddziaływań (program uprawnienia budowlane na komputer).

Ten sposób obliczania jest jednak związany z bardzo dużym nakładem pracy i opłaca się tylko przy dużych obiektach, gdzie oszczędność na materiale stanowi poważną pozycję w kosztach budowy.
Silosy prostokątne stosuje się przede wszystkim przy mniejszej pojemności i mniejszej liczbie komór. Ponieważ w ścianach tych silosów oprócz rozciągania powstają również momenty zginające, ograniczamy na ogół wymiary przekroju poprzecznego tak, aby grubość ścianek nie wypadła zbyt duża (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Silosy prostokątne są prostsze w wykonaniu aniżeli silosy okrągłe. Różnica ta specjalnie zaznacza się przy komorach niskich, kiedy nie opłaca się używać deskowania ślizgowego.
Na konstrukcję silosów składają się 4 zasadnicze elementy:

1) fundament,

2) dno lub leje,

3) ściany,

4) nadbudowa (uprawnienia budowlane).
Największym elementem w silosie są ściany. Grubość ściany dobiera się w zależności od momentów i sił, z tym jednak, że nie wskazane jest w pełni wykorzystywać wytrzymałości betonu. Przy grubszych ścianach mamy łatwiejsze wykonawstwo i mniejsze zużycie stali. Gdy narożne momenty są znacznie większe od przęsłowych stosuje się niekiedy - ze względu na oszczędność stali - skosy, które jednak z drugiej strony komplikują deskowanie.

Przy wysokich silosach grubość ścian zmniejsza się z wysokością, w celu dostosowania się do zmiany wielkości parcia, nie należy jednak przyjmować grubości mniejszych od 8 cm (górą). Obliczenia przeprowadzamy wtedy w ten sposób, że dzielimy całą wysokość silosu na pasy o wysokości 1-42 m, obliczamy dla nich momenty i siły osiowe i na tej podstawie ustalamy grubość ścian i wielkość zbrojenia (opinie o programie).

Oparcie silosu na słupach

Przy dobieraniu zbrojenia należy stosować większą liczbę wkładek o mniejszej średnicy, a nie odwrotnie. Zaleca się przy tym w sąsiednich pasach zmieniać jedynie rozstaw wkładek, przy zachowaniu tej samej ich średnicy. Odstęp pomiędzy wkładkami nie powinien jednak przekraczać:
- przy ścianach o grubości do 15 cm - 20 cm,
- przy ścianach o grubości ponad 15 cm -1,5 grubości ściany.

Z tego powodu w wyżej leżących pasach musimy zmniejszać średnicę stali. Zmianę średnic prętów (zbrojenia poziomego) należy - w celu uniknięcia pomyłek na budowie - dokonać tak, aby w dwóch sąsiednich pasach różniły się one o co najmniej 2-4 mm. Mniejsze różnice mogą spowodować nieprawidłowe ułożenie prętów (segregator aktów prawnych).
Prostopadle do prętów nośnych układa się pręty rozdzielcze w ilości co najmniej 3 na 1 m szerokości i o przekroju nie mniejszym niż 15% zbrojenia nośnego (na 1 m). Gdy stosujemy deskowanie ślizgowe należy ponadto założyć pręty (np. 0 10 co 50 cm) łączące ścianę z fundamentem, w celu zabezpieczenia przed zerwaniem świeżego betonu w czasie podnoszenia ślizgu.

Oparcie silosu na słupach rozwiązuje się przez wpuszczenie słupów w ściany, do głębokości zapewniającej przeniesienie obciążenia przez docisk i tarcie.
Do tego celu można również wykorzystać pogrubienie ścian uzyskane przez wykonanie skosów.
Zbrojenie naroża przy połączeniu ścian zewnętrznych ze skosem (promocja 3 w 1).

Inne rozwiązanie skosu jest godne zalecenia, gdy chodzi o minimalne zmniejszenie pojemności silosów. Sposób ten jest jednak niewygodny w wykonaniu. Przy tym sposobie zużycie stali jest najmniejsze. Pręty poziome powinny być tu odgięte w 1/5 rozpiętości ścian, pręty proste zaś zakotwione w sąsiedniej ścianie.