Kradzież na wsi

Wydaje się, że kradzież na wsi żuławskiej była niezmiernie rzadkim zjawiskiem. Do połowy XVII w. zrywanie owoców w sadach nie było uważane za kradzież. Dopiero nasilenie się tego rodzaju wypadków, związane z pojawieniem się na Żuławach coraz to większej liczby czeladzi i robotników sezonowych, spowodowało traktowanie rwania owoców w sadach jako kradzież (program uprawnienia budowlane na komputer). W końcu XVI w. parobek przyłapany na kradzieży wdowie z Wocław koguta i 7 gęsi został uwolniony bez kary, ponieważ był do tego namówiony przez innych i obiecał poprawę. W połowie XVII w. za kradzież pieniędzy swemu chlebodawcy służąca została ukarana wypędzeniem z terenu jurysdykcji gdańskiej. Podobnie przedstawia się sprawa z wybrykami chuligańskimi (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Wydaje się, że pod tym względem Żuławy były oazą ciszy i spokoju. Karczmy kończyły zwyczajowo swą działalność o godzinie 10 wieczorem, a czeladzi gburskiej zabroniono przebywania po godzinie 9 nie tylko w karczmach, ale nawet w domach prywatnych (uprawnienia budowlane). Mimo to słyszymy o awanturze nocnej wywołanej w 1612 r. przez jedenastu parobków w Steblewie. W czasie wojny 1626 r. sensacji dostarczył kaznodzieja z Bogatki, Albert Ursinus, który z dwoma studentami: Hansem Schiewelbeinem i Adamem Placoto- musem naszli z bronią w ręku nocą mieszkanie nauczyciela Christiana Neandra. Ponieważ do rozlewu krwi nie doszło, zwolniono szybko najpierw studentów, a następnie kaznodzieję, pod warunkiem, że nigdy nie pojawi się w Bogatce, jak również nie przyjmie służby u Szwedów (program egzamin ustny).

Surowe kary

Surowo karano podpalaczy. Właściwie znamy tylko jedyny udowodniony wypadek podpalenia. Jego sprawca poniósł w 1631 r. karę śmierci przez spalenie. W drugim wypadku służąca kaznodziei posądzona o podpalenie w 1633 r. w Trutnowach, w wyniku czego spłonąć miało kilka gospodarstw, została zwolniona z aresztu z zobowiązaniem stawienia się na każde wezwanie. Najwidoczniej posądzenie nie zostało poparte odpowiednimi dowodami (opinie o programie).

Podobnie surowo karano zabójstwa. Z reguły więc sprawcy lub podejrzani o to ukrywali się bądź uciekali z terytorium Gdańska. Przypadki poranień, kończące się nieraz śmiercią, obciążały całą wieś, gdyż rodzina zmarłego, o ile nie wykryto sprawcy, otrzymywała od jej mieszkańców odszkodowanie - główszczyznę. W każdym wypadku trzeba też było pokryć koszta leczenia poranionych, wypłacając honoraria balwierzom. Z tego też powodu sołtysi, z pomocą chyba całej wsi, robili wiele, żeby ukryć przed władzami przypadki poranień. Często jednak sprawa wychodziła na jaw, szczególnie gdy poraniony zmarł, i wówczas sołtysów surowo karano za niezgłoszenie zbrodni władzom i zaniedbanie ujęcia sprawcy. Zwłoki nie zidentyfikowanych osób starano się nieraz usunąć poza granice wsi (segregator aktów prawnych).

Znamy też wypadek udzielenia przez sołtysa pomocy swemu przyjacielowi, który zabił w karczmie parobka. Sołtys oskarżony był o to, że osobiście, swymi końmi, odwiózł zabójcę - Hansa Neukercka - do Szkotów, a następnie tłumaczył się, że schronił się on ze szlachcicem Czaszińskim u Joachima Steina, gdzie zabarykadowali się, trzymając pod ręką całą stertę naładowanej broni palnej, co uniemożliwiło sołtysowi ujęcie sprawcy. Sołtysa zobowiązano, że sam lub z sąsiadami ujmie przestępcę i odda w ręce władz (promocja 3 w 1). Ucieczka i ukrywanie sprawców zabójstw opóźniało wymiar sprawiedliwości i władze wzywały w takim wypadku ukrywających się, a posądzonych o zabójstwo, do dobrowolnego oddania się w ręce władz i udowodnienia swej niewinności. Wezwania te pozostawały jednak z reguły bez echa.