Lazurowe gładkie

Badania chińskich ceramików ze szkoły prof. Cziou-ień (m. Szanghaj) były prowadzone w kierunku odtworzenia i wyjaśnienia starych chińskich zabiegów sztuki ceramicznej, dotyczących w szczególności znakomitych chińskich szkliw przygotowanych na bazie „kamienia szkliwnego” zielonych i niebieskich zawierających żelazo, zielonych i czerwonych zawierających tlenki miedzi, „brzoskwiniowych” zawierających tlenki miedzi i żelaza, „koloru strąków”, „koloru pawia” itd. Ustalono, że przemiał „kamienia porcelanowego” we współczesnym młynie kulowym nie nadaje masie porcelanowej tej plastyczności i zwięzłości, którą osiąga się przy rozdrabnianiu tego kamienia w moździerzach i odleżeniu się masy, jak to czyniono dawniej. Jak widać, ma to zasadnicze znaczenie i jest związane z rozwinięciem powierzchni właściwej oraz subtelną strukturą powierzchni rozdrobnionego materiału, jego hydratacją i hydrolizą (program uprawnienia budowlane na komputer).

Wspaniale farby do porcelany, przez dawnych chińskich mistrzów stosowane w postaci naturalnych związków kobaltu, manganu, niklu, miedzi, żelaza, używane są również przez współczesnych chińskich mistrzów, ale wymagają właściwego naukowego zbadania (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Prawdopodobnie niektóre szkliwa dawnej porcelany koreańskiej, takie jak znano „lazurowe gładkie”, powstały w wyniku długoletnich doświadczeń mistrzów chińskich, ale niektóre sposoby barwienia ceramiki, jak np. „sangam” inkrustacja z czarnej i białej gliny, powstały prawdopodobnie samoistnie (uprawnienia budowlane).

Wysoki koszt porcolany chińskiej, sprowadzanoj do Europy w XV-XVII w., inspirował próby naśladownictwa. Powstała w ton sposób np. miękka porcolana medycojska, francuska frytowana „porcelana” z dodatkiom marglistoj gliny i krody do szkła, porcolana Reaumura i in. W 1709 r. alchemikowi z Miśni I. F. Boltgerowi udało się wyprodukować prototyp europejskiej porcolany z kaolinu, piasku i kredy, alo już począwszy od 1720 r. kredę zastąpiono skaleniem i otrzymano prawdziwą twardą porcelanę (program egzamin ustny).

Ogniotrwałość mas europejskiej

W XVIII w. powstały duże manufaktury, a następnie fabryki w samej Miśni, która zasłynęła ze swojej „saskiej” porcelany, a także w Wiedniu (1718 r.), Cholsea (1730), Berlinie (1740-1760 r.) (opinie o programie).

W Rosji skład porcelany został opracowany w 1746 r. przez D. I. Winogradowa, który uruchomił produkcję porcelany w cesarskiej fabryce pod Petersburgiem (obecnie fabryka porcelany im. Al. W. Łomonosowa). Przepis na porcelanę w notatkach Winogradowa jest następujący: „Bierz kwarcu wyprażonego 768 cz., przygotowanej gliny 384 cz., piaskowca, przesianego alabastru 74 cz.”. W masie tej funkcję środka schudzającego spełnia kwarc, funkcję topnika alabaster, funkcję plastycznego dodatku wiążącego glina. Przygotowanie gliny (odmiana grzelskiej gliny wypalającej się na biało) polegało na jej odszlamowaniu (segregator aktów prawnych).

Rozróżnia się dwie podstawowe odmiany porcelany: twardą (z niewielką ilością topników), wypalaną „na ostro” ze szkliwem w temperaturze 1380-1460°C, oraz miękką (z podwyższoną zawartością topników), wypalaną „na ostro” ze szkliwem w niższej temperaturze, jednak nie niższej niż 1200°C. Temperatura pierwszego wypalania, tzw. biskwitowego, jest jednakowa dla obu typów porcelany i wynosi 900-1000^oC.

Wiadomo, że Brogniart (fabryka porcelany w Sevres we Francji) badał w połowie ubiegłego stulecia masy, wypalając je nawet w temperaturze 1500-1550°C, po zastosowaniu bardzo drobnego pegmatytu jako szkliwa. Ogniotrwałość mas europejskiej twardej porcelany wynosi nie więcej niż 1G00°C; określano ją metodą pirometryczną. Oprócz dwóch podstawowych rodzajów porcelany znanych jest obecnie wiele specjalnych porcelan technicznych i materiałów porcelanopodobnych, niekiedy w ogóle nie zawierających kaolinu, gliny, kwarcu i skalenia. Technologię ich produkcji i właściwości opisał Batkiewicz (promocja 3 w 1).