Maksymalna szybkość podnoszenia

Cylinder za pośrednictwem blach 11 umocowany jest do konstrukcji nośnej deskowania, tak iż deskowanie podnosi się razem z cylindrem, a jednocześnie następuje sprężenie sprężyny 10 podpierającej tłok 2 (program uprawnienia budowlane na komputer).

Skok tłoka wynosi 25 mm. Po przesunięciu się cylindra ku górze, operator przełącza odpowiednie zawory sterowania centralnego, wskutek czego następuje spadek ciśnienia i ciecz z komory nadtłokowej odpływa do górnego zbiornika. Wówczas zaciskają się zaciski górne 6, sprężyna podpierająca tłok przesuwa się do góry i jednocześnie rozwierają się szczęki dolne, po czym dźwignik gotowy jest do następnego cyklu (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Nośność dźwignika ChDIK-3 wynosi 3,6 T, skok 25 mm, ciśnienie robocze 50 at n (maksymalne 60 at n) i ciężar ok. 20 kG. Czas jednego skoku przyjmuje się maksymalnie 8 min, co odpowiada szybkości v = 19cm/h.

Maksymalna szybkość podnoszenia wynosi 40 cm/h. Przy przestawieniu podnośnika o 180° można go użyć do wyciągania prętów niosących. Instalacja hydrauliczna deskowania ślizgowego składa się z pompy olejowej produkcji krajowej typu PL³/₄, zbiornika oleju, rozdzielacza, wyłącznika ciśnieniowego, zaworu bezpieczeństwa manometrów kontrolnych i sieci przewodów z rur wraz z łącznikami (uprawnienia budowlane).

Stosowane w kraju dźwigniki nie posiadają urządzeń do zdalnej kontroli prac. Dlatego też wymagają one kontroli wzrokowej polegającej na oznaczaniu kredą położenia podnośnika na pręcie niosącym, bądź zastosowania specjalnych sygnalizatorów elektrycznych (program egzamin ustny). Sygnalizator ten przymocowany do cylindra dźwignika połączony jest z tłokiem. Podaje on położenie krańcowe tłoka, zapalając czerwoną żarówkę, gdy tłok jest w położeniu dolnym, a zieloną, gdy jest w położeniu górnym. Przy stanowisku sterowniczym znajduje się tablica z żarówkami sygnalizacyjnymi wszystkich dźwigników.

Rozstaw dźwigników określa się na podstawie obliczeń statycznych uwzględniających ciężar stały deskowania i rusztowania, obciążenia ruchome (robotnicy, taczki, materiał leżący na pomostach) oraz opór tarcia deskowań, który przyjmuje się w granicach od 150 do 250 kG/m² (deskowania drewniane) zakładając wysokość pasa powierzchni trącej równą 60 cm (opinie o programie).

Pręty niosące

Pręty niosące o średnicach od 24 do 28 mm (najczęściej 28 mm) ze stali 18G2 umieszczane są zwykle w środku betonowanej ściany. W przypadku grubszych ścian stosowane są dwa rzędy prętów niosących. Pręty te mogą być na stałe zabetonowywane w konstrukcji (dawniejszy sposób) lub też wyciągane (obecnie stosowany sposób) (segregator aktów prawnych).

Pręty zabetonowywane opiera się na podstawkach. Pręty te o długości 4-H6 m łączone są tuleją stalową. Powierzchnie czołowe tych prętów muszą być dokładnie wyrównane. Pręty wyjmowane opiera się na specjalnych podstawkach umożliwiających ich wyjęcie. W tym przypadku poszczególne pręty niosące łączy się na gwint. Aby umożliwić wyciąganie pręta niosącego z betonu, umieszcza się go w rurze o długości równej wysokości warstwy świeżego betonu, to znaczy około 0,50 m do 2,00 m, przymocowanej do ramy dźwignika. Rurę tę podnosi się wraz z deskowaniem. Wewnętrzna średnica rury jest większa o 4 mm od średnicy pręta niosącego. W czasie betonowania zabezpiecza ona pręt niosący od związania z betonem (promocja 3 w 1).

Deskowania ślizgowe można stosować również do betonowania ścian o nieznacznej zbieżności lub też o zmniejszającej się skokami grubości. Wymaga to jednak specjalnych dodatkowych urządzeń zwiększających koszt deskowań ślizgowych tak, iż przed zastosowaniem należy przeprowadzić szczegółową analizę ekonomiczną. Ściany o zmieniającej się skokami grubości wykonywane są w deskowaniu dodatkowym.