Oddziaływania statku

Oddziaływania statku dla których urządzenia cumownicze i odbojowe montowane są w zasadzie na filarach i wyjątkowo tylko przenoszą się na przęsła; (w tym ostatnim wypadku obciążenia te należą do grupy 1, rozszerzając jej skład). Bardzo często naciski statku przenoszą się nie bezpośrednio na budowlę, ale na równoległe do niej samodzielne urządzenia odbojowe (ramy, dalby itp.). W pomostach obustronnie użytkowanych zakłada się równocześnie ciągnienie statku z jednej strony pomostu, a napór z drugiej.

Parcie i uderzenie fali i lodu bezpośrednio na sam filar budowli (jeżeli w miejscu budowy istnieją warunki umożliwiające ich wystąpienie) (program uprawnienia budowlane na komputer).
Jeżeli przęsła budowli są wolno podparte, to zwykle podpory ich rozmieszczone są symetrycznie względem osi filara, ale należy sprawdzić również wypadek, gdy jedno przęsło jest obciążone ciężarem użytkowym a drugie nie. Obciążenie będzie tu wtedy niesymetryczne.
W obliczeniach filarów masywnych raczej nie uwzględnia się utwierdzenia filara w gruncie, zakładając że całkowite obciążenia przenoszą się na podstawę filara.
Naprężenia skrajne przy obciążeniu mimośrodowym (niesymetrycznym) kwadratowej lub prostokątnej podstawy filara wyznacza się w znany, ze statyki budowli sposób (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Niezależnie od obliczeń stateczności filarów w ich stanie ostatecznym, tj. po ukończeniu i oddaniu budowli do eksploatacji, należy dla filarów na studniach i kesonach przeprowadzić pewne obliczenia dodatkowe jak niżej.

Każdą studnię należy przeliczyć na obciążenia i warunki w czasie prowadzenia robót oraz na obciążenia i warunki występujące po ukończeniu budowli.
W czasie wykonywania robót studnie obciążone są siłami.
W czasie zapuszczania studni chodzi o to, aby suma ciężaru własnego (G czy G’) studni i ciężarów dodatkowych C (nałożonych) była większa niż tarcie gruntu o ściany studni T, opór gruntu w nożu N i wypór wody V (uprawnienia budowlane).

Tarcie gruntu

Gdy warunek ten jest spełniony, wówczas studnia wchodzi w grunt. Z nierówności tej wynika, że w razie zatrzymania się studni można działać w trojaki sposób:
- powiększając obciążenie studni C albo
- zmniejszając sztucznie tarcie gruntu o ściany studni T (np. przez zapuszczenie na obwodzie studni płuczek i rozluźnienie gruntu strumieniami wody), albo też
- podbierając grunt spod noża, przez co zmniejsza się powierzchnia docisku noża o grunt i tym samym opór gruntu (program egzamin ustny). (Pod wodą uczynić to może tylko nurek lub przez podczerpywanie gruntu z obrębu studni głębiej niż chwilowo znajduje się krawędź noża).

Wartość tarcia gruntu o ściany studni T można wyliczyć mnożąc przez współczynniki poziomego parcia spoczynkowego gruntu na ścianę.
Powierzchnię betonu z deskowań można przyjmować jako pośrednią pomiędzy murem gładkim a szorstkim (opinie o programie).
Wartość oporu gruntu w nożu N można wyliczyć mnożąc powierzchnię rzutu poziomego noża (powierzchnię przekroju poziomego ściany studni bezpośrednio nad nożem) przez współczynniki.
Najniebezpieczniejsze obciążenie ścian studni występuje w fazie, gdy na ściany działa pełne parcie wody gruntowej (i powierzchniowej) oraz pełne parcie gruntu, przy czym najniekorzystniejszy jest przypadek, gdy grunt w otoczeniu jest sypki i przepuszczalny (segregator aktów prawnych).

Największe parcie występuje w najniższej części studni, którą w celu obliczenia należy podzielić na pasy o wysokości 0,5-1,0 m i każdy pas przeliczyć osobno. Wymiarując studnie nie należy wprowadzać zmian grubości jej ścian, lecz tylko zmieniać zbrojenie główne (poziome). Ze względu na to, że moment może być w jednym miejscu dodatni, w innym zaś ujemny, nigdy zaś nie wiadomo, w którym miejscu wystąpi - studnie żelbetowe należy zbroić symetrycznie. Ściany studni kwadratowych i prostokątnych, zwłaszcza dzielonych, należy wymiarować jak ramy zamknięte (promocja 3 w 1).