Otwór wywiercony

Najczęściej używany w kamieniołomach sposób stosowania materiałów wybuchowych, służących do odspajania za każdym indywidualnym strzałem niewielkich ilości skały (program uprawnienia budowlane na komputer). Otwory te mogę, być wiercone pionowo, poziomo lub skośnie, równolegle lub prostopadle do najbliższych wolnych ścian, niekiedy szczególnie w wypadku wykonywania tzw. wdzierki włomu - ukośnie do lica ściany. Wielkość ładunku, składającego się z jednego lub najwyżej kilku nabojów, dobierana bywa wyłącznie na podstawie doświadczenia wykonywających te roboty górników i strzałowego (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Otwór wywiercony na całej długości o małej średnicy (ok. 4 cm). Dla umieszczenia w spodzie większego ładunku skupionego, wytwarza się tam, przy pomocy strzelania słabymi ładunkami, rozszerzoną, komorę załadowczą, odpowiednich wymiarów (jest to tzw. strzelanie duczkami). Przedstawiony jest postęp rozszerzania w powyższy sposób dna otworu wiertniczego. Sposób ten stosuje się dla otrzymania naraz większych ilości rozdrobnionego materiału i przy głębokości otworu wiertniczego powyżej 5 m (uprawnienia budowlane).

Otwór wywiercony o średnicy jednakowej na całej swej długości, ale tak dużej (ok.20cm) aby umożliwić umieszczenie na dnie większej ilości nabojów w postaci ładunku skupionego Jest to tzw. metoda amerykan ska lub belgijska, opisana na str. 123, tom 1 nin. książki. Od strzelania duczkami różni się ona jedynie sposobem wykonania otworu wiertniczego, który w tym wypadku i bywa znacznie kosztowniejszy, osobliwie, gdy wiercenie odbywa się w twardym materiale skalnym (program egzamin ustny).

Z powodu łatwości umieszczenia większej ilości materiału wybuchowego w postaci nabojów powiązanych w paczki skontrolowania dna otworu, jest znacznie przedniego bezpieczniejszy. Wymaga natomiast starannego onania przybitki o dużej objętości (opinie o programie).

Głębokość otworu

Ponieważ w obu wypadkach chodzi o uzyskanie naraz ilości odspojonego materiału, bywają one zazwyczaj pojedynczo, ale grupami po kilka do kilkunastu, zapalanych jednocześnie przy pomocy zapalników elektrycznych lub lontu detonacyjnego. Wtedy następuje wzajemne wspomaganie strzałów i przy należytym rozmieszczeniu otworów można uzyskać duże oszczędności na zużyciu materiału wybuchowe. Schematycznie rozmieszczenie otworów wiertniczych w takim wypadku. Wreszcie w wypadku gdy zachodzi potrzeba wysadzenia jednym strzałem kilkudziesięciu lub setek tysięcy m³ masy skalnej i wprowadzenie w tym celu olbrzymiego wielotonowego ładunku materiału wybuchowego, wchodzi się do wnętrza skały górniczo wykonanymi sztolniami i chodnikami, a na ich końcu wykuwa się specjalne komory minowe dla ładunku (segregator aktów prawnych).

Otwory pionowe lub stromo nachylone, z górnej powierzchni skały wskazane jest stosować przy stromej ścianie przodka, a zwłaszcza przy poziomym uławiceniu skał. Głębokość otworu nie powinna być mniejsza od 1,5 wielkości zabioru W, ale i nie większa od podwójnego zabioru, gdyż w przeciwnym wypadku skała może zostać oderwana tylko od dołu. Tak więc normalnie

Przy większej głębokości otworu ładunek winien być podzielony i umieszczony na różnych wysokościach otworu. Sposób ten należy stosować również i wówczas, gdy na pewnych wysokościach występują wyraźne płaszczyzny uwarstwienia lub szczeliny, przez które może następować ucieczka gazów w czasie wybuchu. W wypadkach takich umieszczamy poszczególne ładunki w miejscach pozbawionych płaszczyzn lub szczelin, dając między nimi szczelną przybitkę (promocja 3 w 1).

Czasami wierci się głębokie otwory przy stosunkowo małym zabiorze, wypełnia się je piaskiem do takiej wysokości, przy której można się spodziewać dobrych wyników strzału, załadowuje się i odstrzeliwuje się skałę w górnej części ściany. Po usunięciu urobku i wybraniu dalszej części piasku.