Paki tłuszczowe

Pozostałość i paki kumaronowe są produktami zawierającymi mniej niż 50°/o żywicy kumaronowej; mogą one posiadać konsystencję od gęstej oleistej aż do zupełnie twardej i kruchej.
Jako dodatek zwiększający lepkość, żywica kumaronowa jest mniej wydajna niż kalafonia, dzięki jednak niższej cenie wyparła prawie całkowicie tę ostatnią z produkcji materiałów izolacyjnych (program uprawnienia budowlane na komputer).
Do wyrobu lepików najlepiej nadają się pak kumaronowy i ciemne żywice kumaronowe twarde i średnio twarde, tj. o temperaturach mięknienia 3(H-50°C według metody Kraemera-Sarnowa. Produkty twardsze o temperaturze mięknienia powyżej 50 C nie dają w mieszankach pożądanych efektów.

Dodatek paków tłuszczowych do mas asfaltowych powoduje zwiększenie ich plastyczności, czyni je bardziej elastycznymi i zmniejsza ich kruchość. Stosuje się je jako dodatek do mas powłokowych (dla pap asfaltowych z powłoką), do mas zalewowych i kitów asfaltowych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Paki tłuszczowe są pozostałościami otrzymywanymi przy destylacji kwasów tłuszczowych i lanoliny. Paki tłuszczowe są mieszaniną węglowodorów o charakterze asfaltenów, wolnych kwasów i oksykwasów tłuszczowych, laktonów, bezwodników i ketonów. Często zawierają niewielkie ilości mydeł miedziowych.

Skład chemicznych kwasów tłuszczowych ulega częstym wahaniom (uprawnienia budowlane).
W zależności od pochodzenia rozróżnia się paki stearynowe i paki lanolinowe, których cechy charakterystyczne.
Kauczuk użyty jako dodatek do lepików, mas izolacyjnych i zalewowych mas asfaltowych, przenosi na nie część swych własności. Masy izolacyjne z dodatkiem kauczuku posiadają wybitną elastyczność, niską temperaturę łamliwości i zmniejszoną spływność (program egzamin ustny).

Pewną trudność sprawia wprowadzenie i rozpuszczanie kauczuku w asfalcie. Można to wykonać albo przez dodanie do stopionego asfaltu roztworu kauczuku w lotnym rozpuszczalniku, np. w benzenie, i następne odparowanie rozpuszczalnika, albo też przez dodatek sproszkowanego
lateksu do stopionego asfaltu. Sproszkowany lateks jest wyrabiany bezpośrednio na plantacjach kauczuku (opinie o programie).

Zagadnieniu mieszanek bitumów

Wobec wysokiej ceny surowego kauczuku (tzw. para-kauczuku) stosuje się obecnie często dodatek sproszkowanych kauczuków regenerowanych, których skuteczność jest wprawdzie mniejsza, wystarczająca jednak dla wyraźnego uszlachetnienia produktu.
Kauczuk stosuje się jako dodatek w ilości 2-^5%. Większe dodatki kauczuku podwyższają temperaturę płynności mas i czynią je zbyt ciągliwymi.
Żywice syntetyczne posiadają cenne własności, podobne do niektórych cech kauczuku, jak elastyczność, ciągiiwość itp.

Czynione są też próby podniesienia jakości bitumicznych materiałów izolacyjnych przez dodatek różnych żywic syntetycznych. Brak jest dotychczas konkretnych danych o typach żywic najlepiej do tego celu się nadających i metodach) ich dodawania. Prawdopodobnie najlepiej do tego celu nadają się polistyreny i polibutyleny, rozpuszczalne w benzynie i benzolu.
Zagadnieniu mieszanek bitumów z żywicami syntetycznymi poświęcono w literaturze specjalnej jak dotąd mało miejsca (segregator aktów prawnych).
Robione były również próby stosowania jako lepików mieszanek chlorowanego polichlorku winylu z asfaltami. Mieszanki te, zawierające 3-5% tego produktu, są dobrymi lepikami zarówno dla folii z polichlorku winylu, jak i dla papy itp. Są to lepiki na gorąco, muszą być jednak ostrożnie ogrzewane, gdyż chlorowany polichlorek winylu traci swe własności już w temperaturze ok. 150°C.
Dodatek oleju lnianego lub pokostu do asfaltu zwiększa w niewielkim stopniu elastyczność asfaltu, a po wyschnięciu i utlenieniu się pokostu tworzy łącznie z asfaltem powłoki posiadające niektóre cechy powłok pokostowych, jak odporność na czynniki atmosferyczne i zwiększoną w stosunku do asfaltu odporność na temperaturę i działania mechaniczne (promocja 3 w 1).

Pokost zatem, jako dodatek do mas izolacyjnych, nadaje się szczególnie do asfaltów7 upłynnionych, do gruntowania i do mas izolacyjnych stosowanych na zimno. Do tych celów używa się najniższych i najtańszych gatunków pokostu i odpadków pokostowych oraz oleju lnianego, otrzymywanego przez ekstrakcję makuchów lnianych po wytłoczeniu z nich oleju.