Paradygmat

W dotychczasowej praktyce bardzo rzadko w ten sposób stawiano zadania, a jeszcze rzadziej tak je rozwiązywano. Determinowały to nie tylko odmienność podejścia, lecz także trudności formalnometodyczne, które implikuje stosowanie koniunkcji. Dopiero ostatnie lata przyniosły wiele nowych metod i technik rozwiązywania zadań wieloaspektowych, które opierają sic na spójniku logicznym „i" (program uprawnienia budowlane na komputer).

Wydaje się, że należy z całym naciskiem podkreślić olbrzymie dla całej metodologii ekorozwoju znaczenie faktu, że jej paradygmat opiera się na konstrukcji logicznego „i". Z powyższego wynika bowiem potrzeba głębokich zmian diagnozowania, prognozowania i planowania. Paradygmat w swojej istocie jest regułą bardzo ogólną, stabilizującą zasady działań, które wymagają rozwinięcia. Zasada pierwsza: „jedność w różnorodności" (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Istota ekorozwoju polega na dostrzeżeniu różnorodnych, często bardzo rozdrobnionych możliwości działań dla osiągnięcia wspólnego, nie niszczącego i samopodtrzymującego celu rozwoju. Oznacza to współudział różnorodnych ośrodków myśli, działania, zarządzania, administrowania w projektowaniu, testowania i wdrażania zamierzeń restrukturyzacyjnych. Zasada ta oznacza także współdziałanie różnych ośrodków i grup na zasadach równoprawnych. Może to być zarówno wielka grupa ekspertów i naukowców realizujących program badawczy, jak i małe grupy społeczności lokalnej. Istotą realizacji tej zasady jest zaniechanie forsowania jednej racji i prób dominowania na rzecz celu nadrzędnego (uprawnienia budowlane).

Jeśli grupy społeczne mają wspólne cele nadrzędne, i co jeszcze istotniejsze, tak samo je definiują, zasada ta jest spełniona. Natomiast w przypadku, gdy cel nadrzędny jest odmiennie definiowany - powstaje falsyfikat tej zasady. Przykładowo może ktoś uznać, że ekorozwój jest wszelkim działaniem rozwojowym mającym na celu maksymalizację wykorzystania walorów środowiska („eko"), aby osiągnąć maksymalny, szybki zysk. Jeśli taki cel zostanie postawiony (z użyciem terminu ekorozwój), to wskutek konfrontacji z celami rozwoju zrównoważonego (nie niszczącego) i samopodtrzymującego (światowe rozumienie ekorozwoju) okaże się falsyfikatem zasady (program egzamin ustny).

Jednorodność celu nadrzędnego

Jednorodność celu nadrzędnego (ekorozwój) nie ogranicza natomiast różnorodności celów cząstkowych. Im więcej ich będzie, tym zaistnieją większe szanse ich realizacji i na tym polega różnica między ekorozwojem a totalnymi doktrynami rozwojowymi (np. powszechną industrializacją czy skoncentrowaną urbanizacją) (opinie o programie).

Zasada jedności w różnorodności opiera się na poszanowaniu odmiennego myślenia. Nie ma jedynego, słusznego wzorca ekorozwoju. Konieczne więc jest ścieranie się różnych opcji, co ułatwia przyswajanie przez znaczną część społeczeństwa (bez którego ekorozwój jest wykluczony) idei nadrzędnej oraz wprowadza myślenie społeczne i obywatelskie na ścieżkę ekorozwojową. Ścieranie się opcji wyzwala także myślenie samorządowe (segregator aktów prawnych). Oznacza brak potulności, milczenia i przyzwolenia na koncepcje narzucone z zewnątrz, powoduje trudną konfrontację z administracją resortową i ponadlokalną. Zasada ta wyklucza możliwość administrowania „z góry", realizacje sprzeczne z interesem społeczności lokalnej, rozumiejącej długotrwałą wartość zasobów przyrody.

Ekorozwój jest stosunkowo łatwo przyswajalny na poziomie strategicznym. Społeczeństwo, straszone katastroficznymi wizjami efektów globalnych (ocieplenie, podniesienie poziomu mórz i oceanów, „dziura ozonowa"), łatwo akceptuje idee ekorozwoju do momentu, gdy nie dotyczy to bezpośredniego otoczenia lub indywidualnego sposobu korzystania z przyrody. Jest to istotny próg wdrożenia ekorozwoju, polegający na niskiej świadomości ekologicznej (promocja 3 w 1). Progiem dla wdrożenia ekorozwoju jest naruszenie interesów grupowych, w przypadku gdy ich działalność narusza zasady odnawialności zasobów, a jej zaniechanie ogranicza dotychczasowe zyski.