Plastyfikacja folii

Plastyfikacja folii z polichlorku winylu jest trudniejsza niż folii oppanolowej i otrzymanie folii, która nie traciłaby swej giętkości i elastyczności w niższych temperaturach, wymaga bardzo starannego doboru składników zmiękczających (program uprawnienia budowlane na komputer).
Podobnie jak folie oppanolowe, folie z polichlorku winylu dają się łączyć ze sobą przez sklejenie lub przez spawanie (zgrzewanie).
Jak dotąd prawie że nie zaobserwowano zjawiska starzenia się materiałów izolacyjnych z żywic syntetycznych, co jednak nie może być uważane za pewnik, gdyż czas, od jakiego są one stosowane do celów izolacji, jest stosunkowo krótki.

Szersze końcówki wyciętej próbki umieszcza się w zaciskach maszyny rozciągającej, tak aby część próbki poddana rozciąganiu miała wymiary 20 x 20 mm (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Metale stosowane są do robót izolacyjnych t101 prawie wyłącznie pod postacią blach lub folii o różnej grubości, często uformowanych w specjalne kształtki.
Stosowanie metali do robót izolacyjnych jest dość ograniczone. Najczęściej metale w formie blach - używane są do robót dekarskich, jednak obecnie tylko do budynków monumentalnych lub zabytkowych (uprawnienia budowlane). Poza tym stosuje się metale w formie elementów z blach do wzmacniania izolacji wodoszczelnych w miejscach szczególnie narażonych, jak np. spoiny itp.
Przegrody wodoszczelne całkowicie metalowe wykonywane są jedynie w rzadkich wyjątkowych przypadkach.

Miedź jest odporna na działanie zasad, rozpuszczalnych składników cementu i zaprawy wapiennej. Kwaśne wody torfowe również nie działają na miedź. Woda morska, wody zawierające chlorek i amoniak lub jego sole, wody zawierające nawozy sztuczne, gnojówkę itp. korodują miedź dość szybko (program egzamin ustny).
Prądy błądzące zmienne nie szkodzą miedzi.
Powyższe cechy miedzi określają możliwości stosowania jej do robót izolacyjnych i do krycia dachów.

Wpływy korodujące

Do robót izolacyjnych na powierzchniach płaskich stosuje się folię miedzianą grubości 0,1-0,2 mm, szerokości 60 cm, ryflowaną lub wygniataną w deseń, w połączeniu z bitumem I2]. Wyrabiane są również papy pokryte jednostronnie folią miedzianą (opinie o programie). Dla spoin dylatacyjnych stosuje się blachę miedzianą grubości 0,4-1-0,8 mm gładką. Blachy miedziane tej samej grubości stosuje się do krycia dachów na budynkach monumentalnych. Miedź użyta do krycia dachów powleka się dość szybko „patyną" warstwą zasadowego węglanu, który tworzy dobrą warstwę ochronną. Szerszemu stosowaniu miedzi stoi na przeszkodzie wysoka jej cena i konieczność importu.

Ołów w stanie czystym jest mało odporny na wpływy chemiczne, dzięki jednak łatwości, z jaką tworzy się na jego powierzchni ochronna warstwa tlenków, może być uważany za metal odporny zwłaszcza na wpływy kwasu siarkowego i jego soli (segregator aktów prawnych). Blacha i folie ołowiane, dzięki swej ciągliwości i giętkości, posiadają cechy podobne do papy, co ułatwia ich stosowanie do robót izolacyjnych. Mimo tych zalet stosowanie ołowiu do robót izolacyjnych spotyka się ostatnio z krytyką i zastrzeżeniami, przypuszczalnie z powodu małej wytrzymałości i trudności w spawaniu. Stosowanie ołowiu jako materiału izolacyjnego jest dziś bardzo ograniczone. Blacha ołowiana używana jest do izolacji, która poza wilgocią narażona jest na silne wpływy korodujące, spowodowane kwasem siarkowym i jego solami.

Do robót izolacyjnych stosuje się ołów w postaci blachy o grubości 0,5-^-2,0 mm lub też jako folię grubości 0,06-0,5 mm, przylepianą do papy. Ten ostatni sposób stosowania ołowiu został wyparty przez papy jutowe oraz papy z folią miedzianą i aluminiową. Izolacje ołowiane niszczeją pod wpływem świeżego betonu i zapraw. Odporność cynku na korozję jest niewielka. Bardzo miękkie wody oraz wody zawierające kwaśne węglany korodują dość szybko jego powierzchnię (promocja 3 w 1).

Stosowanie zatem cynku do robót izolacyjnych ogranicza się przeważnie do pokryć dachowych i wyrobu rynien. Do celów budowlanych używana jest blacha cynkowa o grubości 0,5—^-1,7 mm. Na powietrzu pod wpływem wody, tlenu i dwutlenku węgla cynk powleka się warstwą zasadowych węglanów, które chronią go od dalszej korozji.