Płyta stropowa

Założono, że płyta stropowa szerokością swoją kryje złącza dwóch płyt ściennych usztywniając w ten sposób ustrój. Przygotowane do przebicia na obydwu końcach płyt otwory pozwalają na przepuszczenie przewodów c. o., wod. kan. i went. w grubości każdej, sytuowanej modularnie ściany działowej (o czym była mowa uprzednio), bez wprowadzania nowych typów płyt. Z rysunku widać, że porządek modularny pozwala na stosowanie stosunkowo niewielkiej ilości typów zasadniczych elementów, oraz co jest bardzo ważne pozwala na ścisłe ustalenie ilości i typów elementów już we wstępnej fazie projektu (program uprawnienia budowlane na komputer).

Jeśli do wykonawcy trafi projekt, wykonany ściśle wg zasad koordynacji modularnej, jednakże zwymiarowany wyłącznie przy użyciu centymetra, z usunięciem wszelkich śladów czynności projektowych wynikających ze stosowania modułów’, wykonawca nie spostrzeże przynajmniej początkowo żadnych różnic między tym projektem a jakimkolwiek projektem wykonanym tradycyjnie. Różnice zaczną występować później, w postaci znacznego uproszczenia wykonawstwa wskutek zwiększonej typizacji czynności budowlanych oraz typizacji elementów i części budowli. Ponadto uzyskamy pewne uproszczenie czynności obmiarowo-rachunkowych (program uprawnienia budowlane na komputer).

Trzeba jednakże stwierdzić, że będą to różnice typu raczej ilościowego niż jakościowego w stosunku do budowania tą samą pod względem technicznym metodą, na podstawie projektu nie opartego na zasadach koordynacji modularnej (uprawnienia budowlane). Większa natomiast zmiana w podejściu wykonawcy do robót budowlanych może nastąpić wtedy, gdy projekt nosi cechy modularnego wymiarowania, a zwłaszcza gdy poszczególne mniejsze lub większe fragmenty, lub też w krańcowym przypadku cały projekt oprócz szczegółów, zwymiarowany jest przy użyciu jako jednostki modułu podstawowego M zamiast centymetra. Wówczas niezbędne jest użycie łat i taśm pomiarowych, uwzględniających wymiary modularne (program egzamin ustny).

Metalowy sztyft

Linie jej podziałki mają szerokość równą szerokości spoiny w murze (1 cm) i rozmieszczone są w odległościach jednego modułu podstawowego M (w danym przypadku zastosowano M = 12,5 cm) jedna od drugiej. Dla lepszej czytelności i orientacji co druga linia może być oznaczona inną fakturą lub kolorem (np. linie na przemian niebieskie i czerwone) (opinie o programie).

Łata zaczyna się od linii, przy czym na krawędzi tej linii (1 cm od końca łaty) wbity jest wystający, metalowy sztyft. Odmierzając otwór lub wnękę, opiera się łatę czołem o ościeże, doliczając w ten sposób grubość początkowej linii podziałki, czyli 1 cm, odpowiadającą grubości spoiny (wymiar otworu równy jest n • M + s). Podobnie drugie ościeże otworu powinno zamknąć ostatnią linię podziałki wewnątrz przestrzeni otworu (segregator aktów prawnych).

Odmierzając filar lub występ zahacza się sztyftem o jego krawędź, pozostawiając grubość początkowej linii podziałki, odpowiadającą spoinie, na zewnątrz filaru (wymiar filaru równy jest n • M - s). Podobnie druga krawędź filaru powinna pozostawić grubość ostatniej linii wymiarowej poza obrębem filaru. Przy takich ustawieniach łaty wszystkie spoiny modularnie rozkładanych elementów i bloków będą się pokrywać z grubościami odpowiednich linii wymiarowych łaty. Oczywiście, dopuszcza się pewną tolerancję w tym układzie, przede wszystkim w stosunku do bloków pośrednich; jednakże zewnętrzne krawędzie filaru lub otworu powinny być najściślej podporządkowane oznaczeniom na łacie (promocja 3 w 1).

Pokazano powyższą metodę, zastosowaną w praktyce na jednej z budów warszawskich. Użycie takiej łaty umożliwia szybkie i bezbłędne rozmieszczenie prefabrykatów o drobniejszej skali, z uniknięciem dopasowywania i przycinać. Rozbicie zaś elementów podstawowej konstrukcji wymiarem dziesiętnym „3000”, powiększonym o powtarzalny wymiar „187,5”, występujący w pierwszym wierszu szeregu wymiarowego przy MO = 62,5.