Połączenie blachy stalowej

Jedynie niektóre zmodyfikowane szczegóły izolacji zasługują na wzmiankę. Do takich szczegółów można zaliczyć połączenie blachy stalowej z izolacją asfaltową bez listew zaciskowych (program uprawnienia budowlane na komputer). Dolne części pasków tkaniny z włókien szklanych zostały przyklejone klejem z tworzywa sztucznego do wywiniętej na ściany blachy stalowej. Górne zaś części tej tkaniny zostały przyklejone lepikiem asfaltowym do izolacji asfaltowej. Zakotwienie pali wyciąganych w płycie fundamentowej dokonywane było za pomocą jednej kotwy umieszczonej w środku przekroju pala. Mianowicie na podłożu betonowym układano przekładkę z natłuszczonego papieru, która miała wykluczyć wpływ powstających rys w betonie podłoża na izolację wodoszczelną (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Izolacja wodoszczelna składała się z trzech warstw wkładek specjalnych asfaltowych. Kotew przepuszczano przez talerz z blachy stalowej przyklejonej do betonu zaprawą epoksydową. Do talerza od góry została przyklejona izolacja asfaltowa. Uszczelnienie przejścia przez otwór w talerzu kotwy stanowił kit kauczukowo-asfaltowy, którym wypełniano tulejkę przy- spawaną do talerza. Kotew powlekano asfaltem i następnie naciągano (uprawnienia budowlane).
We Frankfurcie nad Menem rozbudowę miejskiej kolei podziemnej prowadzono w otwartym wykopie. Po rozważaniach, czy zastosować izolację z tworzyw sztucznych czy też bitumiczną, zdecydowano się na tę ostatnią. Miała ona stanowić równocześnie izolację przed prądami błądzącymi.

W latach 1965-1968 na niektórych odcinkach stosowano izolację papową trój warstwową i na niektórych czterowarstwową. Były też odcinki, na których niezależnie od izolacji czterowarstwowej stosowano dodatkową warstwę folii wytłaczanej miedzianej.
W Essen w RFN począwszy od roku 1963 zaczęto budować kolej podziemną. Niektóre odcinki budowano w otwartym wykopie (program egzamin ustny). W przypadku braku
wody gruntowej grzbiety sklepień izolowano izolacją dwuwarstwową bitumiczną z wkładkami na osnowie z tkaniny jutowej.

Długość tunelu

Ściany powlekano warstwą gruntującą asfaltową na zimno, dwiema warstwami, nakładając na nie dwie powłoki asfaltowe na gorąco, zgodnie z obowiązującymi wymaganiami.
Jeśli występowała woda gruntowa, to niezależnie od specyfiki warunków gruntowo-wodnych, obiekt ze wszystkich stron izolowano dwiema warstwami papy na osnowie z tkaniny jutowej na stropach, na ścianach zaś i na płycie fundamentowej ze zwykłej papy bez powłoki na osnowie z tektury (opinie o programie).
Przykładem tunelu wykonanego w otwartym wykopie z dostępem do obiektu i izolowanego wkładkami specjalnymi przyklejanymi za pomocą płomienia gazowego może być tunel kolejowy we Frankfurcie nad Menem, wybudowany w latach 1968-1971. Długość tunelu wynosiła 247 m.

Zwierciadło wody gruntowej znajdowało się na poziomie 6-7 m, a w niektórych miejscach nawet 14 m nad stopą fundamentu. Zastosowano izolację zewnętrzną dwuwarstwową na odcinkach mniejszego słupa wody i trójwarstwową na odcinkach większego (segregator aktów prawnych). Każda warstwa izolacji składała się ze specjalnej wkładki na osnowie z tkaniny z włókien szklanych z grubą powłoką na lepiku. Naklejano je rozgrzewając powłoki płomieniem gazowym. Najpierw wykonano izolację fundamentu z wywinięciem izolacji na ściankę pomocniczą. Następnie po wykonaniu konstrukcji naklejano izolację ścian i stropu.

Jako przykład tunelu wykonanego w otwartym wykopie w obrębie ścian szczelnych bez dostępu do obiektu i izolowanego wkładkami specjalnymi do przyklejania za pomocą płomienia gazowego może służyć tunel kolejowy we Frankfurcie nad Menem wybudowany w latach 1968-1969. Długość tunelu wynosiła 192 m, a jego stopa fundamentowa znajdowała się 7-8 m poniżej poziomu wody gruntowej. Poziom wody gruntowej wznosił się o 2,90 m nad poziom posadowienia fundamentu zapadni (promocja 3 w 1).

Odwodnienie wykopu wykonano za pomocą studni rurowej. W tym celu przygotowano wykop o nachyleniu skarp 1 : 1 z odsadzką nad poziomem pierwotnego zwierciadła wody gruntowej.