Półfabrykaty i konstrukcje budowlane

Podstawową zasadą transportu budowlanego zewnętrznego jest dążenie do doprowadzenia wszelkich środków tego transportu tak daleko w głąb placu budowy, do takich miejsc na budowie, skąd materiały, półfabrykaty i konstrukcje budowlane mogłyby być za pomocą środków transportu pionowo-poziomego, z pominięciem oddzielnego transportu poziomego wewnętrznego, podniesione i ułożone na miejscach roboczych budowy bądź bezpośrednio na miejscach wbudowania. Celem tej zasady jest skrócenie przebiegów transportu poziomego wewnętrznego lub całkowite jego wyeliminowanie, gdyż transport wewnętrzny jest, rzecz zrozumiała, znacznie droższy, licząc na jednostkę ciężaru i odległości, niż taki sam, lecz daleki transport zewnętrzny (program uprawnienia budowlane na komputer).

Dalszą zasadą transportu budowlanego zewnętrznego jest konieczność powiązania go z transportem wewnętrznym przez stosowanie na szeroką skalę pojemników do różnych materiałów budowlanych, a w szczególności do materiałów sztukowych (np. cegła), półfabrykatów plastycznych (masa betonowa, zaprawy itp.) ora/, łączenia długich półfabrykatów w wiązki (stal zbrojeniowa, drewno itp.). W tym przypadku należy przeprowadzać wyładowanie pojemników z materiałami nadchodzącymi transportem zewnętrznym w bezpośredni zasięg środka transportu pionowo-poziomego (np. żuraw wieżowy) i bezpośrednio podawać jena poszczególne miejsca robocze budowy (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Podstawowym zadaniem przy projektowaniu transportu budowlanego jest wybór jego rodzaju w zależności od istotnych warunków pracy przewozowej, a mianowicie: kierunku transportu, rodzaju przewożonego ładunku i jego ilości oraz, co ważniejsze, przewidywanego kosztu jednostki ładunku (uprawnienia budowlane).

Wybór kierunku transportu (poziomy, pionowy, pionowo-poziomy, pochyły) nie przedstawia, na ogół wziąwszy, trudności, natomiast wybór rodzaju trakcji transportu (samochodowa, ciągnikowa, normalnotorowa, wąskotorowa, specjalna) stanowi w licznych przypadkach niemałą trudność. O wyborze tym decydować będzie w przeważającym stopniu ilość transportowanych materiałów, częstotliwość ich przewożenia oraz charakter tras przewozowych (program egzamin ustny).

Wybór trasy transportowej

Wybór trasy transportowej jako stałej czy czasowej opierać się będzie znowu na zasadzie, iż drogi zarówno dojazdowe (zewnętrzne) jak i wewnętrzne oraz niezbędne środki transportowe powinny być oddane do użytku przed rozpoczęciem właściwych robót budowlanych. W związku z tym należy przestrzegać zasady, aby drogi stałe przewidziane dla późniejszej eksploatacji wznoszonej budowy (zakładu przemysłowego, osiedla mieszkaniowego, budowli wodnej itp.) były wykonane przed rozpoczęciem właściwych robót budowlanych (opinie o programie).

Wybór rodzaju transportu zewnętrznego zależny jest przede wszystkim od wielkości przewozów zasadniczych masowych materiałów jak: urobek ziemny z wykopów, żwir i piasek, cement i drewno tarte. Przewozy tych materiałów stanowią na budowach o konstrukcjach żelbetowych monolitycznych zazwyczaj 80-90% ogólnej ilości materiałów.

O wyborze trakcji transportu decydują uzupełniające się wzajemnie względy techniczne i ekonomiczne (segregator aktów prawnych). Niejednokrotnie decydują wyłącznie względy techniczne, np.: niemożność wprowadzenia na teren budowy linii normalnotorowej z powodu szczupłości placu budowy, niekorzystne ukształtowanie terenu, warunki miejscowe itp. Najczęściej jednak wpływ na wybór trakcji transportowej ma koszt przewozu ładunku w określonych warunkach.

Aby każdorazowo móc ustalić ten koszt, należy za podstawę wyjściową przyjąć prace transportowe. Podstawową wielkością charakteryzującą pracę każdego transportu, a zatem i transportu budowlanego, jest liczba tonokilometrów (Tkm) przewiezionych w jednostce czasu (zazwyczaj w czasie doby). Natomiast ogólnie przyjętym wskaźnikiem kosztu przewozów jest koszt przewozu jednostki ładunku (1 T) na odległość 1 km (promocja 3 w 1).

Ponieważ czas większej budowy trwa około 2-3 lat, dlatego poważna część kosztów związanych z transportem budowlanym (czasowe nawierzchnie drogowe) musi ulec amortyzacji.