Powierzchnia terenu

Częsty jest wypadek, gdy na powierzchni terenu zalega warstwa przepuszczalna niosąca własną wodę gruntową swobodną, poniżej zaś zalega warstwa nieprzepuszczalna średniej grubości (2-4 m), a jeszcze niżej znów warstwa przepuszczalna wodonośna, zawierająca wodę znajdującą się pod ciśnieniem dno wykopu zaś ma leżeć w obrębie warstwy nieprzepuszczalnej. W takim wypadku obowiązują uwagi odnoszące się do punktu 1 (program uprawnienia budowlane na komputer). Zazwyczaj grubość warstwy gruntu pomiędzy dnem wykopu a stropem dolnej warstwy wodonośnej będzie niewystarczająca dla zapobieżenia wyłamaniu dna wskutek działania ciśnienia wody od dołu.

Konieczne się więc staje, niezależnie od zabiegów dotyczących obniżenia wody swobodnej w górnej warstwie wodonośnej, obniżenie teoretycznego poziomu wody artezyjskiej. Obniżony poziom nie powinien znajdować się nad stropem
warstwy wyżej niż wynosi dwukrotna grubość warstwy nieprzepuszczalnej poniżej dna, a jeszcze lepiej będzie, jeżeli opadnie poniżej stropu warstwy wodonośnej (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Jeżeli chodzi o grunty bardzo zmienne o układach pokazanych poprzednio, to dwa pierwsze układy należy traktować w zasadzie jak warstwy przepuszczalne, licząc się jednak z możliwościami występowania lokalnych zwiększeń ciśnienia wody w przewarstwieniach i koniecznością dostosowania układu urządzeń odwadniających do układu przewarstwień, trzeci zaś układ jako warstwę w zasadzie nieprzepuszczalną, licząc się znów z możliwością wystąpienia zwiększonych ciśnień wody w soczewkach piasku i przewidując odpowiednie odwodnienie tych soczewek (uprawnienia budowlane).

W portach polskich częste jest występowanie torfów i namułów organicznych. Układ gruntów w porcie węglowym w Szczecinie jako najbardziej pod tym względem charakterystyczny. Tu na powierzchni terenu leży około 2 m warstwa piasku (najczęściej sztucznie usypanego), poniżej (mniej więcej od poziomu wody w akwenach odpowiadającego poziomowi wody gruntowej) kilkumetrowa (do 8 m) warstwa torfów przechodzących u spodu w namuły organiczne, leżąca z kolei na silnie nawodnionych gruntach przepuszczalnych drobno- lub średnioziarnistych (program egzamin ustny).
W takich wypadkach jedynym rozwiązaniem są fundamenty głębokie: na palach (ewentualnie o dużych średnicach), studniach lub kesonach pneumatycznych. Należy zauważyć, że wielokrotnie stwierdzono małą przepuszczalność warstwy torfów i namułów.

Materiały wchodzące

Materiały wchodzące w skład konstrukcji morskich ulegają zniszczeniu wskutek działania:
- wody morskiej (uderzenia fali i korozja chemiczna);
- lodu (rozsadzanie materiałów przez wodę marznącą w szczelinach i porach, uderzenia kry);
- organizmów, żyjących w wodzie morskiej i osiedlających się na konstrukcjach;
- zanieczyszczeń wód portowych i gruntowych, pochodzących z rozkurzu niektórych towarów przeładowywanych w portach (z rozlewanych płynów, odpadków, smarów, ścieków kanalizacyjnych itp.) (opinie o programie);
- surowszych niż w głębi kraju czynników atmosferycznych (większa wilgotność powietrza, gwałtowne i długotrwałe wiatry wciskające wodę opadową w najdrobniejsze szczeliny, erozyjne działanie piasków niesionych przez wiatry itp.) (segregator aktów prawnych);
- gruntu i wód gruntowych, które często, zwłaszcza w portach leżących w ujściach rzek, wśród torfowisk i bagien, zawierają szkodliwe dla materiałów kwasy czy sole;
- ognia, któremu może ulec przede wszystkim drewno; niebezpieczeństwo to dziś stało się większe niż jeszcze 20 lat temu, z powodu coraz częstszych wypadków zanieczyszczania wód portowych paliwem płynnym i wzrastających możliwości pożaru rozlanych płynów (promocja 3 w 1).

Na Bałtyku dzięki małemu zasoleniu najbardziej destrukcyjny wpływ na konstrukcje morskie wywiera erozja mechaniczna uderzenia wody morskiej (często niosącej duże ilości piasku) oraz działanie lodu. Wpływ ten najsilniej zaznacza się w pasie wahań poziomu wody. W pasie tym najsilniej też zaznacza się wpływ czynników oddziaływujących chemicznie na budowle.