Proces historyczny

Po drugie: ciągłość dziedzictwa i tradycji obejmuje nic wszystkie elementy struktury miasta i zasad urbanistycznych. Rozwój miasta usuwa ze swej drogi nie tylko zamortyzowaną fizycznie masę budowlaną, ale i te elementy urbanistyczne, które są ściśle związane z bazą lub nadbudową przebrzmiałych formacji społecznych (np. feudalne systemy miast-twierdz, kapitalistyczny podział na luksusowe centrum i upośledzone „szare“ peryferie robotnicze itd.). Proces historyczny pozostawia w sferze działania ciągłości dziedzictwa jedynie te elementy, które mogą służyć nowej treści społeczno-gospodarczej miasta. Pojęcie ciągłości historycznej, przejmowania dziedzictwa zawiera w sobie selekcję spuścizny i wybór z niej wartości trwałych, postępowych, pożytecznych dla nowego (program uprawnienia budowlane na komputer).

Kryteria tej selekcji i oceny dadzą się ustalić jedynie w oparciu o analizę praktyki nawiązania do dziedzictwa zarówno w minionych, jak i współczesnych akcjach przebudowy miast. Analizę taką zawierają następne rozdziały niniejszej pracy (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Problemy dziedzictwa nabierają szczególnej wagi w toku przebudowy starych układów śródmiejskich, bogatych w wybitne wartości architektoniczno-urbanistyczne. Już sama lokalizacja i kształt układu śródmiejskiego w systemie całego miasta przedstawia wiele walorów sprawdzonych i wydoskonalonych w ciągu wieków. Zabudowa śródmieścia wykonana jest zazwyczaj z najbardziej trwałych materiałów, co stanowi o jej szczególnej zdolności materialnego przeżycia wielu pokoleń, a nawet paru formacji (uprawnienia budowlane). Wreszcie zespoły śródmiejskie to teren zastosowania najbardziej postępowych, zakończonych i doskonałych koncepcji architektoniczno-urbanistycznych, zasługujących na zachowanie i twórcze rozwijanie. Problemy losów dziedzictwa i jego ciągłości w toku przeobrażeń układów i założeń śródmiejskich można więc rozpatrywać z kilku punktów widzenia, a mianowicie :

• lokalizacji, wzrostu, rozwoju i przemieszczenia centrum w planie miasta,
• przemian i rozwoju zabudowy centrum,
• przemian i rozwoju zasad urbanistyczno-architektonicznych kształtowania centrum (program egzamin ustny).

Starzy mistrzowie

W pierwszej grupie zagadnień wysuwają się na czoło sprawy wzajemnego ustosunkowania starego i nowego centrum, rozszerzania układu śródmiejskiego w związku ze wzrostem miasta. W drugiej zasługują na uwagę zagadnienia rekonstrukcji lub przebudowy założeń historycznych, włączenia ich do nowej struktury miasta, sprawy zestawienia budowli nowych i zabytkowych i metod zharmonizowania dzieł odmiennych epok. W trzeciej grupie występuje doniosłe zagadnienie krytycznego wyzyskania tradycji urbanistycznych i architektonicznych w nowej zabudowie miasta i w procesie rozwijania założeń historycznych. Rzecz prosta, że w rozwoju poszczególnych miast wybija się na czoło jedno spośród wymienionych zagadnień. Oświetlenie ich całokształtu może nastąpić na tle przeglądu szeregu obiektów (opinie o programie).

Praca niniejsza poświęcona jest przede wszystkim oświetleniu dwóch pierwszych grup problemowych, związanych ze stosunkiem do materialnego dziedzictwa. Zagadnienia krytycznego wyzyskania uogólnionych tradycji urbanistyczno-architektonicznych poruszane są w niej tylko o tyle, o ile ich rozwiązanie warunkuje ciągłość historyczną w przebudowie istniejących starych miast (segregator aktów prawnych).

Analizując rozwój układów śródmiejskich miast przedkapitnlistycznyc.il stwierdzamy w wielu obiektach świetny kunszt urbanistów przeszłości w zakresie formowania nowych założeń i dopełniania istniejących na gruncie najlepszych wartości dziedzictwa. Starzy mistrzowie wyczuwali instynktownie dialektyczne prawa rozwoju miasta. Ideowość ich sztuki, zrozumienie istniejących czynników naturalnych, przywiązanie do kolorytu architektonicznego miast ojczystych - wszystko to pomagało architektom przeszłości w harmonijnym rozwijaniu istniejących założeń, w tworzeniu nowych układów i kompozycji z dziel poprzednich epok. Umiejętność ta była zarazem ograniczona historycznie. Przebudowa i koordynacja architektoniczna nawarstwień historycznych rzadko obejmowała problem miasta jako całości. Powolne zaś tempo wzrostu sił wytwórczych nie powodowało tak kardynalnych przemian skali i typów budownictwa, jak w XIX i XX wieku (promocja 3 w 1).