Różnica nakładów robocizny

Zarejestrowana różnica nakładów robocizny dla technologii monolitycznej, wynosząca w tym przypadku około 20%, może być wynikiem przyjęcia do analizy tylko jednego budynku indywidualnego o niezbyt korzystnym rozwiązaniu, uszczupleniem powierzchni użytkowej na rzecz loggii i mniejszej średniej powierzchni mieszkań. Wykazane nakłady robocizny dotyczą tylko robót budowlanych na placu budowy. Nie uwzględniony w obliczeniu nakład robocizny na roboty instalacyjne wynosi orientacyjnie około 3,0-3,5 roboczogodzin na 1 m² p. u (program uprawnienia budowlane na komputer).

Ceny robót budowlanych analizowanych budynków w kosztorysach zawierały różne rodzaje podłóg, jak również różny zakres wyposażenia w meble wbudowane. W celu sprowadzenia do porównywalności wyeliminowano koszty tych elementów i doliczono jednakowy koszt podłóg przypadający na 1 m² p. u (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Dla uzyskania pełnej porównywalnej ceny 1 m² p. u. doliczono cenę robót instalacyjnych przy przyjęciu jednakowego wyposażenia instalacyjnego z uwzględnieniem różnic wynikających z wielkości mieszkań.

Ceny budynków tradycyjnych i wielkoblokowych są niższe w budynkach nietypowych. Odwrotny wynik uzyskano dla budynków monolitycznych - 1730 zł/m² p. u. dla budynków typowych i 1790 zł/m² p. u. dla budynku powtarzalnego. Wytłumaczyć to można znacznie mniejszą średnią powierzchnią mieszkań w budynku powtarzalnym, a także być może przypadkowym doborem jedynego w tym przypadku budynku (uprawnienia budowlane).

Inaczej kształtują się ceny budynków, których realizację rozpoczęto w 1963 r. Zarówno w odniesieniu do budynków 4- jak i 5-kondygnacyjnych ceny budynków typowych są niższe od cen budynków powtarzalnych i indywidualnych.

W analizowanym okresie, tj. w latach 1961-1963, główny nacisk został położony na stosowanie projektów obiektów typowych. W okresie tym nastąpiła w bardzo dużym zakresie wymiana projektów typowych wielorodzinnych budynków mieszkalnych i zwiększenie liczby projektów stojących do dyspozycji inwestorów. To jest przyczyną, że stosowane w tym okresie projekty typowe nie wykazują stwierdzonych w badaniach, od’ noszących się do poprzedniego okresu, niekorzystnych różnic w rozwiązaniach projektowych i w konsekwencji wyższych cen budynków. Przeprowadzone badania pozwalają na stwierdzenie, że stosowane w latach 1961-1963 projekty typowe wielorodzinnych budynków mieszkalnych są w swojej masie bardziej ekonomiczne od projektów indywidualnych (program egzamin ustny).

Cennik elementów

Można stwierdzić, że zarówno w projektach typowych, jak i indywidualnych następuje zwiększenie udziału zastosowanych elementów typowych (katalogowych). Nie znajduje to dostatecznego odzwierciedlenia w cenie budynku (opinie o programie).

Cennik elementów w tej chwili wchodzą w grę głównie elementy betonowe i stolarka okienna jest zbudowany w ten sposób, że przy zamówieniu przekraczającym 80 sztuk nietypowych elementów betonowych (o tych samych rozmiarach) i 50 sztuk okien nie ma żadnej różnicy w cenie między elementami typowymi i nietypowymi.

Wymienione ilości są stosunkowo niewielkie i szczególnie przy jednoczesnym zamówieniu tych elementów dla więcej niż jednego budynku (co może się zdarzyć dość często) znika jakikolwiek wpływ stosowania nietypowych elementów na cenę budynku. W przypadku mniejszej ilości zamówionych elementów (w stosunku do liczb wyżej podanych) ewentualne dopłaty za nietypowe elementy są stosunkowo niewielkie i mogą tylko bardzo nieznacznie zwiększyć końcową cenę budynku (segregator aktów prawnych).

Należy stwierdzić, że stosowanie projektów typowych skraca okres przygotowania dokumentacji średnio o połowę. Gotowość dokumentacji posiada na ogół inny walor dla „mocnego” inwestora, o dobrze zorganizowanej służbie inwestycyjnej, a inny dla „słabego” inwestora, którego zainteresowania leżą poza sferą budownictwa mieszkaniowego i który realizuje pojedynczy budynek mieszkalny (promocja 3 w 1). Dla takiego inwestora efekt skrócenia procesu inwestycyjnego jest niewątpliwie znacznie większy, poza tym w grę wchodzi jego nieprzystosowanie do działań związanych z zamówieniem i zatwierdzeniem dokumentacji.