Rozszczepienie

Rozszczepienie takie, które zresztą niejednokrotnie zostało zaobserwowane, może się wytworzyć wzdłuż płaszczyzn poziomych lub pionowych zależnie od tego, czy odstęp poziomy strun jest mniejszy, czy też większy od odstępu pionowego.

Aby zapobiec tego rodzaju pęknięciom stosuje się na końcach elementu strzemiona lub spirale o średnicy 3 do 5 mm ze stali miękkiej. Uzbrojenie to obliczamy posługując się wykresami, które określają wypadkową naprężeń rozszczepiających. Z wykresów tych jest widoczne, że nie ma potrzeby uzbrajać odcinka dłuższego niż l,5-2,0c (program uprawnienia budowlane na komputer).
Zgodnie ze zjawiskiem Poissona, występującym przy zwolnieniu strun, powstaje ściskanie promieniowe na otaczający beton; ściskanie to musi być zrównoważone rozciąganiem, którego średnia wartość równa jest iloczynowi ściskania promieniowego przez stosunek średnicy struny do ich odstępu; rozciąganie to nie będzie więc duże; znaczne niekiedy wielkości lokalne mają mały zasięg i szybko maleją wraz z odległością, a silne miejscowe uplastycznienie przyczynia się do znacznej redukcji naprężeń.

W efekcie i te naprężenia nie okazują się niebezpieczne (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Inaczej jest w strunach poddanych zabiegom mającym na celu podwyższenie przyczepności; w tym przypadku zjawisko związane z pogrubieniem strun potęguje się, gdyż druty dążą do przyjęcia początkowej postaci utraconej z powodu naciągu, co w konsekwencji wywołuje ucisk na otaczający beton (uprawnienia budowlane). Trudno jest ocenić efekt tego zjawiska i dlatego w tych przypadkach wzmacnia się uzbrojenie na końcach belki.

Nie można również pominąć naprężeń rozszczepiających między grupami strun, jeśli nie możemy realizować rozmieszczenia ich wg rozkładu liniowego.
Oblitzanie naprężeń opieramy tu na analogii wyżej omówionego przypadku w betonie kablowym, z tą zmianą, że działanie kotwiące ciągłe zastępujemy działaniem skupionym, usytuowanym w środku ciężkości wykresu sił przyczepności (program egzamin ustny). Stosujemy więc metodę kolejnych wypadkowych dla czoła elementu przesuniętego w kierunku wnętrza o Vs długości zakotwienia.
Jakkolwiek teoretycznie uzbrojenie poprzeczne jest potrzebne tylko wtedy, gdy naprężenie ay przekracza wartość dopuszczalną, to jednak uzbrojenie takie stosujemy zawsze w celu zabezpieczenia się od możliwych w tych miejscach błędów wykonawstwa, czy też przed możliwością niedoboru przewidywanej wytrzymałości betonu na rozciąganie (opinie o programie).

Ogólne omówienie stali

Rozdział niniejszy omawia metody technologii produkcji i wykonawstwa oraz rozwiązania konstrukcyjne związane z wprowadzeniem w ustrój sił sprężających i kształtowaniem oraz montażem konstrukcji. Nie zajmujemy się natomiast zagadnieniami przygotowania betonu wysokowartościowego i formowania elementów betonowych.

Ponieważ podstawowym źródłem sił sprężających są wstępnie naprężone cięgna ze stali wysokowartościowych, omawiamy na początku uzbrojenie sprężające. Z kolei zostaną omówione dwie zasadnicze metody wykonawcze, polegające na naciąganiu uzbrojenia bądź po stwardnieniu betonu (kablobeton), bądź też przed jego stwardnieniem (strunobeton). Oddzielnie omówiona jest technologia uzwajania pod naprężeniem (segregator aktów prawnych). Na końcu przedstawiono szereg metod specjalnych, znajdujących zastosowanie w niektórych typach konstrukcji. Ponadto omówiono zagadnienia związane z kształtowaniem i montażem konstrukcji sprężonych.

Ogólne omówienie stali wysokowartościowych. Do konstrukcji sprężonych stosuje się wyłącznie stale uszlachetnione przez odpowiednie dodatki stopowe lub przeróbkę technologiczną, lub też łącznie jedno i drugie, określane ogólnie mianem stali wysokowartościowych. Konieczność ich stosowania wynika ze specjalnych wymagań stawianych stalom przeznaczonym na cięgna sprężające, jak wysoka wytrzymałość na rozciąganie, dostateczna ich odkształcalność oraz odpowiednie własności Teologiczne (promocja 3 w 1).

Ponadto istotne są tu własności związane z odkształceniami plastycznymi, wytrzymałością trwałą i zniszczeniem spontanicznym (tj. samorzutnym - bez wzrostu naprężenia), z procesem tzw. starzenia się materiału, z jego jednorodnością, korozją, przyczepnością do betonu, tolerancjami wymiarowymi, zmianą własności przy prostowaniu itd.