Sprężanie

Na pomoście dano warstwę wyrównawczą; na niej ułożono warstwę izolacji asfaltowej o grubości 5 mm i nawierzchnię betonową (program uprawnienia budowlane na komputer).
Na chodnikach ułożono nawierzchnię z dwucentymetrowej warstwy bitumicznej. Nawierzchnia ta leży na warstwie izolacyjnej takiej samej jak na jezdni. Poręcze chodników wykonano z duraluminium. Do sprężania użyto prętów 0 26 mm ze stali manganowo-krzemowej nie przeciąganej, marki 80/105.

Granica płynności tej stali wynosi 80 kG/cm2, a wytrzymałość na rozciąganie 105 kG/mm2. Każdy z prętów po wystąpieniu strat w naciągu niesie 30 T. Pręty te są dostarczone na budowę w odcinkach o długości do 25,00 m, nagwintowanych na końcach. Nacięcia gwintów są wykonane po zwiększeniu średnicy końców pręta. Pręty te układane są w osłonkach z cienkiej blachy, w których wnętrze jest wypełnione zaczynem cementowym po sprężeniu. Stwierdzono doświadczalnie, że przyczepność prętów do betonu wynosi 60 kG/cm2 (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Rusztowania. Przęsła na zalewach betonowano na rusztowaniach.
Ze względu na wielką prędkość wód powodziowych, sięgającą 6 m/sek, środkowe przęsło o rozpiętości 88,00 m betonowano systemem nawisowym odcinkami o długości po 3,00 m.
Do sprężania przy tym sposobie budowy służą pręty długości 6,00 m odpowiadającej podwójnej długości betonowanych odcinków.

Na każdym odcinku jest zakotwiona połowa przechodzących przezeń prętów. Po zakończeniu betonowania ostatniego odcinka zostają naprężone pręty przejmujące przyrost momentu wywołany ciężarem tego odcinka (uprawnienia budowlane).
Do budowy fundamentów zastosowano normalny cement portlandzki, dając 300 kg cementu na m:i betonu. Do budowy podpór i przęseł na zalewach zastosowano ten sam cement w ilości 350 kG/m3 betonu. Do budowy przęsła środkowego metodą nawisową użyto cement specjalny, dając 350 kG/m3 betonu i uzyskując wytrzymałość po 28 dniach 525 kG/cm2. Największe naprężenia, bez uwzględnienia pełzania i skurczu, wynosiły w środkowym przęśle 180 kG/cm2, a po wystąpieniu strat 163 kG/cm2. Cement ten dawał po dwóch dniach wytrzymałość betonu 330 kG/cm3.
Chodniki zabetonowano po zdjęciu przęseł z rusztowania (program egzamin ustny).

Betonowanie przęseł o rozpiętości 51,00 m wykonano tak samo jak betonowanie przęseł 35,00 m, ale sprężano je inaczej ze względu na zmiany momentów, wywołane nawisowym sposobem betonowania środkowego przęsła. Podczas wiązania i tężenia betonu regulowano temperaturę utrzymując ją poniżej 16°.

Betonowanie przęsła środkowego

Podczas betonowania nawisowego zachodzi konieczność regulowania temperatury poszczególnych odcinków przęsła, gdyż nowo betonowany odcinek nie może swobodnie odkształcać się w kierunku pionowym przy ochładzaniu się betonu po związaniu, gdyż napotyka opór wzdłuż powierzchni przylegania do poprzedniego odcinka. Opór fen może wywołać duże naprężenia termiczne. Stąd też zachodzi konieczność chłodzenia wiążącego betonu, o ile temperatura powietrza jest niezbyt niska. Natomiast przy niskich temperaturach powietrza trzeba beton lekko nagrzewać.
Kolejność pracy przy wykonaniu odcinka przęsła metodą nawisową była następująca:
- zdjęcie form z poprzedniego odcinka,
- przesunięcie rusztowania,
- założenie form nowego odcinka,
- ułożenie prętów sprężających,
- betonowanie i chłodzenie, (i) sprężanie i iniekcja (opinie o programie).

Betonowanie odcinków wykonywano z reguły we wczesnych godzinach rannych lub też wieczorem. Do sprężania przystępowano po 36-48 godzinach. Na wykonanie odcinka o długości 3,00 m zużywano 3,5 dnia pracy (segregator aktów prawnych). Po zakończeniu pierwszego wspornika o długości 44,00 m kabinę montażową rozebrano i przeniesiono na drugi brzeg, aby rozpocząć budowę drugiego wspornika.
Utrzymanie końców wsporników na właściwym poziomie w celu ich zwarcia wymaga wyznaczenia odkształceń tych wsporników pod działaniem ciężarów kolejno dobetonowywanych odcinków oraz pod działaniem kolejnych sił sprężających. Oprócz tego odkształcenia te zależą od osiadania filarów i od ciężaru własnego kabiny montażowej, który jest większy od obciążeń ruchomych.

Po rozebraniu kabiny koniec wspornika podniósł się o 9 cm.
Z tych wszystkich przyczyn betonowanie metodą nawisową wymaga codziennego sprawdzania ugięć przęsła (promocja 3 w 1). Dla uniknięcia różnic w wynikach pomiarów były one wykonywane codziennie rano prawie przy tej samej temperaturze powietrza. Zmiany dzienne temperatury powodują przesunięcia pionowe końca wspornika o parę centymetrów.