Sprężenie ciężarem własnym konstrukcji

Pozwala ono obniżyć wielkość naciągu mechanicznego, a tym samym zmniejszyć wymiary agregatów uzwajających i zredukować szkodliwe naprężenia od zginania i ściskania powstające przy jednostronnym uzwajaniu. Może ono okazać się ekonomicznie uzasadnione zwłaszcza w tym przypadku, gdy do nagrzewania wykorzystuje się energię rozpraszaną w urządzeniach hamujących struny (program uprawnienia budowlane na komputer). 

Struna przechodzi tu przez urządzenie hamujące (zawierające np. dwustronny układ rolek), w którym nagrzewa się i bezpośrednio zostaje nawinięta na betonowy rdzeń 3, obracający się na rolkach. Ukośne ustawienie rdzenia umożliwia wykorzystanie jego ciężaru własnego jako przeciwwagi siły uzwajającej, pozwalając jednocześnie na jej dokładną regulację; zbędne stają się tu czołowe tarcze przytrzymujące (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Chodzi tu w zasadzie o ustrój zespolony, w którym prefabrykowane trapezowe beleczki podłużnie sprężone zapewniają pożądaną wytrzymałość na zginanie poprzeczne. Beleczki te, o ściętych końcach, są ułożone na obustronnych elementach oporowych w kształcie gwiazdy i owinięte na początku nie naprężonym uzbrojeniem. Przez wkręcenie środkowego sworznia śrubowego o przeciwbieżnych gwintach na obu końcach elementy czołowe wywołują radialny przesuw beleczek i naciąg uzbrojenia obwodowego, po czym następuje zabetonowanie ścianek rury. Właściwe sprężenie obwodowe następuje z chwilą wykręcenia sworznia (uprawnienia budowlane).

Omówione powyżej mniej typowe sposoby specjalne w określonych przypadkach mogą znaleźć zastosowanie na indywidualnych budowach lub w mniejszych zakładach produkcyjnych.
W niniejszym punkcie są omówione niektóre rzadziej stosowane w praktyce metody realizacji konstrukcji sprężonych, charakteryzujące się bądź specjalnym sposobem sprężenia (np. sprężenie bez pomocy uzbrojenia, sprężenie przez ekspansję cementu itp.), bądź odbiegającym od codziennej praktyki rozwiązaniem konstrukcyjnym (np. ustroje o kablach swobodnych) lub niecodziennym materiałem użytym na cięgna sprężające (szkło, włókna syntetyczne) (program egzamin ustny).

Ustroje o kablach swobodnych

Mimo mniejszego rozpowszechnienia tych metod, w określonych przypadkach mogą one okazać się niezastąpione, toteż konstruktor ustrojów sprężonych musi w pełni zdawać sobie sprawę z możliwości ich stosowania.

W ogromnej większości przypadków kabel sprężający, biegnący w kanale w betonie, zostaje zespolony z betonem za pomocą iniekcji wiążącej, a więc traci wszelką swobodę ruchu względem betonu. Kablem swobodnym natomiast nazywamy kabel, który taką swobodę ruchu zachowuje (opinie o programie). W zależności od ilości stopni swobody możemy wyróżnić dwa zasadnicze przypadki:
1) kabel zachowuje swobodę ruchu tylko w kierunku podłużnym, tzn. wzdłuż kanału, w którym jest ułożony;
2) kabel posiada swobodę ruchu również w dowolnym kierunku poprzecznym, z wyjątkiem co najwyżej pewnej skończonej liczby miejsc (punktów), w których styka się z ustrojem (punkty takie muszą być co najmniej na początku i na końcu kabla, gdzie jest on zakotwiony w betonie) (segregator aktów prawnych).

Ustroje o kablach swobodnych nie mogą być rozpatrywane jako ustroje ciągłe heterogeniczne, lecz pracują jak konstrukcje ze ściągiem; wprowadzenie takiego ściągu zwiększa o jedność stopień statycznej niewyzna- czalności ustroju. Również zasadniczej zmianie ulega schemat działania konstrukcji w fazie zniszczenia.

Konstrukcje typu pierwszego powstają, gdy rezygnujemy w ogóle z zastosowania iniekcji ochronnej, względnie gdy stosujemy iniekcję niewiążącą (np. bitumiczną). Charakterystyczną dla tego sposobu wykonania jest metoda bezpośredniego betonowania drutów powleczonych warstwą bitumu, parafiny itp. i naciągania ich po stwardnieniu betonu. Nie istnieje tu potrzeba stosowania osłonek kablowych lub uprzedniego wytwarzania kanałów w betonie (promocja 3 w 1).